ROZDZIAŁ I — ZNAKI CZASÓW WŚRÓD LUDU PRAWDY

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 7 · pozycja E5-7

ROZDZIAŁ I

ZNAKI CZASÓW WŚRÓD LUDU PRAWDY

ZNAMIENNE WYDARZENIA WŚRÓD LUDU BOŻEGO PO ŚMIERCI PASTORA – ROZDZIELENIE ELIASZA I ELIZEUSZA – KOZIOŁ AZAZELA – SZEŚĆDZIESIĄT GRUP LEWITÓW – POSTĘPUJĄCE ŚWIATŁO – CHLEBY OBRACANIA Z PIERWSZEGO ZIARNA – ROK POTOPU – PYTANIA BEREAŃSKIE

Temat niniejszego rozdziału wymaga pewnego wyjaśnienia, by jego znaczenie stało się jasne. Celem tych rozważań jest zwrócenie uwagi na pewne niezwykłe wydarzenia wśród ludu Bożego. Od kiedy nasz Pastor przeszedł poza zasłonę, na naszą uwagę, zrozumienie i reakcję zasługują znamienne wydarzenia wśród ludu Pana. Zaprzeczanie, że wydarzenia te mają istotne znaczenie i zupełnie różnią się od wszelkich innych wydarzeń wśród ludu Bożego zdradzałoby godną ubolewania niezdolność do rozpoznawania znaków czasu. Ich zrozumienie okaże się pomocne z wielu punktów widzenia, przede wszystkim w zajęciu przez nas rozsądnego i uznanego przez Boga stanowiska w związku z tymi wydarzeniami i powstałymi z nich warunkami.

(2) Nie można zaprzeczyć, że odkąd opuścił nas nasz Pastor, mają miejsce bardzo niezwykłe rzeczy. Gdy był z nami w ciele, panował między nami pokój; byliśmy zjednoczonym ludem; miłowaliśmy ten sam stół prawdy; rozwijaliśmy tego samego ducha społeczności; służyliśmy tej samej prawdzie, i to tymi samymi ogólnymi metodami. Były to radosne dni ucztowania, społeczności, wzrostu i służby. Wszyscy mieliśmy tę samą więź pokoju, tego samego ducha jedności, tę samą nadzieję wysokiego powołania, tę samą służbę, tego samego Pana, tę samą wiarę, ten sam chrzest i tego samego Boga jako Ojca, a wszystko to było radością i szczęściem dla naszych serc. Ale pod wieloma tymi względami nastąpiły zmiany i nie jesteśmy już zjednoczonym ludem i pod wieloma względami nie wierzymy już w te same nauki. Niektórzy z nas odrzucili część ze swych poprzednich przekonań, a na ich miejsce przyjęli przeciwne. Niektórzy odłożyli na bok wiele z wcześniejszych praktyk, a na ich miejsce przyjęli inne. Niektórzy z nas zaczęli przejawiać rewolucjonizm przeciwko wielu naukom i zarządzeniom, jakie Pan podał nam przez „onego Sługę”. Wodzowie wśród nas (niektórzy prawdziwi, a niektórzy samozwańczy) wprowadzili wśród nas podziały. Widzimy więc, że wśród nas dzieje się wiele rzeczy, które muszą mieć istotne znaczenie.

(3) Dla niektórych sprawy te mają ogólne znaczenie, sugerujące szczególne wydarzenia, lecz nie widzą w nich żadnego konkretnego znaczenia biblijnego. Ale umiłowani, wydarzenia przyćmiewające wiele innych wydarzeń, które rozpoznajemy jako pokazane w Biblii, z pewnością również muszą być w niej pokazane. Wierzymy, że wydarzenia te są zapowiedziane przez Pismo Święte. Ponieważ niektóre z nich należą do najważniejszych zdarzeń wśród jednego pokolenia ludu Bożego, nieprzedstawienie ich w Piśmie Świętym byłoby przeciwne biblijnej procedurze i nauczaniu. Czy nie przypominamy sobie zapewnienia Pana, że w Swoim planie będzie czynił tylko te rzeczy, które przedstawił w Piśmie Świętym (Am. 3:7)? Powinniśmy się zatem spodziewać, że znajdziemy biblijne proroctwa lub typy odnoszące się do tych doniosłych wydarzeń. Jeśli nasze serca są spragnione, pokorne, ciche, uczciwe i święte (poświęcone), ostatecznie znajdziemy się wśród tych, przed którymi zostanie odsłonięte biblijne znaczenie tych wydarzeń. Wierzymy, że między innymi są trzy szczególne biblijne kierunki myśli znajdujące swoje wypełnienie w znamiennych wydarzeniach wśród ludu Bożego od czasu, gdy „on Sługa” nas opuścił. Przy pomocy Pana zobaczmy, jakie są te trzy kierunki myśli.

(4) Pierwszym z tych wielkich wydarzeń, pokazanych w Piśmie Świętym, jest rozdzielenie ludu Bożego w roku 1917 na dwie główne grupy: (1) zwolenników Towarzystwa pod jego „obecnym kierownictwem” oraz (2) niepopierających Towarzystwo pod jego „obecnym kierownictwem”. W antytypie to rozdzielenie w najmniejszych szczegółach odpowiada typowi rozdzielenia Eliasza i Elizeusza. Zauważmy tę zgodność. Wszyscy pamiętamy, jak nasz Pastor podkreślał, że przybycie Eliasza i Elizeusza do Jordanu reprezentuje zachowujących korony i resztę ludu Bożego w prawdzie, przychodzących w 1914 roku do narodów chrześcijaństwa, skazanych na gniew czasu ucisku. Uderzenie Jordanu przez Eliasza odpowiada karaniu chrześcijaństwa przez zachowujących korony, od października 1914 do listopada 1916 roku, za jego wielkie grzechy, które prowadziły do wybuchu wojny i ją spowodowały. Natomiast Elizeusz nieuderzający Jordanu, lecz kroczący obok Eliasza jest typem poświęconych nienależących do Maluczkiego Stadka, którzy albo całkowicie powstrzymywali się od potępiania grzechów chrześcijaństwa, albo przestawali to czynić wkrótce po rozpoczęciu tej czynności, lecz sympatyzowali z antytypicznym Eliaszem w tym dziele. To, że antytypy nie odniosły żadnej szkody jest zobrazowane w tym, że obydwaj prorocy przeszli przez koryto rzeki suchą stopą. Wydarzenia te z pewnością miały miejsce od jesieni 1914 do jesieni 1916 roku. Wspólne maszerowanie i rozmawianie Eliasza i Elizeusza po przejściu przez Jordan aż do chwili ich rozdzielenia odpowiada pokojowej społeczności wszystkich poświęconych w Słowie Bożym, dziele i duchu Pana aż do momentu rozdzielenia. Tak jak pokojowa społeczność i wspólne przebywanie Eliasza i Elizeusza zostały zerwane przez ich rozdzielenie, tak miła społeczność w Słowie, służbie i duchu Pana między zachowującymi korony a pozostałymi poświęconymi braćmi z punktu widzenia rzecznika do świata ustała wraz z podziałem, który nastał wśród ludu Pana w lecie 1917 roku. Nie zapominajmy, że nasz drogi Pastor w styczniu 1916 roku przewidział, że należy się spodziewać takiego podziału w okresie nieco dłuższym niż rok, co jak widzimy nastąpiło w ciągu półtora roku (R 5846, kol.1, ak.2).

(5) Fakty wyraźnie potwierdzają, że taka interpretacja jest poprawna. Wszyscy muszą przyznać, że – ogólnie mówiąc – po pierwszym uderzeniu Jordanu aż do lata 1917 roku społeczność w Kościele była pełna pokoju. Wszyscy muszą przyznać, że ta pokojowa społeczność została zerwana w lecie 1917 roku, i to przez największy podział, jaki kiedykolwiek miał miejsce wśród poświęconego ludu Bożego. Wszyscy muszą też przyznać, że to rozdzielenie podzieliło lud Boży na dwie klasy: (1) zwolenników Towarzystwa pod jego „obecnym kierownictwem” oraz (2) niepopierających Towarzystwo pod „obecnym kierownictwem”. W rezultacie, zerwanie społeczności wśród ludu Bożego i jego podział na dwie klasy po antytypicznym pierwszym uderzeniu Jordanu musi być tym długo oczekiwanym i przepowiedzianym rozdzieleniem antytypicznego Eliasza i Elizeusza. Zerwanie harmonii między nimi mogło bowiem nastąpić dopiero po pierwszym uderzeniu, a więc zerwanie następujące po tym uderzeniu musi być ich rozdzieleniem. Z takim wnioskiem, w doskonałej harmonii antytypu z typem, zgadzają się wszystkie poprzedzające, towarzyszące i następujące wydarzenia. Powyżej wykazaliśmy harmonię wydarzeń poprzedzających rozdzielenie w typie i antytypie. Przyjrzyjmy się teraz krótko wydarzeniom towarzyszącym i następującym po tym rozdzieleniu. Najpierw rozważymy te pierwsze.

(6) Podobnie jak dwaj prorocy szli, zgodnie rozmawiając ze sobą, aż pojawił się ognisty rydwan i konie, które ich rozdzieliły, tak Maluczkie Stadko, jako rzecznik Boga do świata, i reszta poświęconych szli i rozmawiali w miłej społeczności, aż antytypiczny rydwan i konie wjechały między nich i ich rozdzieliły. W symbolach biblijnych rydwany przedstawiają organizacje (Komentarze bereańskie do 2 Moj. 14:9; Iz. 31:1 itp.). Rydwan Izraela bardzo dobrze reprezentuje najważniejszą organizację wśród ludu Bożego – Towarzystwo Strażnicy, Biblii i Broszur, które zawsze było ważniejsze od Stowarzyszenia Kazalnicy Ludowej i Międzynarodowego Stowarzyszenia Studentów Biblii jako organizacji. Ognistość rydwanu jest typem prób, których uczestnikiem było Towarzystwo jako składające się z Zarządu i jego urzędników, z powodu uzurpacji władzy przez prezesa Towarzystwa nad Zarządem. Charakterystycznym tego przykładem było wtrącanie się przez niego do naszej pracy jako szczególnego przedstawiciela Zarządu w Wielkiej Brytanii oraz odwołanie nas, szczególnego przedstawiciela Zarządu, bez upoważnienia i wiedzy Zarządu. Te uzurpatorskie i inne działania prezesa Towarzystwa skłoniły większość Zarządu do podjęcia próby odebrania mu uprawnień jako dyrektora wykonawczego i zarządzającego oraz zniesienia jego uzurpatorskiej kontroli. Taki kierunek działań większości Zarządu doprowadził do uzurpatorskiego usunięcia przez prezesa czterech dyrektorów. Ta cała seria wydarzeń była wielką próbą dla Towarzystwa, składającego się z Zarządu i urzędników, a więc antytypicznego ognistego rydwanu. W biblijnych symbolach konie są typem świeckich lub religijnych nauk (zob. Komentarze bereańskie do Iz. 31:1; Obj. 6:2; 19:14 itp.). Te rzekomo legalne, a w rzeczywistości nielegalne nauki, które – jak twierdził prezes Towarzystwa – wymuszały usunięcie czterech dyrektorów (którzy próbowali położyć kres jego bezbożnej ambicji i uzurpacji) i mianowanie czterech pseudo-dyrektorów są reprezentowane przez konie, natomiast ich ognistość jest typem ich uciążliwości. Jeźdźcy reprezentują tak zwane „obecne kierownictwo” – prezesa Zarządu, jego specjalnego przedstawiciela oraz sekretarza i skarbnika w jednej osobie.

Ci urzędnicy manipulowali tymi bezprawnymi doktrynami w taki sposób, by wciągnąć poddany ciężkiej próbie Zarząd jako organizację przed cały Kościół, aż do rozdzielenia Kościoła na dwie grupy – tych stojących po stronie większości Zarządu i tych stojących po stronie „obecnego kierownictwa”. Nie da się zaprzeczyć, że takie połączenie czynników – bezprawnych doktryn i poddanego ciężkiej próbie Zarządu – w wyniku napędzającej siły obecnego kierownictwa przyczyniło się do podzielenia Kościoła, zmuszając braci do opowiedzenia się za lub przeciw obecnemu kierownictwu, oraz do zerwania spokojnej jedności, współpracy i społeczności między Maluczkim Stadkiem a resztą poświęconych w prawdzie. Od tamtej pory ten podział utrzymuje się, przy czym około 10 000 stoi po jednej stronie, a 30 000 do 40 000 po drugiej. Niewątpliwie jest to antytypem rozdzielenia Eliasza i Elizeusza.

(7) Jeśli podział z 1917 roku, który nastąpił po pierwszym uderzeniu Jordanu i miłej społeczności ludu Pańskiego po tym uderzeniu, nie jest rozdzieleniem Eliasza i Elizeusza, jak może dojść do rozdzielenia antytypicznego Eliasza i Elizeusza przy tak wyraźnym podziale Kościoła, jaki istnieje obecnie? Jedynym możliwym miejscem znalezienia podziału będącego antytypem rozdzielenia Eliasza i Elizeusza jest to, na które wskazujemy. Zgadzają się z nim wszystkie fakty, które pozostają w sprzeczności z każdą inną interpretacją. To właśnie ta pełna zgodność typu i antytypu z punktu widzenia powyższego zastosowania, połączona z koniecznym wnioskiem z niego wynikającym – że stronniczy zwolennicy Towarzystwa są członkami Wielkiej Kompanii – zmusiła Strażnicę do porzucenia poglądu naszego Pastora na temat typu Eliasza i Elizeusza oraz do wymyślenia czterech kolejnych poglądów, by uniknąć tego koniecznego wniosku. Odrzucając to zastosowanie i dostrzegając, że obecny stan podzielonego Kościoła sprawia, że niemożliwe jest przyszłe rozdzielenie antytypicznego Eliasza i Elizeusza, również PBI [Pastoralny Instytut Biblijny – przypis tł.] przestał wierzyć, że wydarzenie to w ogóle jest typem. Takie odrzucenia ze strony tych dwóch grup są mocnym potwierdzeniem wiarygodności powyższej interpretacji.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „ROZDZIAŁ I — ZNAKI CZASÓW WŚRÓD LUDU PRAWDY”. Cała liczy 19 211 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.