--- tytul: "ROZDZIAŁ II WEZWANIA – PRZESIEWANIA – BROŃ KU ZABIJANIU — Tom 5 — Rozmaitości | Literatura Biblijna" opis: "ROZDZIAŁ II WEZWANIA – PRZESIEWANIA – BROŃ KU ZABIJANIU — KRÓTKA HISTORIA ARTYKUŁU „OSTATNIE POKREWNE CZYNNOŚCI ELIASZA I ELIZEUSZA” – OGÓLNE UWAGI NA TEMAT…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e5-97 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # ROZDZIAŁ II WEZWANIA – PRZESIEWANIA – BROŃ KU ZABIJANIU Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 97 · pozycja E5-97 ## ROZDZIAŁ II ## WEZWANIA – PRZESIEWANIA – BROŃ KU ZABIJANIU KRÓTKA HISTORIA ARTYKUŁU „OSTATNIE POKREWNE CZYNNOŚCI ELIASZA I ELIZEUSZA” – OGÓLNE UWAGI NA TEMAT MAT. 19:27-20:16 – OGÓLNE UWAGI NA TEMAT 1 KOR. 10:1-14 – OGÓLNE UWAGI NA TEMAT EZECH. 9:1- 11 – PIERWSZE WEZWANIE, PRZESIEWANIE, BROŃ KU ZABIJANIU – DRUGIE WEZWANIE, PRZESIEWANIE, BROŃ KU ZABIJANIU – TRZECIE WEZWANIE, PRZESIEWANIE, BROŃ KU ZABIJANIU – CZWARTE WEZWANIE, PRZESIEWANIE, BROŃ KU ZABIJANIU – PIĄTE WEZWANIE, PRZESIEWANIE, BROŃ KU ZABIJANIU – SZÓSTE WEZWANIE, PRZESIEWANIE, BROŃ KU ZABIJANIU – PYTANIA BEREAŃSKIE. W drugim rozdziale E 3 mieliśmy przywilej przedstawić drogim braciom „Ostatnie pokrewne czynności Eliasza i Elizeusza” z punktu widzenia typu i antytypu. Artykuł ten najpierw ukazał się 9 grudnia 1918 roku w Present Truth nr 1. W dniu 15 stycznia 1919 roku w “Labor Tribune”, a następnie w „St. Paul Enterprise”, pojawił się artykuł J.F. Rutherforda, zatwierdzony przez jego sześciu uwięzionych współpracowników, odrzucający interpretację naszego Pastora w tej kwestii, którą my przyjęliśmy i przedstawiliśmy w wyżej wspomnianym artykule, a także odrzucający poglądy Rutherforda i jego współpracowników na ten temat, opublikowane w Z 1918, począwszy od s. 51. Widocznie nasza prezentacja z nr 1 wpadła mu w ręce i odebrał ją jako obalenie jego poglądów przedstawionych w Z 1918, od s. 51 – poglądów przedstawionych w celu udzielenia odpowiedzi na nasze zrozumienie tej sprawy. Godne podkreślenia jest bowiem to, że jego nowy pogląd pojawił się dopiero sześć tygodni po opublikowaniu naszej odpowiedzi na artykuł w Z 1918, począwszy od s. 51. (2) W Present Truth nr 6 (E 3, roz.II) odpowiedzieliśmy na jego pierwszy i drugi nowy pogląd. Niektórzy zastanawiają się, dlaczego mówiliśmy o drogich braciach jako uwięzionych, w czasopiśmie, które było rozpowszechniane dopiero kilka miesięcy po ich uwolnieniu. Odpowiadamy, że odnośny artykuł napisaliśmy pod koniec stycznia, a wydrukowaliśmy w lutym 1919 roku, wraz z artykułem na temat „Ostatnich pokrewnych czynności Eliasza i Elizeusza”. Częściowym powodem przedruku było to, że pierwszy numer Present Truth został wydany w niewielkim nakładzie, a jego dystrybucja (na ile było to możliwe) była ograniczona do ludu prawdy, który nie był zwolennikami Towarzystwa. Na podstawie pewnych wersetów biblijnych wiedzieliśmy, że nasi bracia zostaną uwolnieni i bardzo cieszyliśmy się, gdy się o tym dowiedzieliśmy, tak jak byliśmy bardzo zasmuceni, gdy dotarła do nas wiadomość o ich uwięzieniu. W styczniu postanowiliśmy zatem nie publikować tego numeru przed majem, i taką datą go opatrzyliśmy. Kiedy nadszedł maj, znów zdecydowaliśmy opóźnić dystrybucję tego czasopisma wierząc, że lepiej przysłużymy się interesom braci przed sądami, jeśli będziemy milczeć. (W ten i w każdy inny możliwy dla nas sposób razem z innymi, fałszywie oskarżanymi o zdradzenie ich, chroniliśmy ich przed ich oskarżycielami. Przez M.L. Herra wysłaliśmy nawet wiadomość do J.F. Rutherforda, informując go – na podstawie tego, czego się dowiedzieliśmy – w jakim kierunku zdąża oskarżenie, tak by w ten sposób mógł się przygotować. Mimo to, jak bardzo udało mu się przekonać tysiące drogich, niczego niepodejrzewających owiec, że razem z innymi zdradziliśmy go i jego współpracowników i że należymy do klasy Judasza!). Potem zachorował. Wszystkie te rzeczy, jak również pewne wersety dotyczące Epifanii, powstrzymały rozpowszechnianie omawianego czasopisma. (3) W artykule w Z 1918, s.51, w kontekście, w którym ukazuje się następująca wypowiedź, dał do zrozumienia, że my zaprzeczamy, a on trzyma się poglądu naszego Pastora odnośnie ostatnich pokrewnych czynności Eliasza i Elizeusza: „Kiedy jakiś brat podaje interpretację wersetu biblijnego inną niż nasz Pastor, a interpretacja naszego Pastora wydaje się rozsądna i harmonijna z Boskim planem, to wierzymy, że bezpieczną zasadą jest trzymanie się jego interpretacji. Jest on bowiem sługą Kościoła, postanowionym przez Pana na okres Laodycei. Powinniśmy spodziewać się zatem, że Pan będzie uczył nas przez niego. Jeśli w umyśle powstaje wątpliwość, która interpretacja jest właściwa, to zawsze jest bezpieczniej rozsądzić tę wątpliwość na korzyść interpretacji Pastora. Wierzymy, że takie postępowanie jest zgodne z wolą Pana”. Mówimy na to: Amen. W świetle jego często publikowanych zaprzeczeń poglądom Pastora w tej kwestii i wprowadzania przez niego kilku innych poglądów sugerujemy, że odnoszą się do niego słowa naszego Pana: „Z mów twoich osądzę cię”. Doradzamy więc wszystkim braciom, by w tej kwestii trwali przy poglądzie, który pozostaje w harmonii z poglądem „onego Sługi” i który wypełnione fakty pokazują jako prawdziwy. Doradzamy też, by odrzucili niezgodne z urzędem szafarza, niebiblijne, nierozsądne i niehistoryczne poglądy przedstawiane przez J.F. Rutherforda i jego towarzyszy, z których każdy jest przeciwny poprzedniemu poglądowi i jego własnym zasadom, tak trafnie i prawdziwie stwierdzonym w powyższym cytacie jego własnych słów. (4) W Mat. 19:27-20:16; 1 Kor. 10:1-14; Ezech. 9:1-11 podana jest prorocza historia Żniwa Ewangelii, zarówno w jego zgromadzaniu, jak i przesiewaniu. W tym rozdziale chcemy przestudiować ten proroczy historyczny zarys dla naszego oświecenia, zachęty i napomnienia. Niech Pan pobłogosławi nas cichym sercem, byśmy mogli odnieść z tego zbudowanie (Ps. 25:7-9). (5) Wszyscy pamiętamy interpretację przypowieści o groszu podaną w P 3 przez naszego drogiego Pastora. Dniem z tej przypowieści jest Wiek Ewangelii; okresem jego pierwszego wezwania było Żniwo Wieku Żydowskiego; okresem ostatniego wezwania – czas od 1881 roku do końca Żniwa Ewangelii; jego pozostałe wezwania następują w okresie pomiędzy tymi dwoma wezwaniami; a wieczór i wręczenie grosza są związane z zaszczytami Królestwa poza zasłoną. Pogląd ten stwarzał jednak problem w jego umyśle: że szemranie musi mieć miejsce w niebie, co jest czymś niemożliwym. To otworzyło jego umysł na inną interpretację, która umieszcza szemranie po tej stronie zasłony, pod koniec Żniwa. Wymusiło to zmianę poglądu co do dnia z przypowieści. Jeśli bowiem dniem tym jest Wiek Ewangelii, oznacza to, że wielu powołanych przed 1881 musiałoby żyć przez wiele stuleci, w niektórych przypadkach ponad 1800 lat, by otrzymać swój grosz. Doszedł on zatem do wniosku, że dniem z tej przypowieści jest okres Żniwa, 1874-1914, i wyznawał ten pogląd od 1910 roku aż do swojej śmierci. W R 5473 przedstawia w skrócie swoją ogólną zmianę poglądu w stosunku do P 3, ale nie podaje szczegółów, ponieważ byłby to za twardy pokarm dla nauczycieli szkoły niedzielnej, dla których tematy szkoły były specjalnie przygotowywane i dla których w tym czasie były oddzielnie wydawane. (6) Badając tę przypowieść i jej kontekst, uważamy za właściwe to późniejsze umiejscowienie. Przypowieść ta została podana, by pokazać, jaka różnica wystąpi wśród ludu Pana w związku z udzieleniem stokrocia – grosza z przypowieści. Wyraźnie jest powiedziane bowiem, że stokroć jest nagrodą w tym życiu (por. Mat. 19:29 z Mar. 10:29,30). Mat. 19:16-30 opowiada historię młodego, bogatego władcy i związanej z tym rozmowy. Wiedząc, że pod Zakonem ziemskie bogactwa były oznaką Boskiej łaski, uczniowie nie mogli zrozumieć uwag Jezusa odnośnie szczególnych trudności, jakich doświadczą bogaci w zdobywaniu Królestwa. Gdy Jezus to wyjaśnił, Piotr zapytał, co tych dwunastu otrzyma za swoje wyrzeczenia. Po udzieleniu odpowiedzi Jezus dodał, co otrzymają Jego pozostali naśladowcy, obiecując im stokroć w tym życiu i życie wieczne w przyszłości. Następnie w wersecie 30 wykazuje, że między pewnymi jednostkami, których On nazywa pierwszymi i ostatnimi, wystąpi różnica w otrzymaniu przez nich stokrocia w tym życiu i życia wiecznego w przyszłości, po czym przechodzi do zilustrowania tych dwóch kwestii przez przypowieść o groszu, rozpoczynając ją od słów „albowiem”. Dowodzi to, że przypowieść ta ma potwierdzić słowa z Mat. 19:29,30 odnośnie różnicy w udzielaniu stokrocia i życia wiecznego. Dowodzi tego również drugi argument: gdy kończy On przypowieść, wyciąga wniosek jako już udowodniony: „Tak więc pierwsi będą ostatnimi, a ostatni pierwszymi”, co – jak pokazuje Mat. 19:30; 20:1 – jest dokładnie tym, co chciał udowodnić. Przerwa spowodowana zmianą rozdziału sprawia, że wielu nie zauważa faktu, iż słowo „albowiem” z początku przypowieści dowodzi, że przypowieść jest podana w celu wyjaśnienia Mat. 19:29,30. (7) Wyrażenie: „Pierwsi będą ostatnimi, a ostatni pierwszymi” jest używane w Biblii w odniesieniu do klas, a nie do jednostek. Poza Mat. 19:30; 20:16 i Mar. 10:31 występuje ono w Biblii tylko jeszcze u Łuk. 13:28-30, gdzie bez wątpienia Maluczkie Stadko jest odróżnione od Starożytnych Godnych. Tutaj odnosi się ono więc do dwóch klas: ci nazwani ostatnimi, Maluczkie Stadko, będą pierwszymi w randze z tych dwóch rządzących klas w Królestwie, natomiast ci nazwani pierwszymi, Starożytni Godni, będą ostatnimi w randze z tych dwóch klas. Nasze zrozumienie słów użytych w Mat. 19:30; 20:16 oraz Mar. 10:31, zgodnie z klasowym użyciem tego wyrażenia w Łuk. 13:30, jest następujące: ci, do których wezwanie dotarło jako do ostatniej grupy Żniwa (z reguły) będą w gronie pierwszych w randze (Maluczkie Stadko) z dwóch duchowych klas, natomiast ci, do których wezwanie Żniwa dotarło jako do pierwszej grupy (ta grupa z reguły obejmuje wezwanych przed godziną jedenastą), będą wśród ostatnich w randze (Wielka Kampania) z dwóch duchowych klas. Innymi słowy, Pan podał tę przypowieść po to, by pokazać, że w związku z udzieleniem pewnego zarysu stokrocia, symbolizowanego przez grosz, tj. zarysu, którym – jak pokazuje wypełnienie – okazuje się być dwukrotne uderzenie Jordanu, nastąpi jakieś wydarzenie, które zamanifestuje odłączenie niektórych z ludu Bożego z Maluczkiego Stadka do Wielkiej Kompanii. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „ROZDZIAŁ II WEZWANIA – PRZESIEWANIA – BROŃ KU ZABIJANIU”. Cała liczy 11 950 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*