--- tytul: "Rozdział II — LEWICI WIEKU EWANGELII 4 Moj. 3; 4 — Tom 8 — Księga Liczb - (4 Mojżeszowa) | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział II — LEWICI WIEKU EWANGELII 4 Moj. 3; 4 — Ogólne uwagi na temat lewitów wieku ewangelii – Gerszonici" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e8-27 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział II — LEWICI WIEKU EWANGELII 4 Moj. 3; 4 Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 27 · pozycja E8-27 ## ROZDZIAŁ II ## LEWICI WIEKU EWANGELII ## 4 Moj. 3; 4 Ogólne uwagi na temat lewitów wieku ewangelii – Gerszonici – Kehatyci – Merarici – Nakrywanie naczyń i sprzętów – Pytania bereańskie W POPRZEDNIM rozdziale podaliśmy krótką analizę typu i antytypu 4 Moj. 1, 2 , 26 . Stwierdziliśmy, że rozdziały te podają typiczną historię organizacji kościoła nominalnego w jego dwunastu ogólnych podziałach denominacyjnych, a rozdział pierwszy traktuje też nieco o Lewitach Wieku Ewangelii – tymczasowo usprawiedliwionych wierzących. Rozdziały te będą też miały antytypy na Epifanię i Tysiąclecie. Liczenie ludzi w ich pokoleniach wydaje się przedstawiać opisywanie denominacji jako takich i wytyczanie ich granic. To, że symbolicznym znaczeniem liczenia jest opisywanie i wytyczanie granic, wydaje się oczywiste z Ps. 48:13: „Okrążcie Syjon; policzcie \[opiszcie i wytyczcie granice\] wieże jego \[główne i najmocniejsze prawdy\]”. Z takiego punktu widzenia pierwszych dziesięć rozdziałów 4 Mojżeszowej podaje typiczną historię głównych działań organizacyjnych nominalnego i prawdziwego ludu Bożego w czasie Wieku Ewangelii, a także podczas Paruzji, Epifanii i Tysiąclecia. (2) Obecnie pragniemy zbadać w typie i antytypie 4 Moj. 3:1-51 w odniesieniu do obrazu Wieku Ewangelii, który jest punktem widzenia Żyd. 3:1-4:3. Obraz paruzyjny (1 Kor. 10:1-14), a szczególnie epifaniczny (Mal. 3:2,3), różni się od obrazu Wieku Ewangelii. W obrazie Wieku Ewangelii wszystkie nowe stworzenia były Kapłanami. W czasie Paruzji, która była okresem przejściowym między Wiekiem Ewangelii a Epifanią, bardziej buntownicze nowe stworzenia (widziane z Boskiego, nie z naszego punktu widzenia) zaczęły stawać się antytypicznymi Lewitami, co można zauważyć na podstawie antytypu Koracha i towarzyszących mu 250 Lewitów. Chociaż Bóg był świadomy ich prawdziwego charakteru jako Wielkiej Kompanii, tych bardziej uległych z nich przez całą Paruzję traktował jako Kapłanów; w Epifanii zaś Wielka Kompania z naszego punktu widzenia została objawiona jako antytypiczni Lewici. Z drugiej strony tymczasowo usprawiedliwieni przez cały Wiek Ewangelii aż do Epifanii to antytypiczni Lewici. To oni są „poganami” – szczególną klasą wśród niepoświęconych, nieobrzezanych – symbolicznymi poganami, którzy swoje stanowisko przed Panem w czasie Wieku Ewangelii mają na antytypicznym Dziedzińcu (Obj. 11:2). Aby nasz temat był zrozumiały, w tym rozdziale ograniczymy nasze rozważania tylko do obrazu Wieku Ewangelii, inne obrazy pozostawiając do późniejszego zbadania. (3) Gdy Mojżesz i Aaron występują w 4 Moj. razem, Mojżesz zwykle przedstawia naszego Pana, a Aaron Maluczkie Stadko (4 Moj. 12:1-15; zob. Komentarze bereańskie). Taki jest punkt widzenia 4 Moj. 3:1. W pewnych kontekstach Mojżesz czasami jest typem Zakonu, a czasami Jezusa; Aaron natomiast niekiedy przedstawia Jezusa, a niekiedy Jezusa i Kościół, a synowie Aarona – Kościół. Jeśli w 3 i 4 Mojżeszowej Mojżesz nie jest wymieniony, a Aaron i jego synowie wymienieni są razem – bez podawania imion synów – Aaron z reguły jest typem Jezusa, a jego synowie – Kościoła. Jeśli jednak synowie są wymienieni z imienia, Aaron zazwyczaj obrazuje całego Chrystusa, Głowę i Ciało, Nadab (uparty, samowolny) – członków klasy wtórej śmierci w Paruzji, Abihu (on jest moim Ojcem) – członków klasy wtórej śmierci w Epifanii jako wodzów Wielkiej Kompanii (T.119, Uwaga; TP ‘77,72, Uwaga I). Gdy typ dotyczy Żniwa Wieku Żydowskiego, Eleazar (potężny pomocnik lub Bóg jest pomocnikiem) przedstawia wszystkich dwunastu Apostołów (których opiece nasz Pan powierzył prawdę i cały Kościół; 4 Moj. 4:16; Mat. 16:19; 18:18; Obj. 12:1), a szczególnie Apostoła Pawła (4 Moj. 19:3-7; T.110), choć nie wyłącznie, ponieważ pozostali Apostołowie także wskazywali Kościołowi na wierność Starożytnych Godnych. Na Żniwo Wieku Ewangelii Eleazar przedstawia naszego Pastora, któremu – jako „onemu Słudze” – powierzono opiekę nad Kościołem i prawdą (4 Moj. 4:16; 16:36-40; Mat. 24:45-47; Łuk. 12:43-46; 1 Kor. 10:5-10). Na Wiek Ewangelii Itamar (pole palm) reprezentuje głównych „drugorzędnych proroków” – gwiazdy, które kolejno występowały jako szczególni nauczyciele i wodzowie, zwłaszcza kierujący pracą tymczasowo usprawiedliwionych. Na okres Epifanii jest on typem jej posłannika (2 Moj. 38:21; 4 Moj. 4:28,33; 7:8). Szczególna służba dwunastu Apostołów, „onego Sługi” oraz pozostałych drugorzędnych proroków, którzy są członkami gwiezdnymi, pokazana jest w wyrażeniu „Eleazar i Itamar pełnili służbę kapłańską przed obliczem \[w sposób widoczny\] Aarona \[Jezusa i Kościoła\], ojca swego” (4 Moj. 3:4). Fakt, że Nadab i Abihu nie mieli dzieci, wskazuje na to, że nikt z członków klasy wtórej śmierci nie będzie ponownie przyjęty do Maluczkiego Stadka (Żyd. 10:26-31; 12: 16,17). W ten sposób 4 Moj. 3:1-4 w krótkości podaje jako obraz Wieku Ewangelii typiczny opis działań Jezusa jako Administratora (Mojżesza), Jezusa i Kościoła jako Kapłanów (Aarona), członków wtórej śmierci (Nadaba), Wielkiej Kompanii (Abihu), dwunastu Apostołów i „onego Sługi” (Eleazara) oraz pozostałych członków gwiezdnych jako drugorzędnych proroków (Itamara). (4) W 4 Moj. 3:5-10 Mojżesz jest typem naszego Pana jako Namiestnika Jehowy (nie jako Najwyższego Kapłana Kościoła), administrującego zarządzeniami Jehowy. W tym fragmencie Aaron przedstawia zwykle Jezusa jako Najwyższego Kapłana Kościoła, a jego synowie – Kościół jako podkapłanów. Dlatego w tym fragmencie Jehowa zwraca się do Mojżesza jako Swego administratora. Fragment ten przedstawia zakres służby antytypicznych Kapłanów i Lewitów. Z punktu widzenia obrazu Wieku Ewangelii werset 6 pokazuje, w jaki sposób Pan Jezus, jako Administrator Jehowy, wprowadzał tymczasowo usprawiedliwionych (pokolenie Lewiego) do ich urzędowej służby przez pobudzanie w nich pokuty przed Bogiem i wiary w naszego Pana Jezusa, czyniąc ich antytypicznymi Lewitami. Jako tacy, zostali oni postawieni przed Głową i Ciałem (Aaronem) jako słudzy do wspierania ich w kapłańskiej służbie. Takie postawienie ich przed antytypicznym Aaronem oznaczało, że otrzymali niezbędne nauki i rozwój charakteru przygotowujący ich do tej służby. Werset 7 wskazuje, że ich służba miała pomagać zarówno antytypicznemu kapłaństwu, jak i całemu nominalnemu ludowi Bożemu (całemu zgromadzeniu), gdy ci drudzy mieli zajmować się służbą na rzecz Boga (przed namiotem zgromadzenia). Wyrażenie „wykonując służbę przybytku” oznacza, że w związku z antytypicznym Przybytkiem tymczasowo usprawiedliwieni mieli wykonywać pracę sług, a nie składać ofiary. W wersecie 8 Lewitom nakazano dbać o wszystkie sprzęty przybytku, ponieważ wersety 25, 26, 31, 36 , 37 tego rozdziału dowodzą, że ich służba dotyczyła każdego sprzętu należącego do przybytku i każdej jego części. Jest to ilustracją te go, że tym czasowo usprawiedliwieni mieli wykonywać pewną służbę związaną ze wszystkimi naukami, praktykami, historią i dziełami prawdziwego Kościoła, służąc w ten sposób Kapłanom i nominalnemu ludowi Bożemu. Werset 9 pokazuje, że są oni zupełnie oddzieleni od świata wyznaniowych chrześcijan („całkowicie oddani”) w celu służenia kapłaństwu w interesie ludu. Jeśli więc ktokolwiek z tymczasowo usprawiedliwionych przestawał służyć w ten sposób, jego tymczasowe usprawiedliwienie wygasało, ponieważ antytypami „całkowicie oddanych” Aaronowi i jego synom mogli być tylko ci w pełni oddani Jezusowi i Kościołowi. Jako Administrator Boga, Jezus przydzielił (w. 10) Sobie, jako Głównemu Kapłanowi, oraz Swym członkom, jako podkapłanom, służbę ofiarowania, którą każdy członek kapłaństwa ma pełnić zgodnie z instrukcjami Boga, udzielonymi Jezusowi jako Jego Administratorowi. Ktokolwiek niebędący Kapłanem (obcy) odważyłby się pełnić służbę Kapłana, miał stracić swe prawdziwe stanowisko przed Bogiem. Gdyby więc tymczasowo usprawiedliwiony odważył się pełnić służbę Kapłana, straciłby usprawiedliwienie tymczasowe i w ten sposób przestał być antytypicznym Lewitą, tak jak antytypiczny Izraelita w takim przypadku przestałby być członkiem nominalnego ludu Bożego. (5) Wersety 11-13 pokazują związek pokolenia Lewiego z Jehową. W pełnym, ożywionym znaczeniu terminów użytych w tym fragmencie, w antytypie ma to zastosowanie do Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii – jako antytypicznego pokolenia Lewiego obecnie, a także do Maluczkiego Stadka, Starożytnych Godnych, Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych – jako antytypicznego pokolenia Lewiego w Tysiącleciu. Lewici, o których tutaj mowa, jako typy w ogólnym znaczeniu mogą być jednak odniesieni także do Lewitów Wieku Ewangelii – tymczasowo usprawiedliwionych, ponieważ są oni tymczasowo pomijani w czasie, kiedy Jehowa niszczy nowe stworzenia (pierworodnych z ludzi) i człowieczeństwo (pierworodnych ze zwierząt) członków klasy wtórej śmierci. Zatem zarówno Maluczkie Stadko, jak i usprawiedliwieni zostali przeznaczeni przez Boga do Jego służby (w. 13). Nie powinniśmy jednak rozumieć, że w antytypie pierworodni zostali pominięci, a poświęceni i tymczasowo usprawiedliwieni wzięci na ich miejsce. W antytypie pierworodni i pokolenie Lewiego tak naprawdę są tymi samymi osobami. Te dwie grupy osób w typach reprezentują jedynie dwa różne aspekty tych samych osób w antytypie. I tak, jesteśmy pierworodnymi z tego punktu widzenia, że wchodzimy do Bożej rodziny przed światem. Antytypicznym pokoleniem Lewiego stajemy się z tego punktu widzenia, że jesteśmy odłączeni dla Boga w związku z dziełem pojednania. Bogu upodobało się wykorzystać dwie wyżej wspomniane grupy typicznych osób do przedstawienia tych dwóch aspektów tych samych jednostek (w. 3:12). ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział II — LEWICI WIEKU EWANGELII 4 Moj. 3; 4”. Cała liczy 19 000 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*