Rozdział IX — DWIE PASCHY ORAZ SŁUP OBŁOKU I OGNIA 4 Moj. 9

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 603 · pozycja E8-603

ROZDZIAŁ IX

DWIE PASCHY ORAZ SŁUP OBŁOKU I OGNIA

4 Moj. 9

Pascha Wieku Ewangelii - Pascha Wieku Tysiąclecia - Słup obłoku - Słup ognia - Pytania bereańskie

Nasze rozważania 4 Księgi Mojżeszowej doprowadziły nas do rozdziału dziewiątego. Modlimy się, by Pan pobłogosławił je naszym wszystkim czytelnikom. Ogólnie mówiąc, antytypiczna różnica między pierwotną Paschą w Egipcie a jej corocznym obchodzeniem jest następująca: pierwotne obchodzenie reprezentuje rzeczywistą ofiarę Chrystusa, naszego Baranka, oraz karmienie się Nim przez Kościół Wieku Ewangelii, jako usprawiedliwieniem, przez cały czas trwania jego poświęcenia (1 Kor. 5:7,8); coroczna Pascha reprezentuje natomiast coroczne obchodzenie Wieczerzy Pańskiej, która ma taki sam związek z naszym Barankiem, jak coroczny baranek miał z pierwotnym barankiem w Egipcie (1 Kor. 11:24-26). Chociaż uwaga ta pokazuje ogólną myśl, pierwsze coroczne obchodzenie, zapisane w 4 Moj. 9:1-14, dowodzi, że są w nim pokazane również pewne zarysy prawdziwego antytypicznego święta, w odróżnieniu od corocznego święta symbolicznego. Są w nim pokazane nawet pewne zarysy tysiącletnie. Pokażemy je, gdy zaczniemy je omawiać. Powodem, dla którego już teraz zwracamy na to uwagę Czytelnika, jest uprzedzenie ewentualnego nieporozumienia wynikającego ze stosowania bez wyjątku powyżej podanej ogólnej zasady, tj. że pierwotna Pascha w Egipcie reprezentuje Chrystusa, naszego Baranka, oraz karmienie się Nim, jako usprawiedliwieniem, przez Kościół w czasie całego poświęconego biegu, natomiast coroczna Pascha reprezentuje coroczną Wieczerzę Pańską.

(2) Zgodnie z podaną wyżej ogólną zasadą rozumiemy, że polecenie przez Pana Mojżeszowi, , by nakazał Izraelowi obchodzić pierwszą coroczną Paschę (w.1-3) przede wszystkim jest typem polecenia przez Boga naszemu Panu, by ustanowił coroczną Wieczerzę Pańską i bezpośrednio zalecił Kościołowi jej coroczne obchodzenie (Łuk. 22:19; 1 Kor. 11:24,25); po drugie, by pośrednio, przez Apostołów (1 Kor. 11:23-34) oraz innych sług prawdy, polecił Kościołowi coroczne jej obchodzenie przez cały Wiek Ewangelii. Danie tego polecenia na pustyni Synaj (w.1) przedstawia fakt, że polecenie to jest sprawą Wieku Ewangelii, należącą do doświadczeń Kościoła w czasie pobytu na pustyni. Fakt, że miało to miejsce w pierwszym miesiącu drugiego roku (w.1) sugeruje myśl, że polecenie obchodzenia pierwszej corocznej Wieczerzy Pańskiej bardzo słusznie następuje po tym, gdy wypełniło się już to (rzeczywistość), przynajmniej w swych początkach, czego jest ona symboliczną reprezentacją i upamiętnieniem (Jana 6:32-58). Stosowność corocznej Wieczerzy jako uroczystości, w której należy brać udział po poświęceniu, pokazana jest w poleceniu obchodzenia typicznej corocznej Paschy po opuszczeniu Egiptu przez Izrael (w.1). Jest to jeszcze pokazane w wersecie 2 przez jednoznaczne stwierdzenie, że typiczną coroczną Paschę mieli obchodzić synowie Izraelscy. Polecenie obchodzenia Paschy zostało dane bezpośrednio po poleceniach dotyczących oczyszczenia i poświęcenia Lewitów, przy czym werset 1 ma formę komentarza, by pokazać przejście z jednej sprawy do drugiej. Wymóg, by typiczna Pascha była obchodzona w wyznaczonym czasie, 14 Nisan, jest typem polecenia, by Wieczerza Pańska była obchodzona 14 Nisan, tak jak powiedział nasz Pan: „Ilekroć to czynicie [jak zabijaliście i spożywaliście typicznego baranka], czyńcie to [obchodźcie Wieczerzę Pańską] na pamiątkę moją”. Fakt, że symboliczna reprezentacja i upamiętnienie pierwotnej typicznej Paschy odbywały się co roku w dniu jej rocznicy oznacza, że antytyp corocznej Paschy, tj. Wieczerza Pańska, jako symboliczna reprezentacja i upamiętnienie Chrystusa jako naszej Paschy, powinna być obchodzona w rocznicę śmierci naszego Baranka, tj. 14 Nisan (w.3). Jest to tym bardziej stosowne w antytypie, ponieważ cały Wiek Ewangelii jest antytypem nocy pierwotnej Paschy w Egipcie, natomiast coroczna Wieczerza Pańska jest antytypem corocznej Paschy.

(3) Coroczny baranek miał być zabijany w tym samym czasie - o 6 wieczorem, "między dwoma wieczorami" (w.3), tak jak pierwotny baranek (2 Moj. 12:6). Sugeruje to myśl, że Wieczerza Pańska po raz pierwszy miała być obchodzona w tym samym dniu, w którym miał umrzeć nasz Pan, co jest podkreślane w Piśmie Świętym przez opisy Mateusza, Marka, Łukasza i Pawła (1 Kor. 11:23). Nacisk kładziony na dokładną datę (w.3) odnośnie czasu obchodzenia corocznego typu ma na celu podkreślenie faktu, że antytyp miał być obchodzony każdego roku. Polecenie obchodzenia typicznej Paschy zgodnie z jej wszystkimi obrzędami (chok, dosłownie: statutami – A.R.V., co wskazuje na jej odnośne praktyki) oraz zgodnie z jej wszystkimi ceremoniami (mishpat, dosłownie: sądami, przepisami – A.R.V., co wskazuje na jej odnośne nauki) jest typem polecenia Pana w czasie Wieku Ewangelii, by obchodzić Wieczerzę Pańską zgodnie z praktykami, jakie Jezus podał przy jej pierwotnym ustanowieniu, oraz zgodnie z doktrynami, które tam przedstawił i które następnie zostały przez Niego rozwinięte za pośrednictwem Apostołów. Antytypiczne statuty (tutaj błędnie przetłumaczone jako obrzędy) wymagały: przaśnego chleba i wina zamiast typicznego baranka (Mat. 26:26-28; Mar. 14:22-24; Łuk. 22:19,20; 1 Kor. 11:23-25); corocznego obchodzenia w tym samym dniu miesiąca (i to jako wieczerzy, wieczorem) jak w typie (1 Kor. 11:25); uprzedniego usunięcia antytypicznego kwasu w każdym roku (1 Kor. 5:7,8; 11:28), tak jak typiczną ucztę poprzedzało oczyszczenie z typicznego kwasu (2 Moj. 13:7); spożywania wśród srogich doświadczeń (Mat. 26:31; 1 Kor. 11:31,32), tak jak typicznej uczcie towarzyszyły gorzkie zioła (2 Moj. 12:8); ograniczenia uczestników tylko do poświęconych (pokazane w jedenastu uczestnikach pierwotnej Wieczerzy Pańskiej, reprezentujących poświęconych), tak jak tylko obrzezani mogli spożywać typicznego corocznego baranka (2 Moj. 12:43-49). Antytypicznymi sądami, przepisami (doktrynami), związanymi z Wieczerzą Pańską, są: ofiara okupu, usprawiedliwienie przez wiarę (Mat. 26:28; Mar. 14:24) oraz to, czego nie pokazuje baranek typiczny, a co jest pokazane przez gorzkie zioła - wspólna ofiara Kościoła z Jezusem. Uczy o tym Jezus w Łuk. 22:20, gdzie grecka składnia dowodzi, że zdanie: "która się za was wylewa" nie określa rzeczownika "krew", jak sugeruje przekład A.V., lecz jest orzeczeniem dla rzeczownika "kielich". Wyjaśni to następujące tłumaczenie i kolejność słów, wymagane przez grecką gramatykę dla uczynienia tej myśli całkowicie zrozumiałą: Ten kielich - który się wam nalewa - przez moją krew jest nowym przymierzem, tj. cierpienia (kielich), jakie Bóg przygotowuje dla Kościoła, przez zasługę Jezusa są [pieczęcią] nowego przymierza. Apostoł Paweł (1 Kor. 10:16,17) podobnie łączy tę myśl z chlebem i winem jako symbolem udziału Kościoła z Jezusem w ofierze za grzech. Antytyp dowodzi, że nasze wyjaśnienie hebrajskich słów chok (statut) oraz mishpat (sąd, przepis) jest prawidłowe, natomiast tłumaczenia A.V. (obrzędy i ceremonie) nie różnią się w sposób jednoznaczny, a więc są wyraźnie niewłaściwe.

(4) W wersetach 2, 3 podany jest typ Boskiego polecenia danego Jezusowi, dotyczący ustanowienia Wieczerzy Pańskiej oraz nakazania Jego uczniom jej obchodzenia, natomiast w wersecie 4 pokazane jest w typie wypełnienie przez Jezusa tych poleceń. Nakazanie przez Mojżesza Izraelowi, by obchodził coroczną Paschę (w. 4) przedstawia bowiem polecenie przez Jezusa Swym uczniom, by obchodzili Wieczerzę Pańską, co oznacza oczywiście jej pierwotne ustanowienie. Słowa tego wersetu są rozkazem dla ludu Pana, by ją obchodzić. Obchodzenie Paschy przez Izraelitów (w. 5), tj. zabijanie baranka, pieczenie i jedzenie go z przaśnym chlebem i gorzkimi ziołami, jest typem poświęcania przez Izraelitów Wieku Ewangelii chleba i wina oraz spożywania ich z przaśnym chlebem szczerości i prawdy (1 Kor. 5:8), z gorzkimi ziołami doświadczeń, zewnętrznych i wewnętrznych, cierpień i prześladowań ich poświęcenia (2 Tym. 3:12). Czynienie tego przez nich 14 Nisan (w.5) jest typem obchodzenia przez Kościół Pamiątki w dniu 14 Nisan. Fakt, że Izraelici czynili to na pustyni Synaj, jest typem czynienia tego przez Kościół w czasie jego pustynnych doświadczeń, szczególnie, choć nie wyłącznie, w czasie Żniw. Uczynienie tego przez Izraelitów zgodnie ze wszystkim, co Jehowa rozkazał Mojżeszowi (w.5), tj. zgodnie ze wszystkim statutami i przepisami, przedstawia duchowy Izrael, szczególnie w czasie Żniw, czyniący to zgodnie ze wszystkimi praktykami i doktrynami, jakie Bóg rozkazał Jezusowi wdrożyć Swoim uczniom. Te typy z wersetów 1-5 odnoszą się do Wieczerzy Pańskiej. Pamiętamy jednak, że powyżej zwróciliśmy uwagę, że choć z reguły coroczne Paschy Wieku Żydowskiego są typem Wieczerzy Pańskiej Wieku Ewangelii, z pierwszą coroczną Paschą (w. 1-5) wiązały się pewne zarysy i nauki, które przez cały Wiek Ewangelii dotyczą antytypicznej prawdziwej uczty, w odróżnieniu od antytypicznej uczty symbolicznej. Niektóre z jej zarysów i poleceń odnoszą się nawet do prawdziwej uczty Wieku Tysiąclecia. Sprawy te są przedstawione w typie w wersetach 6-14, na które zwrócimy obecnie naszą uwagę w nadziei, że rozważania te okażą się korzystne.

(5) Wersety 6-8 opisują epizod, który jest bardzo interesujący w antytypie. Nieczyści z powodu kontaktu z ciałem umarłego w dniu 14 Nisan (i z tego powodu niedopuszczeni do obchodzenia Paschy w tym dniu) przedstawiają tych, którzy przez całe życie pozostają pod klątwą Adamową i w niej umierają (4 Moj. 19:11-19; T 105-110). Zmarły człowiek tego wersetu to Adam. Martwi w występkach i grzechach (Efez. 2:1,5), wszyscy dziedzicznie otrzymujemy od niego deprawację (nieczystość) i potępienie, w wyniku czego symbolicznie znajdujemy się w obecności Adama; dotykamy go natomiast w znaczeniu grzesznego postępowania w stanie takiej deprawacji. W typie nieczystymi byli ci, którzy znajdowali się w obecności zmarłego lub dotykali zwłok w okresie krótszym niż siedem dni przed 14 Nisan. W wyniku tego przez siedem kolejnych dni po ściągnięciu na siebie takiej nieczystości (4 Moj. 19:11,12,14,16,19) byli nieczyści i w takim stanie nie mogli uczestniczyć w święcie Paschy. Przedstawia to fakt, że każdy, kto w czasie nocy antytypicznego 14 Nisan, w Wieku Ewangelii, do końca swego życia przez trwałe usprawiedliwienie tymczasowe lub ożywione nie oczyści się z potępienia i deprawacji Adamowej, nie może godnie obchodzić prawdziwego święta (1 Kor. 5:7,8) ani jego corocznej Pamiątki. Nie może więc wiarą opierać się na Chrystusie jako swym Baranku, gładzącym jego grzech i potępienie (Jana 1:29,36), tj. nie może "złożyć Panu ofiary w oznaczonym czasie" (w. 7). To, że nieczystość i związane z nią potępienie trwało siedem dni jest typem faktu, że w celu pozbycia się nieczystości i potępienia Adamowego należy przejść rzeczywiste lub poczytane oczyszczenie Wieku Tysiąclecia. Obrzędowe oczyszczenie trzeciego dnia przedstawia usprawiedliwienie tymczasowe (rozpoczynające się od Przymierza Abrahamowego, które zaczęło działać w trzecim tysiącleciu ludzkości w grzechu i śmierci), natomiast oczyszczenie siódmego dnia jest typem poczytanego lub rzeczywistego usprawiedliwienia działającego w poczytanym lub rzeczywistym Tysiącleciu (4 Moj. 19:12). Ci nieczyści ludzie reprezentują więc niewybrany świat, który w tym życiu nie obchodzi prawdziwej antytypicznej Paschy.

Umiera więc, zgubiony pod potępieniem Adamowym. Ich przyjście do Mojżesza i Aarona (w. 6) przedstawia zwrócenie uwagi na świat przez Jezusa, jako Wykonawcę Boga (Mojżesza) oraz jako Najwyższego Kapłana Boga (Aarona). Ich przyjście w czasie, kiedy Mojżesz nie znał odpowiedzi na ich pytanie (w. 8), przedstawia fakt, że potępiony i upadły rodzaj ludzki przyszedł (nie fizycznie, lecz na umysł Pana, pod Jego uwagę) w tej sprawie w czasie, kiedy nie znał On odpowiedzi. Było to jednak po Jego chrzcie, ponieważ wtedy po raz pierwszy stał się [tymczasowym] Wykonawcą i Najwyższym Kapłanem Boga. Kiedy mogło to być? Odpowiadamy: między chrztem a początkiem Jego służby, tj. przede wszystkim w czasie 40 dni, jakie spędził na pustyni, co potwierdzają fakty. Gdy Jezus wrócił z pustyni, wiedział bowiem, że potępiona ludzkość będzie miała szansę obchodzenia antytypicznej Paschy w Tysiącleciu. Ponieważ przed Swym chrztem nie był On nawet [tymczasowym] Wykonawcą Boga (antytypicznym Mojżeszem) ani Najwyższym Kapłanem (antytypicznym Aaronem), odpowiedź tę musiał uzyskać między czasem Swego chrztu a powrotem z pustyni.

(6) Zobaczmy, jak do tego doszło. Jezus zaczął otrzymywać wiedzę przygotowującą Go do służby bezpośrednio po chrzcie, gdy po raz pierwszy "otworzyły się mu niebiosa" [wyższe, duchowe sprawy stały się dla Niego jasne (Mat. 3:16)]. Według przytoczonego właśnie cytatu pierwszą z duchowych spraw, jaką zrozumiał, było Jego spłodzenie, ponieważ wraz z otworzeniem się duchowych spraw ujrzał Ducha zstępującego i pozostającego w Nim. Po powrocie z pustyni posiadał głęboką wiedzę o ogólnych zarysach planu, niezbędną do wyjaśniania go innym, więc musiał ją uzyskać w czasie między chrztem a tym powrotem. Ogólne zarysy planu z pewnością otwierały się przed Nim w uporządkowanej kolejności, co oznacza, że najpierw poznał wolę Boga w odniesieniu do Samego Siebie. Duch, rozmyślający w Nim nad Pismem Świętym, otworzył przed Jego umysłem (jak dowodzą Jego doświadczenia związane ze Słowem, np. w Ps.119) myśl, że Chrystus jako nowe stworzenie musi ofiarować Swe człowieczeństwo, jako antytypiczny Baranek i Cielec, by zadośćuczynić Boskiej sprawiedliwości za grzech świata, jeśli ma stać się On jego Wyzwolicielem spod klątwy. Gdy uzyskał obszerny i jasny pogląd na Swe własne miejsce w planie, duch Pana niewątpliwie otworzył Jego oczy zrozumienia na Kościół, współcierpiący i współpanujący z Nim, jako drugi wielki zarys planu. Tak jak w lustrze Słowa Bożego zobaczył odbicie Samego Siebie, tak podobnie w tym Słowie zobaczył Kościół, przedstawiony wraz z Nim jako tajemnicę zakrytą od wieków i pokoleń, wówczas objawioną Jemu, pierwszemu ze świętych pod względem czasu i rangi. Gdy w Swym umyśle ujrzał pozostały rodzaj Adama i gdy zwracał się do tego Słowa, w Jego umyśle pojawiło się pytanie: co ten plan przewiduje dla nich? Duch otworzył przed Nim Pisma ukazujące nadzieję tysiącletniej restytucji jako dział przygotowany dla nich przez Jehowę. Wraz z tym stały się dla Niego jasne trzy wielkie zarysy planu: Chrystus, Kościół i świat. Po tych wyjaśnieniach jesteśmy przygotowani przyjrzeć się szczegółom wersetów 6-11 . Widząc nieczysty i potępiony rodzaj ludzki, stojący przed oczami Jego umysłu, był On antytypem Mojżesza i Aarona, patrzących na stojących przed nimi nieczystych ludzi.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział IX — DWIE PASCHY ORAZ SŁUP OBŁOKU I OGNIA 4 Moj. 9”. Cała liczy 12 793 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.