--- tytul: "Rozdział V — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) 4 Moj. 7: 30 - 47 — Tom 8 — Księga Liczb - (4 Mojżeszowa) | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział V — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) 4 Moj. 7: 30 - 47 — Ofiary antytypicznego Elisura - Antytypicznego Szelumiela - Antytypicznego Eliasafa …" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e8-225 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział V — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) 4 Moj. 7: 30 - 47 Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 225 · pozycja E8-225 ## ROZDZIAŁ V ## OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) ## 4 Moj. 7:30-47 Ofiary antytypicznego Elisura - Antytypicznego Szelumiela - Antytypicznego Eliasafa - Pytania bereańskie Po omówieniu ofiar książąt trzech pokoleń po wschodniej stronie przybytku 4 Moj. 7 przechodzi do opisu ofiar książąt trzech pokoleń po południowej stronie przybytku - Rubena, Symeona i Gada. Księciem pierwszego z tych pokoleń był Elisur (mój Bógjest skałą), syn Szedeura (szerzący światło). Nasze rozważania na temat Izraelitów Wieku Ewangelii (roz. I) pokazały nam, że pokolenie Rubena reprezentuje Kościół grekokatolicki, a Jakub spładzający Rubena z Lei - wodzów Maluczkiego Stadka, przez stosowną prawdę rozpoczynających ruch Maluczkiego Stadka, który przez wodzów z utracjuszy koron został wypaczony w Kościół grekokatolicki. Gdyby później nie było żadnego sekciarskiego ruchu, tę sektę nazwalibyśmy Kościołem katolickim. Był on tak nazywany do czasu podziału na Kościół greko i rzymskokatolicki. Do grona jego wyznawców początkowo należeli więc ci we wschodnich patriarchatach - Aleksandrii, Antiochii, Konstantynopolu i Jerozolimie, a także ci w patriarchacie zachodnim - Rzymie. Po podziale pierwsze cztery przewodziły Kościołowi greckiemu, a ten ostatni - rzymskokatolickiemu. Nazwę grekokatolicki nadajemy pierwszej chrześcijańskiej sekcie częściowo dlatego, że związane z tym spory wybuchały i były głównie toczone przez ludzi Wschodu. Kościół grekokatolicki, bardziej niż jakikolwiek inny, rozwinął i propagował doktryny o trójcy i Bogu-człowieku. Ponieważ doktryny te jako całość oraz w swych licznych rozgałęzieniach są bardzo błędne, nie mogą być doktrynami, przy pomocy których wodzowie Maluczkiego Stadka rozpoczęli ruch, później wypaczony przez wodzów z utracjuszy koron w Kościół grekokatolicki. W Kościele grekokatolickim mamy więc przykład kładzenia głównego nacisku na fałszywe nauki, niepodane przez wodzów Maluczkiego Stadka, którzy inicjowali ruch zamieniony w Kościół grekokatolicki. To samo przewrotne zjawisko widoczne jest w Kościele prezbiteriańskim, gdzie główny nacisk kładziony jest na absolutną predestynację i potępienie ludzi, a nie na naukę o symbolice chleba i wina w Pamiątce; w Kościele Chrześcijan, gdzie zamiast jedności Kościoła, opartej wyłącznie na Biblii jako podstawie wiary, przede wszystkim podkreślane jest zanurzenie w wodzie dla przebaczenia grzechów; oraz w Kościele adwentystów, gdzie zamiast chronologii główną nauką jest widzialny powrót Chrystusa. (2) Jaka jest więc nauka, którą wodzowie Maluczkiego Stadka podali jako iskrę ożywiającą ruch, który przez wodzów z utracjuszy koron został następnie wypaczony w Kościół grekokatolicki? Była nią doktryna o urzędzie Chrystusa przed, w czasie oraz po Jego dniach w ciele, jako szczególnego Przedstawiciela Boga. Członkiem Maluczkiego Stadka, który tą nauką dał główny impuls ruchowi, później wypaczonemu w Kościół grekokatolicki, był nie kto inny jak Apostoł Jan. Wszystkie jego pisma powstały w dziesiątej dekadzie I wieku - między rokiem 90 a 100. W urzędzie Chrystusa kładą one nacisk na istnienie Logosa oraz dzieło Chrystusa jako Przedstawiciela Boga w stworzeniu (Jana 1:1-3; 3:13; 6:62; 8:56-58; 16:28; 17:5; Obj. 3:14); podkreślają Jego karnację, by stać się Zbawicielem człowieka (Jana 1:14; 3:16; 1:17; 1 Jana 4:2,3); kładą nacisk na Jego oddanie Siebie w urzędowym dziele przebłagania za człowieka (1 Jana 2:2; 4:10); eksponują Jego służbę w celu wyzwolenia Kościoła obecnie i świata w przyszłości (1 Jana 2:1; 3:2; Jana 17:21,23). Widzimy więc, że w tych i wielu innych wersetach Jan kładł nacisk na urzędowe dzieło naszego Pana przed, w czasie oraz po Jego dniach pobytu w ciele. Między rokiem 90 a 100 panowały szczególne błędy, wymagające od Jana kładzenia nacisku na urzędowe dzieło naszego Pana z tych trzech punktów widzenia. Niektórzy, szczególnie heretycy żydowscy, zaprzeczali Jego preegzystencji. Gnostycy zaprzeczali, że przed Swą karnacją był On jedynym szczególnym Przedstawicielem Boga w stwarzaniu. Jeszcze inni, doketyści, odrzucali rzeczywistość Jego śmierci i zmartwychwstania jako naszego Zbawiciela. Inni nie zgadzali się z Jego obecnym urzędowym dziełem wobec Kościoła oraz przyszłym urzędowym dziełem wobec świata. Piątą grupą błędów, z powodu której Jan podkreślał urzędowe dzieło Pana, były rozwijające się nauki antychrysta, kilka stuleci później prowadzące częściowo do doktryn o Bogu-człowieku i trójcy. Głównymi pomocnikami Jana w tej nauce byli Ignacy z Antiochii, który zmarł w paszczach lwów około 108 lub 115 roku, oraz Polikarp ze Smyrny, który zginął na stosie około roku 153 lub 165, po 85 latach poświęconego życia, mając w chwili śmierci ponad 100 lat. Doktryną, której szafarstwo Bóg powierzył Kościołowi grekokatolickiemu, jest więc urzędowe dzieło Chrystusa jako szczególnego Przedstawiciela Boga. (3) Fakt, że wodzowie z utracjuszy koron w Kościele grekokatolickim w większym lub mniejszym stopniu wypaczyli tę doktrynę częściowo tłumaczy to, dlaczego (podobnie do pozostałych jedenastu grup utracjuszy koron) nie są oni pokazani w typie jako przynoszący srebrny lub złoty kielich, jako część swych ofiar. Drugim powodem jest to, że doktrynę tę przedstawili - ofiarowali ten kielich - członkowie Maluczkiego Stadka:Jan itp. Ci wodzowie z utracjuszy koron są pokazani w typie przez Elisura (mój Bóg jest skałą lub potężną skałą), ponieważ urząd Chrystusa, główne dzieło planu Boga, jest symboliczną skałą – potężną prawdą (Mat. 16:18), której szafarstwo zostało im powierzone. W tym urzędzie nasz Pan jest mądrością, jak również mocą Boga (1 Kor. 1:24; 2:7). On i Jego urząd są główną częścią tajemnicy (Kol. 1:27). Imię Szedeur (szerzący światło) jest stosowne dla nich w antytypie, ponieważ urzędowe dzieło Chrystusa czyni Go światłością świata (Jana 1:9; 9:5), a służący tej doktrynie z konieczności szerzą światło. Mając doktrynę urzędowego dzieła Chrystusa jako swą szafarską naukę (Chrystus jest pod tym względem koncentracją Boskiej mądrości), Kościół grekokatolicki jest właściwie pokazany jako jedna z trzech denominacji (pozostałymi dwoma są Kościoły rzymskokatolicki i anglikański) reprezentujących mądrość Boga, pokazaną w typie przez Rubena, Symeona i Gada, których obóz leżał na południe od przybytku. Wodzowie z utracjuszy koron Kościoła grekokatolickiego w mniejszym lub większym stopniu wypaczyli jednak doktrynę urzędowego dzieła naszego Pana przez swą doktrynę na temat trójcy oraz Chrystusa jako rzekomego Boga-człowieka. Te wypaczenia dotyczą relacji Jego urzędowego dzieła do Ojca przed, w czasie i po Jego dniach pobytu w ciele. Orygenes, jeden z najzdolniejszych ojców Kościoła, profesor teologii w Aleksandrii (Egipt), około roku 240 wprowadził pierwsze wielkie zafałszowanie, głosząc odwieczność Logosa, wciąż utrzymując jednak pogląd o Jego podległości Ojcu. Dionizy z Rzymu około roku 262 wprowadził pojęcie konsubstancjacji i równości z Ojcem. Atanazy z Aleksandrii około roku 320 stał się ich orędownikiem przeciwko Ariuszowi, który zwalczał te błędy od roku 318. Pomimo tego antytypiczny Elisur ofiarował swą misę, czaszę i łyżkę. (4) Antytypiczny Elisur służył doktryną o urzędzie Chrystusa przed, w czasie i po Jego dniach w ciele, jako środkiem do naprawiania niesprawiedliwości - ofiarował antytypiczną misę. Używał jej do ganienia i naprawiania nieposłuszeństwa wykazując, jak Jezus, sprawując Swój twórczy urząd Logosa, wystrzegał się nieposłuszeństwa i w ten sposób ustrzegł się przed lekceważeniem twórczych planów Ojca, w wyniku czego nie dopuścił do tego, by szkodzić ich realizacji. Wykorzystywali Jego działalność jako Logosa w objawianiu Słowa i towarzyszących temu zarządzeń pisarzom Starego Testamentu, by naprawiać postępowanie tych, którzy próbowali wprowadzać do Kościoła chrześcijańskiego błędy w doktrynie i życiu oraz niewłaściwe zarządzenia. Używali Jego karnacji do naprawiania osób sięgających po władzę, które pragnęły samowywyższenia zamiast samoponiżenia w celu popierania Bożego dzieła i ludu. Wykorzystywali Jego zwycięstwo nad pokusami szatana na pustyni i w innych miejscach jako naganę dla tych, którzy ulegali jego pokusom. Jego pokornego ofiarowania siebie każdego dnia w interesie Boskiego planu używali do naprawiania tych, którzy twierdząc, iż są sługami Boga, prowadzili życie w pysze, dogadzając samym sobie. Wykorzystywali Jego wierne oddanie samego siebie na śmierć za grzech jako argumentu do obrzydzenia okropnej istoty grzechu i strasznych jego skutków, ganiąc i naprawiając w ten sposób wszystkich, którzy miłowali grzech i cenili to, co doprowadziło do śmierci naszego Pana. Przedstawiali Jego poniżanie się aż do śmierci oraz Jego wywyższenie do prawicy Boga w celu naprawiania wszystkich, którzy dążyli do wywyższenia inaczej niż przez wierność Bogu, Jego sprawie i ludowi. By naprawić brak skruchy, uczyli o Jego działaniach wstawienniczych pragnąc, by dana osoba mogła skorzystać z takiego wstawiennictwa. Ukazywali Jego obecną pełną miłości służbę jako naganę i naprawianie tych, którzy grzesząc, gardzili Jego służbą dla ich korzyści. Głosili o Jego gorliwości w oczyszczaniu ludu Pana przez Ducha, Słowo i opatrzności Boże z nieczystości ciała i ducha, jako naprawianie błędu, grzechu, samolubstwa i światowości. (5) Takie nauki nie były daremne. Okazały się one wspaniałym środkiem pomocy dla wielu w naprawianiu ich niewłaściwego życia. Pamiętając, że wieki pogaństwa zdeprawowały narody Europy, Afryki i Azji, wśród których działał Kościół grecki, od razu zrozumiemy, że istniała wielka potrzeba takiego oczyszczania wśród nawracanych z pogaństwa. Takie głoszenie pomagało im zwalczać okropne zepsucie moralne, związane ze starożytnym pogaństwem. Takie nauki usuwały z życia domowego dzieciobójstwo, a także porzucanie na pastwę losu osób starszych oraz słabych i kalekich niemowląt; usuwały zwyczaj traktowania żon jak niewolników, a niewolników - jak zwierząt; porzucano tyranię rodzicielską; zmniejszał się wyzysk biednych, a ich cierpienia były łagodzone; reformowano krwiożerczość motłochu; zaprzestawano okrutnych zbrodni na arenach; odstępowano od okrutnych i wyszukanych tortur; znacznie ograniczano występki społeczne; zajęto się nieuczciwością w interesach; usuwano antagonizmy; zaniechano sporów; wyraźnie ograniczono rozpustę; w dużym stopniu zmniejszono brak szacunku dla ludzkiego życia; złagodzono okrucieństwo w stosunku do nieszczęśliwych; zmniejszono zakres ubóstwa; w znacznym stopniu zaniechano używania przekleństw; wielce ukrócono niewierność małżeńską; postawiono tamę oszczercom i fałszywym świadkom; znacznie zmniejszyło się ograbianie i oszukiwanie bliźniego w interesach. Doktryna o urzędzie Chrystusa była więc przedstawiana w taki sposób, by naprawiać wiele przejawów niewłaściwego postępowania. W ten sposób antytypiczny Elisur ofiarował swoją misę, i to bardzo skutecznie. (6) Ofiarował on też czaszę - nauki obalające. Liczne i różnorodne były ataki szatana, przeprowadzane przez jego sług na urzędowe dzieło naszego Pana w Jego działalności przedludzkiej, ludzkiej i poludzkiej. Odpierając niektóre z tych ataków, antytypiczny Elisur popadał niekiedy w przeciwną krańcowość i nauczał błędów. W ten sposób stworzył doktryny o trójcy i Bogu-człowieku. Niemniej jednak bronił urzędowego dzieła naszego Pana, w jego trzech aspektach, przed licznymi i różnymi atakami. Warto zwrócić uwagę na te ataki oraz sposób obalania ich przez antytypicznego Elisura. Około roku 170 miała miejsce pierwsza zdecydowana opozycja wobec przedludzkiego urzędu naszego Pana jako szczególnego Przedstawiciela Ojca w stwarzaniu, pochodząca od sekty zwanej alogianami - przeciwnikami doktryny o Logosie. Zaprzeczali oni, że kiedykolwiek istniała taka istota jak Słowo - Logos: że nasz Pan kiedykolwiek wcześniej istniał. By podtrzymać swe stanowisko, z powodu cytowania pism Jana przez antytypicznego Elisura zostali zmuszeni do odrzucenia prawdziwości czwartej Ewangelii oraz Objawienia jako autorstwa Jana czy jakiegokolwiek innego natchnionego pisarza. Antytypiczny Elisur obalił ich tak skutecznie, że doprowadziło to do utracenia przez nich wiary w podstawowe nauki Biblii. Około roku 190 niejaki Teodozjusz, garbarz, który by uniknąć śmierci wyrzekł się Chrystusa, zaczął nauczać, że Chrystus nie był narzędziem Pana w stwarzaniu, utrzymując, że Jego istnienie zaczęło się dopiero przy poczęciu Marii z Ducha Świętego. Został obalony przez antytypicznego Elisura takimi wersetami jak Jana 1:1-3,14; 3:13; 6:62; 8:56-58; 16:28; 17:5; Obj. 3:14, a także pewnymi wersetami z pism Pawła, jak Filip. 2:5-8; Kol. 1:15-17. (7) Egipcjanin Sabeliusz po roku 215 zaczął nauczać modalizmu, który zaprzecza przedludzkiemu istnieniu Chrystusa jako Logosa i szczególnego Przedstawiciela Boga w stwarzaniu. Uczył, że jest tylko jeden Bóg - jedna osoba, występująca na trzy sposoby. Według niego ten jeden Bóg jako Ojciec był Stwórcą oraz Prawodawcą w Starym Testamencie. Następnie ten jeden Bóg, Ojciec, przez karnację stał się Synem i jako Syn umarł za człowieka. Później ten jeden Bóg, który najpierw istniał jako Ojciec, a następnie jako Syn, stał się Duchem Świętym, by dokonać dzieła uświęcenia dla Kościoła. Sabeliusz zaprzeczał, że w Bogu jest trzech bogów lub trzy osoby, lecz uczył, że są trzy przejawy, sposoby objawienia jednego Boga. To nie pozostawiało oczywiście miejsca na istnienie i dzieło Logosa jako osoby różnej od Ojca. Antytypiczny Elisur obalał to, pokazując kontrasty w Jana 1:1-3 między Bogiem a Logosem oraz przedstawiając Logosa jako Narzędzie Boga w stwarzaniu. Niektórzy z jego członków czynili to dowodząc, że Logos został stworzony przez Boga przed wszystkimi innymi stworzeniami (Obj. 3:14; Kol. 1:15). Wszyscy oni uczyli, że był On później używany jako Narzędzie Boga w stwarzaniu wszystkich innych rzeczy (Kol. 1:15-17). Obalił pogląd, że kiedy Chrystus był w ciele, w ogóle nie było Ojca, cytując wersety, w których Chrystus modli się do Ojca, jak Mat. 11:25-27; 26:39-44; Jana 17:1-26, a także podkreślając, że jako Kapłan Chrystus złożył Bogu ofiarę w celu pojednania za grzech itd. (Żyd. 9:13-23; 7:27; 2:17,18 itd.). Obalił pogląd, że nie ma żadnego Chrystusa, a w rezultacie nie ma żadnej służby Najwyższego Kapłana, ponieważ to Duch uświęca Kościół, co czynił cytując wersety potwierdzające taką służbę, takie jak Jana 14:16; Rzym. 8:34; Efez. 2:18; Żyd. 3:1; 4:14,15; 6:20; 8:1,2,6; 9:24; 10:11-14; 1 Jana 2:1,2 itp. Obalił ten pogląd wykazując też, że Chrystus powróci ostatniego dnia, chociaż nie rozumiał wyraźnie celu powrotu naszego Pana. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział V — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.) 4 Moj. 7: 30 - 47”. Cała liczy 16 410 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*