--- tytul: "Rozdział IV — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII 4 Moj. 7:1-29 — Tom 8 — Księga Liczb - (4 Mojżeszowa) | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział IV — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII 4 Moj. 7:1-29 — Ich wspólne ofiary - Ofiary antytypicznego Nachszona - Antytypicznego Netanaela …" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e8-169 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział IV — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII 4 Moj. 7:1-29 Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 169 · pozycja E8-169 ## ROZDZIAŁ IV ## OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII ## 4 Moj. 7:1-29 Ich wspólne ofiary - Ofiary antytypicznego Nachszona - Antytypicznego Netanaela - Antytypicznego Eliaba - Pytania bereańskie Jednym z najdłuższych rozdziałów Biblii jest 4 Moj. 7, który pragniemy wyjaśnić w tym i w następnych trzech rozdziałach. Wspomnieliśmy już ogólnikowo, kogo przedstawia dwunastu książąt Izraela - tych, którzy zamienili dwanaście ruchów Maluczkiego Stadka w dwanaście denominacji chrześcijaństwa. Ogólnie mówiąc, antytypami dwunastu książąt z 4 Moj. 1, 7 są więc sekciarscy wodzowie. Dalsza analiza, pobłogosławiona przez oświecającą łaskę Pana, pozwoliła nam jednak dostrzec bardziej dokładnie, jakimi osobami są ci antytypiczni książęta. Na podstawie tego, co 4 Moj. 7 mówi o nich z punktu widzenia kozła, jakiego każdy z nich przynosił na ofiarę za grzech (w. 16,22,28 itd.), wnioskujemy, że: (1) należeli oni do tych, którzy stanowili klasę Chrystusa, oraz (2) do tych, którzy utracili swe korony; dlatego w 4 Moj. 1 (i nie tylko) są odróżnieni od Aarona, typu klasy Chrystusa. (2) Lecz ktoś może zapytać: jeśli należeli oni do tych, którzy utracili korony, w jaki sposób mogą być w ogóle pokazani jako mający udział w ofierze za grzech Wieku Ewangelii? Na to bardzo oczywiste pytanie udzielamy następującej odpowiedzi: Wszystkie nowe stworzenia - zachowujące korony czy utracjusze koron - do czasu postępowania z Wielką Kompanią jako klasą, tj. aż do roku 1917, kiedy to nowe stworzenia utracjuszy koron zaczęły być usuwane z antytypicznej Świątnicy, znajdowały się w antytypicznej Świątnicy jako część kapłaństwa i są tak pokazane w obrazie przybytku, gdy nie ma powodu, by odróżniać je od zachowujących korony. Dopiero gdy występuje jakiś szczególny powód odróżnienia ich od Kapłanów jako zachowujących korony, są oni pokazywani jako znajdujący się poza antytypiczną Świątnicą i już nie przez kapłanów, tak jak ma to miejsce w obecnym rozdziale, w przypadku dwunastu książąt. Wszyscy przypominamy sobie, jak nasz Pastor wielokrotnie zwracał nam uwagę na fakt, że za jego dni nie było Wielkiej Kompanii jako takiej i że wszystkie nowe stworzenia znajdowały się w Świątnicy, jako część antytypicznego Aarona. Antytypiczne nauki tego rozdziału na temat dwunastu książąt Wieku Ewangelii, przynoszących antytypicznego kozła na ofiarę za grzech, dowodzą, że ten pogląd naszego Pastora był prawidłowy. Dlaczego? Ponieważ w czasie Wieku Ewangelii Kozioł Pański oraz ci, którzy później stali się Kozłem Azazela, są w typie nazwani kozłami na ofiary za grzech (3 Moj. 16:5). Natomiast z punktu widzenia skończonego obrazu tylko Kozioł Pański rzeczywiście został w pełni ofiarowany jako ofiara za grzech. Zatem przed rokiem 1917 wszyscy utracjusze koron mieli udział w jego ofiarowaniu, a więc jako nowe stworzenia byli częścią antytypicznego Aarona, który sam ofiaruje Kozła Pańskiego. Widzimy więc, że utracjusze koron byli częścią antytypicznego Aarona aż do roku 1917, kiedy to jako nowe stworzenia zaczęli być usuwani z antytypicznej Świątnicy na antytypiczny Dziedziniec, podczas gdy ich człowieczeństwo było wyprowadzane z Dziedzińca i oddawane człowiekowi na to obranemu. Z punktu widzenia obrazu Wieku Ewangelii widzimy więc, że dwunastu książąt, przynoszących kozła na ofiarę za grzech, reprezentuje: (1) osoby z Wieku Ewangelii, (2) które mają udział w ofierze za grzech, (3) które są traktowane jako odrębne od klasy Chrystusa i (4) które muszą być nowymi stworzeniami, ponieważ tylko one przynoszą ofiarę za grzech. Innymi słowy, dla celów Wieku Ewangelii dwunastu książąt reprezentuje dwanaście grup jednostek, które straciły korony i z tego powodu w rzeczywistości są członkami Wielkiej Kompanii, tj. tymi, którzy wypaczyli ruchy Maluczkiego Stadka, zamieniając je w sekciarskie denominacje. (3) Kilka typicznych i antytypicznych ilustracji pozwoli nam lepiej zrozumieć tę myśl. Zwracaliśmy już uwagę na fakt, że gdy Abraham i Lot występowali razem w jakiejkolwiek biblijnej transakcji, Abraham reprezentuje Maluczkie Stadko, a Lot - Wielką Kompanię. Jak pamiętamy, pasterze Abrahama i Lota kłócili się, aż w końcu ich panowie musieli się rozstać (1 Moj. 13:5-12). Pasterze Abrahama reprezentują nauczycieli Maluczkiego Stadka, a pasterze Lota - nauczycieli Wielkiej Kompanii. Kłótnia przedstawia spory na temat prawdy między nauczycielami Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii. Podobnie Izaak reprezentuje Maluczkie Stadko, a Filistyni - sekciarzy (1 Moj. 26:14-21). Pasterze Izaaka i pasterze Filistynów także się kłócili. Reprezentuje to fakt, że nauczyciele Maluczkiego Stadka i sekciarscy wodzowie, którymi najczęściej byli członkowie Wielkiej Kompanii, prowadzili spory na temat prawdy. Spory te prowadziły do wypaczania ruchów Maluczkiego Stadka w sekty, tak jak pasterze Abrahama i Izaaka pozostawili teren dla pasterzy Lota i Filistynów. Bardzo wiele faktów z historii Kościoła wskazuje na to antytypiczne wypełnienie. Pokażemy to na podstawie kilku znamiennych przykładów. Ariusz (nauczyciel Maluczkiego Stadka) ze swymi współpracownikami oraz Atanazy (nauczyciel Wielkiej Kompanii) ze swymi współpracownikami prowadzili spór na temat doktryny o osobie Chrystusa i Jego pokrewieństwa z Ojcem. W wyniku tego sekciarstwo grekokatolickie dokonało wyraźnego zwrotu w kierunku dogmatu o trójcy. Berengariusz z Tours (nauczyciel Maluczkiego Stadka) wraz ze swymi współpracownikami oraz Lanfranc (nauczyciel Wielkiej Kompanii) wraz ze swymi współpracownikami prowadzili spór na temat Wieczerzy Pańskiej, w wyniku czego sekciarstwo rzymskokatolickie zwróciło się w kierunku transsubstancjacji. Nieco później Abelard (nauczyciel Maluczkiego Stadka) i jego współpracownicy oraz Bernard (nauczyciel Wielkiej Kompanii) i jego współpracownicy spierali się na temat związku między wiarą a wiedzą, w wyniku czego katolicyzm rzymski stał się orędownikiem głębszego sekciarstwa w zabobonnej wierze, w odróżnieniu od wiary opartej na zrozumieniu. W każdym przypadku pasterze Maluczkiego Stadka byli przeganiani, a pasterze Wielkiej Kompanii utrzymywali to, co wydawało im się być nagrodą za zwycięską walkę: Abraham i jego pasterze dostali skaliste wyżyny, Lot i jego pasterze - zielone równiny, lecz ich tereny rozciągały się w kierunku Sodomy. Pasterze Izaaka zostawili studnie Esek \[sprzeczka\] i Sytna \[zwada\] w rękach pasterzy filistyńskich. W tych obrazach, tak jak w 4 Moj. 1; 7, ci, którzy reprezentują nauczycieli Wielkiej Kompanii, nie są uwzględnieni w pasterzach Abrahama i Izaaka, lecz są pokazani w obcych im osobach. Dzieje się tak w celu pokazania różnicy między nimi. Gdyby o nią nie chodziło, nie pokazywano by żadnej różnicy. Gdy w obrazie Aarona nie chodzi o rozróżnienie, są w nim pokazani zarówno zachowujący, jak i tracący korony. (4) Omawiając tę kwestię, pragniemy podać kilka przykładów - Kalwina, Menno i Socyna - by dowieść, że nie byli oni członkami Maluczkiego Stadka w typach Jakuba i Aarona, lecz w typie dwunastu książąt. Jest to prawdą, ponieważ każdy z nich pomagał w zamienianiu odpowiednich denominacji w sekty. I tak, Kalwin zamienił w sektę ruch Zwingliego, czyniąc z niego kościół reformowany, prezbiteriański; Menno zamienił ruch Hubmaiera w sektę Kościoła baptystów; natomiast Socyn zamienił w sektę ruch Serweta, czyniąc z niego Kościół unitariański. Tak więc ci trzej są pokazani w typie w trzech z dwunastu książąt Izraela, a nie w Jakubie spładzającym swych synów ani w Aaronie przy liczeniu Izraelitów. W najlepszym razie powinniśmy ich zatem uważać za członków Wielkiej Kompanii, a w przypadku Socyna, który odrzucił okup, możemy wątpić, czy jest on nawet w Wielkiej Kompanii. (5) Powyżej podaliśmy nasze argumenty dla poglądu, że antytypem dwunastu książąt dwunastu pokoleń Izraela, opisanych w 4 Moj. 1 ; 7, jest dwanaście grup nowych stworzeń, będących utracjuszami koron (w rzeczywistości należącymi do Wielkiej Kompanii). Zatem antytypem ofiar dwunastu książąt, opisanych w 4 Moj. 7, są rzeczy ofiarowane Panu przez dwanaście grup wodzów Wielkiej Kompanii, po jednej grupie dla każdej z dwunastu denominacji chrześcijaństwa. Po tych uwagach wstępnych przystępujemy obecnie do omówienia szczegółów przedstawionych w tym długim i interesującym rozdziale pamiętając, że rozważamy antytyp tego rozdziału na Wiek Ewangelii, a nie na Epifanię czy Tysiąclecie. Nasze poprzednie rozważania w 4 Mojżeszowej również odnosiły się do antytypów Wieku Ewangelii. (6) Jak pamiętamy, werset 1 odnieśliśmy do Epifanii jako dowód na to, że zanim wozy okresu Epifanii miały być przekazane Lewitom Epifanii (E 5, roz. III), całe Maluczkie Stadko miało być popieczętowane na czole. Jako dowodu użyliśmy w tym celu wyrażenia:„w dniu, w którym Mojżesz w pełni wystawił przybytek ... ofiarowali książęta”. Uważamy ten dowód za prawidłowy. Ten fakt budzi jednak kilka pytań: (1) Jeżeli dniem z tego wersetu jest Epifania, w jaki sposób można odnieść ten fragment do Wieku Ewangelii? (2) Jeśli odniesiemy go do Wieku Ewangelii, w jaki sposób wyrażenie w pełni wystawił przybytek może być prawdziwe przed Epifanią? Biorąc pod uwagę naszą wyżej wspomnianą metodę przedstawiania dowodów, są to oczywiste pytania, lecz można na nie udzielić zadowalających odpowiedzi, w harmonii z naszym wyżej wspomnianym poglądem. Odpowiadając na pierwsze pytanie, stwierdzamy: tak jak nasze wcześniejsze rozważania (obejmujące 4 Moj. 1-6 oraz 26) potwierdzają potrójne zastosowanie - na Dzień Ewangelii, Dzień Epifanii oraz Dzień Tysiąclecia - analizowanych tam kwestii, tak w pozostałej części 4 Mojżeszowej obowiązuje ta sama zasada - jest ona typiczną historią tych trzech okresów. Obraz przybytku wymaga, by te trzy zastosowania były prawdziwe, a wypełnione fakty dwóch z nich potwierdzają to samo. Jak zostanie wykazane w tym rozdziale, wypełniły się nie tylko antytypy Wieku Ewangelii tego rozdziału, lecz także część ich zastosowań na Epifanię. Zatem obraz przybytku potwierdza się jako prawidłowy dzięki całkowitemu wypełnieniu się jednego zastosowania i częściowemu wypełnieniu się drugiego. Ale to właśnie ten fakt podkreśla znaczenie drugiego pytania, ponieważ na pierwszy rzut oka jego zastosowanie na Epifanię wydaje się przeczyć możliwości odniesienia tych słów do Wieku Ewangelii, z uwagi na wyrażenie "w pełni wystawił przybytek". (7) Korzystne będzie, jeśli w tym miejscu przypomnimy sobie przysłowie, że "kto dobrze rozróżnia, ten dobrze uczy" - dobrze rozbiera Słowo prawdy (2 Tym. 2:15).Następujące rozróżnienie wyjaśni tę sprawę: (1) w dniu Pięćdziesiątnicy cały Kościół Wieku Ewangelii był wystawiony tymczasowo i reprezentatywnie; (2) do 16 września 1914 cały Kościół został wystawiony tymczasowo i indywidualnie; (3) do Tysiąclecia cały Kościół zostanie wystawiony niezmiennie i indywidualnie. Kilka wyjaśnień pomoże naświetlić te myśli. Pod terminem tymczasowo rozumiemy próbnie. W dniu Pięćdziesiątnicy Kościół oczywiście został wystawiony próbnie. Nie było wtedy pewne, czy ci, którzy stali się wówczas częścią Kościoła, w nim pozostaną. Dlatego Kościół był wystawiony w nich tymczasowo. Ta sama zasada dotyczy Kościoła od 16 września 1914, kiedy Epifania po raz pierwszy zaczęła zachodzić na Paruzję: ci, wówczas przyjęci do zarodkowego Kościoła, oraz ci, już się w nim znajdujący, byli na próbie - byli częścią Kościoła tylko tymczasowo, nie niezmiennie. Kościół był wystawiony w dniu Pięćdziesiątnicy nie tylko tymczasowo, lecz także reprezentatywnie, tj. bracia w górnym pokoju, przez spłodzenie z Ducha, stali się Kościołem nie tylko tymczasowo, lecz i reprezentatywnie, ponieważ z Boskiego punktu widzenia w tamtym czasie reprezentowali cały Kościół. To właśnie z tego powodu typ pojednania przez najwyższego kapłana, składającego w ofierze kozła Pańskiego, przedstawia naszego Pana ofiarującego Bogu cały Kościół w dniu Pięćdziesiątnicy (Żyd. 7:27). To właśnie z tego powodu św. Paweł mówi o Nim po Jego wniebowstąpieniu, że zanim usiadł po prawicy Boga, oczyścił nasze \[całego Kościoła\] grzechy (Żyd. 1:3; 10:14). Zatem w dniu Pięćdziesiątnicy bracia w górnym pokoju reprezentowali cały Kościół. To właśnie dlatego stwierdziliśmy powyżej, że w dniu Pięćdziesiątnicy cały Kościół został wystawiony tymczasowo i reprezentatywnie. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział IV — OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII 4 Moj. 7:1-29”. Cała liczy 13 049 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*