--- tytul: "Rozdział VI — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) 4 Moj. 7: 48 - 65 — Tom 8 — Księga Liczb - (4 Mojżeszowa) | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział VI — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) 4 Moj. 7: 48 - 65 — Ofiary antytypicznego Eliszamy - Ofiary antytypicznego Gamliela - Ofiary…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e8-297 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział VI — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) 4 Moj. 7: 48 - 65 Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 297 · pozycja E8-297 ## ROZDZIAŁ VI ## OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) ## 4 Moj. 7:48-65 Ofiary antytypicznego Eliszamy - Ofiary antytypicznego Gamliela - Ofiary antytypicznego Abidana - Pytania bereańskie Po opisie ofiar pokoleń po południowej stronie przybytku, 4 Moj. 7 opisuje ofiary książąt trzech pokoleń po jego stronie zachodniej. Trzy pokolenia po zachodniej stronie przybytku, tworzące obóz Efraima, to Efraim, Manasses i Beniamin. Sztandar tego obozu, jak już zauważyliśmy, przedstawiający Boską sprawiedliwość, prawdopodobnie miał za swój symbol wołu lub cielca. Zauważyliśmy też, że Efraim jest typem Kościoła luterańskiego, Manasses - Kościoła kongregacjonalnego, a Beniamin - kościołów fanatycznych, szczególnie kwakrów. Szafarską doktryną Kościoła luterańskiego jest usprawiedliwienie z łaski Boga przez wiarę w zasługę Chrystusa. Wiąże się więc ze sprawiedliwością. Szafarską doktryną Kościoła luterańskiego jest usprawiedliwienie z łaski Boga przez wiarę w zasługę Chrystusa. Wiąże się więc ze sprawiedliwością. Szafarską doktryną Kościoła kongregacjonalnego jest równość praw dla wszystkich braci, wyrażona w rządzeniu się zboru wszystkich braci przez wszystkich braci i dla wszystkich braci, co także należy do sprawiedliwości. Szafarską doktryną sekt fanatycznych, tj. kwakrów, ludu świętości itp., jest prawe życie w stosunku do Boga i człowieka, w przeciwieństwie do wszelkiego formalizmu, co również jest kwestią sprawiedliwości. Widzimy więc że Boski przymiot sprawiedliwości jest centralną ideą symbolicznych pokoleń po zachodniej stronie antytypicznego Przybytku, tak jak trzy odpowiednie typiczne pokolenia wydają się mieć na swym sztandarze reprezentację wołu lub cielca, symbol sprawiedliwości (Ezech. 1; Obj. 4). (2) Wykazaliśmy już w tym tomie, że w obrazie przybytku Efraim przedstawia Kościół luterański, a Efraimici - luteran. W obrazie Wieku Ewangelii Kościół luterański i jego wyznawcy są pokazani w synu Jakuba, Lewim, w związku ze spłodzeniem go przez Jakuba i urodzeniem przez Leę. Ponieważ jednak w obrazie przybytku Lewici zostali wzięci jako święte pokolenie i ponieważ Józef i Beniamin, w związku ze spłodzeniem ich przez Jakuba i urodzeniem przez Rachelę, są kolejno używani jako typ ruchu i członków Maluczkiego Stadka w czasie Żniwa oraz ruchu i członków Wielkiej Kompanii; i ponieważ dwaj synowie Józefa otrzymali oddzielne stanowiska pokoleniowe - w obrazie przybytku musimy traktować luteran, kongregacjonalistów i sekty fanatyczne (nieobecne w obrazie synów Jakuba w trakcie ich spładzania i narodzin) jako antytyp tych trzech pokoleń - dwóch pokoleń potomków Józefa oraz pokolenia Beniamina. Efraim, najważniejszy z tych trzech, przedstawia oczywiście Kościół luterański, zdecydowanie najważniejszy z trzech rozważanych obecnie denominacji. Idea kapłaństwa poświęconych, mająca wpływ na rządzenie się zboru w każdej z tych trzech denominacji, także dowodzi, iż należą one do tego samego obozu. Wyższość Efraima i Manassesa nad Beniaminem skłania nas do wniosku, że przedstawiają oni Kościoły luteran i kongregacjonalny, natomiast niższość Beniamina sugeruje, że jego pokolenie reprezentuje sekty fanatyczne. W ten sposób, dla celów Wieku Ewangelii, harmonizujemy różnicę w antytypie między synami Jakuba przy ich spładzaniu i narodzeniu a pokoleniami wokół przybytku. (3) W pierwszej części tego rozdziału na temat ofiar książąt Wieku Ewangelii pragniemy omówić ofiary księcia antytypicznego Efraima (4 Moj. 7:48-53) - wodzów z utracjuszy koron Kościoła luterańskiego. Ich typem jest Eliszama, syn Ammihuda. Eliszama znaczy Bóg wysłuchuje. Imię to charakteryzuje wodzów z utracjuszy koron Kościoła luterańskiego z tego punktu widzenia, że usprawiedliwienie z łaski Boga przez wiarę w zasługę Chrystusa gwarantuje przychylne wysłuchanie przez Boga tych, którzy z żywą, dziecinną ufnością w zasługę Chrystusa, umożliwiającą ich przyjęcie, przychodzą do Boga po przebaczenie grzechów i przypisanie zasługi Chrystusa. Ammihud znaczy mój lud jest majestatem, tj. pełen chwały. Wydaje się to wskazywać na wielkie uznanie, którym – według luterańskich wodzów z utracjuszy koron – Bóg oraz ci będący w harmonii z Nim obdarzają usprawiedliwionych z wiary. Oto główni wodzowie z utracjuszy koron, współdziałający w wypaczaniu w sektę rozpoczętego przez Lutra ruchu Maluczkiego Stadka i utrzymaniu go jako takiej: Jonas, Bugenhagen, Chemnitz, Andreae, Gerhard, Calov, Quenstedt i Hollaz. Chociaż uważamy Lutra za inicjatora z Maluczkiego Stadka, a Melanchtona za jego współpracownika z Maluczkiego Stadka w ruchu Maluczkiego Stadka, który został następnie wypaczony w Kościół luterański, musimy uczciwie przyznać, że – jako części oślepionego antytypicznego Samsona – przyczynili się oni do wypaczenia tego ruchu w denominację luterańską bardziej niż ktokolwiek inny, z wyjątkiem protestanckich książąt Niemiec. (4) Doktryną, którą Bóg uczynił szczególną szafarską nauką Kościoła luterańskiego, stosowaną i bronioną przez jego wodzów z utracjuszy koron, jest usprawiedliwienie przez wiarę. Definiując krótko tę doktrynę w jej głównych elementach, moglibyśmy wyrazić ją następująco: usprawiedliwienie z łaski Boga przez wiarę w zasługę Chrystusa. Doktryna ta mieści w sobie kilka elementów: (1) usprawiedliwienie ludzkiej istoty nie dokonuje się przez dobre uczynki – ani według prawa naturalnego, ani Mojżeszowego; używając swych upadłych zdolności, sprawiedliwie potępiony i niedoskonały człowiek nie może bowiem postępować bezgrzesznie i doskonale – ani zgodnie z prawem naturalnym, ani Mojżeszowym, a więc przez swe własne uczynki nie może spełnić wymogów sprawiedliwości (Rzym. 1:16-3:20; Gal. 2:16,21; 3:10-12); (2) Bóg w łasce – niezasłużonej – - dał Swego Syna, by stał się ubłaganiem Boskiej sprawiedliwości za grzech Adama oraz za grzechy wszystkich pozostałych, wynikające z grzechu Adama (Rzym. 3:21-26; 4:25; 5:7-21; Gal. 4:4,5; Jana 3:15,16; 1 Jana 1:7-2:2; 4:10); (3) Chrystus dobrowolnie oddał Siebie na śmierć, by zaspokoić Boską sprawiedliwość za życie ludzkości, oraz wypełnił Zakon, by wypracować dla człowieka sprawiedliwość (Mat. 20:28; 1 Tym. 2:5,6; Rzym. 5:15-19; 1 Kor. 15:21,22; Gal. 3:13); (4) Bóg przez Słowo darmo oferuje usprawiedliwienie pokutującemu grzesznikowi, który szczerze wierzy w Jego obietnicę, że z uwagi na zasługę Jezusa przebaczy mu i uzna go za sprawiedliwego przez sprawiedliwość Chrystusa (Łuk. 24:47;Dz. 3:19; 13:38,39; Rzym. 3:25,26); (5) pokutujący grzesznik, który szczerze wierzy w tę obietnicę, darmo dostępuje przebaczenia i otrzymuje przypisaną sprawiedliwość Chrystusa za swą własną (Rzym. 4:2-8. 22-24; 10:4; 1 Kor. 1:30; Filip. 3:9); (6) usprawiedliwienie jest więc aktem Boga, nie naszym, i dlatego jest z Jego strony poczytane, przypisane, a nie rzeczywiście dokonywane przez nas i w nas, tzn. nie usprawiedliwiamy samych siebie, a nasze usprawiedliwienie nie czyni nas rzeczywiście doskonałymi, lecz jedynie uznaje za takich (Rzym. 8:33; 4:5-8; 3:20,26; Gal. 2:16; 3:10-12,21,22; Filip. 3:9; 1 Jana 1:7-2:2); oraz (7) w usprawiedliwieniu wiara przypisywana jest jako sprawiedliwość, ponieważ trzyma się sprawiedliwości Chrystusa jako swej własnej, co jest jedynym wymogiem dla usprawiedliwienia, żądanym przez Boga od pokutującego grzesznika (Rzym. 3:28; 4:3-5:1; 10:4,10; 1 Kor. 1:30; Gal. 2:16,17). Zgodnie z powyższymi punktami antytypiczny Eliszama stosował i bronił twierdzeń, że Bóg jest źródłem i sprawczą przyczyną usprawiedliwienia, że Chrystus jest jego zasługową przyczyną, a wiara - jego narzędziem. Jest to oczywiście prawdziwa i biblijna doktryna, a z powodu swych elementów składowych jest jedną z najważniejszych doktryn Biblii. Sama jej istota sprawiła, że głoszący ją w czasie reformacji Luter zadał papiestwu największy cios ze wszystkich zadanych przez reformatorów. By uzasadnić to twierdzenie, korzystne będzie dla nas przyjrzenie się kilku stosownym aspektom papiestwa. (5) Nie można właściwie zrozumieć papiestwa w jego organizacji, naukach i praktykach bez rozpoznania go jako antychrysta. Jako antychryst jest ono sfałszowaniem przez szatana organizacji, nauk i praktyk Chrystusa. Innymi słowy, szatan sfałszował wszystkie formy organizacji, nauk i praktyk Chrystusa. Między innymi sfałszował w papiestwie cały tysiącletni plan podniesienia człowieka, jak również czas jego działania, umieszczając go w Wieku Ewangelii. Pismo Święte wyraźnie uczy, że gdy w Tysiącleciu zasługa Chrystusa uwolni świat od wyroku Adama, przez służbę klasy Chrystusa jako Kapłana, Króla, Proroka, Pośrednika, Rodziców, Lekarza i Sędziego, świat będzie stopniowo uzyskiwał rzeczywiste - nie poczytane - usprawiedliwienie, i to przez uczynki. Uczy ono też, że dla celów Wieku Ewangelii usprawiedliwienie jest przez wiarę, niezależnie od uczynków. Taka zmiana "czasów i praw" przez papiestwo pociągnęła za sobą mnóstwo błędów, z których wszystkie w większym lub mniejszym stopniu stały w sprzeczności z usprawiedliwieniem przez wiarę. Tak więc pogląd katolików, usprawiedliwiających samych siebie przez uczynki i otrzymujących przez nie odpuszczenie winy oraz kary za grzech, sam w sobie jest sfałszowaniem niektórych tysiącletnich ofiar za występki; jest też oczywiście błędem z punktu widzenia działającego obecnie usprawiedliwienia z wiary. Zniesienie potępienia Adamowego dla świata w Tysiącleciu zostało sfałszowane w chrzcie wodnym papiestwa, który - jak się podaje - znosi przestępstwo Adama i wynikające z niego grzechy, popełnione przed chrztem. Tysiącletnia klasa Chrystusa jako Kapłan, Król, Prorok, Lekarz, Rodzice, Pośrednik i Sędzia została sfałszowana przez odnośne urzędy papiestwa. Msza fałszuje ofiarę Kościoła jako część ofiary za grzech. Czyściec jest sfałszowaniem chłost w Królestwie, bardziej lub mniej oczyszczających złe postępowanie. Kościelna pokuta jest sfałszowaniem prawdziwej skruchy, wyznania i zadośćuczynienia za zło w Tysiącleciu. Zakonnicy i zakonnice są sfałszowaniem Starożytnych i Młodocianych Godnych Tysiąclecia. Ich śluby i ascetyzm są fałszerstwem ślubów poświęcenia i samozaparcia Godnych. Beatyfikowani są fałszywą Wielką Kompanią Tysiąclecia, a kanonizowani - tysiącletnim Maluczkim Stadkiem. Tak zwane dobre uczynki papieskiego laikatu - posty, modlitwy, pielgrzymki, jałmużny, akty dobroczynności, datki itp. - pozorują dobre uczynki klasy restytucyjnej. Papieskie modlitwy do świętych fałszują modlitwy restytucjonistów do Kościoła Tysiąclecia, natomiast papieskie modlitwy do Marii i Piotra prawdopodobnie są imitacją modlitw kierowanych do dwóch osób - tych po prawicy i lewicy naszego Pana. Interwencje papieskich świętych są podróbką pośrednictwa świętych Tysiąclecia. Odpusty symulują przebaczenie słabości i ignorancji w Tysiącleciu. Bierzmowanie jest naśladownictwem wzmacniania restytucjonistów w Tysiącleciu. Papieska Wieczerza Pańska jest sfałszowaniem tysiącletniej Pamiątki symbolu śmierci Chrystusa i Kościoła oraz udzielanych wtedy korzyści. Wyświęcenie fałszuje stanowienie kapłanów z poświęconych Wieku Ewangelii. Ostatnie namaszczenie to sfałszowanie ostatniej pomocy, jaka zostanie udzielona klasie restytucyjnej przez Chrystusa przed Małym Okresem. Ceremonia zawierania związku małżeńskiego może być imitacją połączenia świata z klasą Chrystusa (Iz. 62:5). Tradycja jako część reguły oraz źródło wiary i praktyki jest sfałszowaniem tysiącletnich objawień na temat wiary i praktyki. Papieski pogląd na wiarę jako jedynie przekonanie naśladuje wiarę Tysiąclecia, której będzie towarzyszyło widzenie. Papieskie uwielbienie dla relikwii, obrazów i podobizn świętych jest sfałszowaniem czci klasy restytucyjnej dla czynów i charakterów prawdziwych świętych. Papieskie święta są podróbką doświadczania przez restytucjonistów błogosławieństw zlewanych przez klasę Chrystusa w różnych pamiętnych czynach. Gdy spojrzy się na te elementy papieskiego fałszerstwa, w mniejszym lub większym stopniu można zauważyć związek między nimi a papieską doktryną o usprawiedliwieniu przez uczynki. Wszystkie te rzeczy są bowiem przedstawiane w papiestwie w taki sposób, by papieski laikat używał ich do uzyskania odpuszczenia grzechów i wiecznego życia. Cała papieska koncepcja zbawienia przeczy zatem doktrynie usprawiedliwienia z wiary. Jeśli zwycięża pierwsza, ta druga upada. Jeśli zwycięża druga, upada ta pierwsza. Widoczna jest tu Boska mądrość, która przez naukę o usprawiedliwieniu z wiary rozpoczęła atak protestanckiej reformacji na papieską drogę zbawienia - usprawiedliwienie przez uczynki. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział VI — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) 4 Moj. 7: 48 - 65”. Cała liczy 19 829 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*