Rozdział I — IZRAELICI WIEKU EWANGELII 4 Moj. 1; 2; 26.

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 7 · pozycja E8-7

ROZDZIAŁ I

IZRAELICI WIEKU EWANGELII

4 Moj. 1; 2; 26

UWAGI OGÓLNE NA TEMAT IZRAELITÓW WIEKU EWANGELII - SZCZEGÓŁY NA TEMAT IZRAELITÓW WIEKU EWANGELII - PYTANIA BEREAŃSKIE

WSZYSCY wiemy, że typiczne postacie są często używane do przedstawienia różnych antytypów. Na przykład Ezaw użyty jest do reprezentowania drugorzędnych klas wybranych: (1) nominalnego cielesnego Izraela (Rzym. 9:10-13); (2) nominalnego duchowego Izraela (Iz. 63:1-6; Abd. 1:1-21); oraz (3) Wielkiej Kompanii (Żyd. 12:16,17). Jakub to kolejny stosowny przykład, będący typem (1) prawdziwego cielesnego Izraela (Abd. 1: 10-18); (2) prawdziwego duchowego Izraela (Rzym. 9:10-13). Zasada ta stosuje się też do żon Jakuba – Lei (dzika krowa) i Racheli (owca): ta pierwsza przedstawia (1) nominalny cielesny Izrael i jego obietnice; (2) nominalny duchowy Izrael i jego obietnice; oraz (3) pewne szafarskie prawdy i sług stosujących je do rozwijania sekt. Rachela przedstawia natomiast (1) prawdziwy cielesny Izrael i jego obietnice; (2) prawdziwy duchowy Izrael i jego obietnice (Rut 4:11; Jer. 31:15; Mat 2:18; Komentarze bereańskie); oraz (3) pewne szafarskie prawdy i sług stosujących je do rozwijania Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii. Przyjmując Leę i Rachelę jako typy pewnych prawd i sług odpowiednio stosujących je do trzeciego punktu podanych powyżej definicji, w 1 Moj. 29:31-30:25; 35:16-18 znajdujemy bardzo ciekawe rzeczy. W tej historii Jakub reprezentuje sług prawdy, przy pomocy Boskiego Słowa powołujących do życia (1 Król. 17:17-24) dobre ruchy wśród nominalnego i prawdziwego ludu Bożego Wieku Ewangelii. Historia zaczyna się po ucieczce Jakuba od Ezawa, która jest typem tego, jak słudzy Pana uciekali od prześladowczego cielesnego Izraela w czasie Żniwa i tuż po Żniwie Wieku Żydowskiego. Laban reprezentuje wodzów, kler wśród nominalnego ludu Bożego, w czasie Wieku Ewangelii. Tak jak Jakub wiernie służył Labanowi, tak prawdziwi słudzy Boga między Żniwami służyli wodzom nominalnego duchowego Izraela. Jak Jakub służył Labanowi za Rachelę, lecz oszukany najpierw otrzymał Leę, tak prawdziwi słudzy Boga spodziewali się, że zostaną przyłączeni do prawd i sług stosujących je do prawdziwego ludu Bożego w celu uzyskania owoców w służbie, lecz zostali oszukani i przyłączeni do prawd i sług stosujących je do budowania sekt dla nominalnego ludu Bożego, wśród którego mieli zdobywać owoce służby. Dopiero później zostali przyłączeni do prawd i sług stosujących je do prawdziwego ludu Bożego. Te prawdy i słudzy pozostawali jednak niepłodni, jeśli chodzi o stworzenie owocnego ruchu prawdziwego ludu Bożego jako takiego. Początek takie go ruchu (Józef) nastąpił dopiero w roku 1846, kiedy zostało zakończone oczyszczanie Świątyni. Bilha (bojaźliwa) służąca Racheli, wydaje się reprezentować chrześcijańskie prawdy, związane z antytypiczną Rachelą, oraz sług stosujących je do budowy dwóch sekt, które w dużym stopniu skłaniały się ku sprawom związanym z Maluczkim Stadkiem. Zylpa (padająca) przedstawia natomiast pewne prawdy i sług stosujących je do budowy dwóch sekt bliższych Maluczkiemu Stadku niż sekty reprezentowane przez dzieci Lei.

(2) Z Leą Jakub miał sześciu synów i jedną córkę; z Bilhą – dwóch synów; z Zylpą – dwóch synów i z Rachelą – dwóch synów. Z punktu widzenia Wieku Ewangelii, a nie z punktu przedstawionego w 1 Moj. 49, stwierdzamy, że historia początku wszystkich ruchów, które klerykaliści zamienili później na sekty (z wyjątkiem antytypicznego Józefa i Beniamina), podana jest w spładzaniu dzieci Jakuba. Jakub spładzający dzieci reprezentuje prawdziwych sług rozpoczynających pewne dobre ruchy podczas Wieku Ewangelii. Narodzenie się jego dzieci, z wyjątkiem Józefa i Beniamina, reprezentuje natomiast powstawanie sekciarzy i systemów z dobrych ruchów rozpoczętych przez wiernych. Podajemy poniżej listę synów Jakuba, w typie i antytypie, w chronologicznej kolejności ich urodzenia, dla rozjaśnienia zarówno typu, jak i antytypu:Ruben – Kościół grekokatolicki;Symeon – Kościół rzymskokatolicki;Lewi – Kościół luterański;Juda – Kościół kalwiński;Dan – Kościół baptystów;Naftali – Kościół unitarian-uniwersalistów;Gad – Kościół episkopalny;Aszer – Kościół metodystyczny;Issachar – Kościół Chrześcijan;Zebulon – Kościół adwentystów;Józef – oczyszczona Świątynia, Maluczkie Stadko;Beniamin – Wielka Kompania;Dina – Kościół zwolenników Towarzystwa

(3) Z tego punktu widzenia historia związków Jakuba z jego żonami, dziećmi oraz Labanem podaje historię pewnych aspektów nominalnego i prawdziwego Kościoła Wieku Ewangelii.

(4) Chociaż spojrzenie na 13 pokoleń w 4 Moj. 1; 2 jest w dużym stopniu związane z powyższym, jest ono nieco odmienne. Jest tak częściowo dlatego, że pokolenie Lewiego jest traktowane z całkowicie innego punktu widzenia; częściowo dlatego, że Efraim i Manasses nie byli ani spłodzeni przez Jakuba, ani urodzeni przez żadną z jego żon; a częściowo dlatego, że Dina w ogóle nie pojawia się w obrazie 4 Moj. By zrozumieć wydarzenia z 4 Moj., musimy pamiętać, że zgodnie z odniesieniami św. Pawła do tej księgi z 1 Kor. 10:1-14 i Żyd. 3:1-4:3, podaje nam ona podwójny obraz, co jest również pokazane (1) w dwukrotnym wymienieniu, wyliczeniu i porządku pokoleń i ich hetmanów (4 Moj. (a) 1:2-46; (b) 2:3-34); (2) w dwukrotnym oddzieleniu Lewitów od Izraelitów (4 Moj. (a) 1:47-53; (b) 3:6-13); oraz (3) w dwukrotnym wymienieniu służby trzech grup Lewitów (4 Moj. (a)3:25,26,31,36,37; (b) 4:4-15,24-28,31-33).

(5) Według drugiego odniesienia św. Pawła księga ta ma zastosowanie do całego Wieku Ewangelii, a według pierwszego z nich – do końców Wieków, szczególnie do końca Wieku Ewangelii. Z pierwszego punktu widzenia liczenie dwunastu pokoleń w rozdziałach 1 i 2 jest typem opisu różnych denominacji aż do Kościoła adwentystów i łącznie z nim. Słowa dotyczące synów Lewiego przedstawiają tymczasowo usprawiedliwionych (Lewitów) oraz poświęconych (kapłanów). Twierdzimy, że Lewici przedstawiają tutaj tymczasowo usprawiedliwionych w czasie tego Wieku jako całości, ponieważ nie było wówczas Wielkiej Kompanii jako klasy, chociaż były jednostki (1 Kor. 5:5; 1 Tym. 1:19,20), które w zmartwychwstaniu zostaną umieszczone w Wielkiej Kompanii. Typy kładą wyraźny nacisk na obecność jednostek z Wielkiej Kompanii dopiero po roku 1829 (co widać w przypadku Głupich Panien i Elizeusza), chociaż nie były one jeszcze wtedy objawione jako klasa, co miało swój początek dopiero w jesieni 1916. By dać nam drugi antytypiczny zarys, obraz jest więc miejscami podwójny. W drugim typicznym zarysie 12 pokoleń reprezentuje te jednostki z 12 denominacji, które się nie poświęcają, lecz częściowo zachowują wiarę w okup i sprawiedliwość, tworząc przejściowy obóz, tj. Obóz łączący czas między Wiekami Ewangelii i Tysiąclecia. Synowie Lewiego reprezentują natomiast Maluczkie Stadko i Wielką Kompanię (Mal. 3:2-4). Jeśli zapomnimy o tym podwójnym obrazie, znajdziemy się na morzu bez steru i kompasu wśród sztormu i kłębiących się fal, szukając przystani prawdy odnośnie do typów Przybytku na pustyni. Nasi bracia z Towarzystwa bardzo błądzą na temat Przybytku, tymczasowego usprawiedliwienia itp. (czego dowodzi Strażnica z 1 czerwca 1920), ponieważ nie dostrzegają tego podwójnego obrazu i widzą tylko jeden – ten skończony, przy końcu Wieku.

(6) Zauważamy, że w 4 Moj. 1 ; 2 kolejność pokoleń nie jest taka sama jak kolejność narodzin dzieci Jakuba. Różnica ta wydaje się wynikać z następujących powodów: Chronologiczna kolejność narodzin denominacji oraz ruchów Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii jako takich pokazana jest w kolejności narodzin dzieci Jakuba, natomiast kolejność, w jakiej 12 pokoleń jest wymienionych w 4 Moj. 1 ; 2, wydaje się wskazywać na kolejność użycia, charakteru, znaczenia lub związku. Co więcej, w obrazie z 4 Moj. 1 ; 2 pojawiają się sekty kongregacjonalne i fanatyczne, których nie ma w 1 Moj. 29,30 , 35 – Kościół kongregacjonalny jest uwzględniony w kościele kalwińskim, a sekty fanatyczne powiązane ze wszystkimi denominacjami. Z jednej strony Maluczkie Stadko i Wielka Kompania są w 1 Moj. pokazane przez Józefa i Beniamina; z drugiej – przez Lewiego, w drugim obrazie z 4 Moj. 1 ; 2. Poza grupą trzech pokoleń od strony wschodniej oraz grupą trzech pokoleń od strony południowej, które wymienione są w odwrotnej kolejności, nie ma różnicy w kolejności ich przedstawienia w tych dwóch rozdziałach. Podajemy to, co wydaje się nam być kolejnością antytypu drugiego rozdziału: (1) Juda – prezbiterianie; (2) Issachar – chrześcijanie; (3) Zebulon – adwentyści. Obozujący po wschodniej stronie antytypicznego Przybytku, jako swego głównego poglądu Boskiego planu bronią pojęcia Mocy, pierwszego przymiotu Boga, jaki został wyraźnie objawiony. (4) Ruben – grekokatolicy; (5) Symeon – rzymskokatolicy; (6) Gad – episkopalianie. Obozujący po południowej stronie antytypicznego Przybytku, jako swego głównego poglądu Boskiego planu bronią pojęcia Mądrości, drugiego Boskiego przymiotu, jaki został objawiony. (7) Efraim – luteranie; (8) Manasses – kongregacjonaliści; (9) Beniamin – sekty fanatyczne. Obozujący po zachodniej stronie antytypicznego Przybytku, jako swego głównego poglądu Boskiego planu bronią pojęcia Sprawiedliwości, trzeciego przymiotu Boga, jaki został objawiony. (10) Dan – baptyści; (11) Aszer – metodyści; (12) Naftali – unitarianie-uniwersaliści. Obozujący po północnej stronie antytypicznego Przybytku, jako swego głównego poglądu Boskiego planu bronią pojęcia Miłości, czwartego i ostatniego przymiotu Boga, jaki został objawiony. Te cztery przymioty – Moc, Mądrość, Sprawiedliwość i Miłość – oraz podobieństwo w pewnych naukach doktrynalnych, organizacyjnych i praktycznych wydają się być antytypem czterech sztandarów czterech obozów dwunastu pokoleń. Pod pojęciem sekty fanatyczne między innymi rozumiemy następujące sekty: kwakrów, grupy zielonoświątkowe, mormonów, leczących wiarą itp. Innymi słowy, grupa ta obejmuje tych, którzy są bardziej pobudzani uczuciami niż Słowem Bożym. To właśnie z powodu tej szczególnej cechy Jakub, typ prawdziwych sług prawdy, nie jest przedstawiony jako spładzający typ tych grup w obrazie Beniamina w opisie 1 Moj., chociaż Beniaminici wydają się ich reprezentować w 4 Moj. Są oni rozwijani przez ducha błędu, nie ducha prawdy, i dlatego nie mają za swego ojca antytypicznego Jakuba.

(7) Możemy rozumieć, że hetmani tych pokoleń (4 Moj. 1:5-18) w każdym przypadku reprezentują wodzów (nie jednego, lecz wielu) w każdej z tych różnych denominacji. Wodzowie ci pomagali oczywiście Jezusowi i Kościołowi (Mojżeszowi i Aaronowi) opisywać, wytyczać granice, określać itp. („liczyć wieże jego” – Ps. 48:13, tj. opisywać najmocniejsze prawdy, wieże Kościoła), różne sekty, których byli wodzami. Nie są nimi reformatorzy tacy jak Luter, Zwingli, Hubmaier itp., którzy rozpoczynali te ruchy, ponieważ należą oni do antytypicznego Jakuba, natomiast ci pierwsi zamieniali te ruchy w sekty.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział I — IZRAELICI WIEKU EWANGELII 4 Moj. 1; 2; 26.”. Cała liczy 4258 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.