ROZDZIAŁ V — OSIEM MAŁYCH I DUŻYCH ZNAMIENNYCH DNI

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 263 · pozycja E5-263

ROZDZIAŁ V

OSIEM MAŁYCH I DUŻYCH ZNAMIENNYCH DNI OSTATNIE DOŚWIADCZENIA JEZUSA TYPEM OSTATNICH DOŚWIADCZEŃ KOŚCIOŁA – OSIEM MAŁYCH ZNAMIENNYCH DNI – POSŁOWIE NAPISANE W MARCU 1930 ROKU – OSIEM DUŻYCH ZNAMIENNYCH DNI – PIĘTNAŚCIE WCZEŚNIEJSZYCH WYDARZEŃ SZÓSTEGO DUŻEGO ZNAMIENNEGO DNIA – PÓŹNIEJSZE WYDARZENIA SZÓSTEGO DUŻEGO ZNAMIENNEGO DNIA – INTERPOLACJA FRAGMENTÓW MAT. 27:51-54 – PYTANIA BEREAŃSKIE

Doświadczenia Maluczkiego Stadka, częściowo należące do przyszłości, a częściowo – do przeszłości, są pokazane w ostatnich sześciu dniach życia naszego Pana oraz w dwóch następnych. Szczegóły tych ośmiu dni są niezmiernie interesujące w typie i antytypie, o czym się za chwilę przekonamy. To, że końcowe doświadczenia Jezusa są typem pozbawienia Kościoła przywilejów jako rzecznika do chrześcijaństwa przez kościół i państwo jest oczywiste na podstawie faktu, że bracia, łącznie z Apostołami (Dz 4:23-28), cytowali Ps. 2:1,2 i stosowali go do odrzucenia Jezusa przez kościół i państwo. Wiemy jednak, że Ps. 2:1,2 ma zastosowanie do końca tego Wieku. Celowość stosowania do Jezusa tego fragmentu, który odnosi się do końca tego Wieku, jest słuszna tylko z jednego punktu widzenia: że wydarzenia związane z odrzuceniem Jezusa są typem wydarzeń przy końcu Wieku, związanych z odrzuceniem Kościoła od jego przywilejów rzecznika w chrześcijaństwie. Jest to nasz pierwszy powód dla wniosku, że końcowe doświadczenia Jezusa przedstawiają doświadczenia Kościoła przy końcu Wieku. Nasz drugi powód jest następujący: Mat. 27:8,9 [imię Jeremiasza zostało tutaj przez kopistę wstawione zamiast Zachariasza] odnosi Zach. 11:12,13 do zdradzenia Jezusa. Kontekst pokazuje jednak, że wersety z Zachariasza dotyczą zdradzenia Kościoła przy końcu Wieku. W jaki zatem sposób Mateusz mógł pod natchnieniem zastosować ten fragment do Jezusa? Wersety odnoszące się do Kościoła mogły być odniesione do Niego tylko z tego punktu widzenia, że w Swych ostatnich doświadczeniach Jezus jest typem Kościoła w jego ostatnich doświadczeniach. Mamy równoległy przypadek pokazujący działanie tej samej zasady. Kontekst Iz. 40:3-5 w.1,2,6-11) niewątpliwie wskazuje, że odnosi się on do misji Kościoła przy końcu Wieku. Mimo to Mateusz 3:1-4 stosuje go do Jana Chrzciciela. Zastosowanie to można uzasadnić wyłącznie na tej podstawie, że według Iz. 40:3-5 Jan Chrzciciel jest typem Kościoła (Mat. 11:14, zob. Diaglott oraz A.R.V.), szczególnie począwszy od ruchu Millera. Wspomniane wyżej dwa punkty oraz powyższy trzeci punkt, potwierdzający odnośną zasadę, usprawiedliwiają stosowanie przez nas ostatnich sześciu dni Jezusa oraz dwóch następnych dni jako typu końcowych doświadczeń Kościoła w związku z chrześcijaństwem.

(2) Ktoś może jednak zapytać: w jaki sposób kontekst Zach. 11:12,13 dowodzi, że te dwa wersety odnoszą się do Kościoła przy końcu Wieku? Potwierdzeniem tego jest krótka analiza tego rozdziału. Wersety 1 i 2 opisują niszczenie nominalnego ludu Bożego, wielkich i małych, przez błąd i złe praktyki pod koniec Wieku, szczególnie w czasie ucisku. Wersety 3-9 traktują o różnych pasterzach wśród nominalnego i prawdziwego ludu Bożego. Werset 3 odnosi się do pasterzy wśród nominalnych owiec Boga, którzy przy końcu Wieku będą wielce zrozpaczeni. Werset 4 pokazuje, że polecono im paść Maluczkie Stadko (owce przeznaczone na rzeź [przez ofiarę]). Werset 5 pokazuje, że zamiast je karmić kler je zabijał i nie uważał siebie za winnego; zdradzał (sprzedawał) ich i uważał, że wyświadcza Bogu przysługę (błogosławiony), chełpiąc się swymi rzekomymi bogactwami („Bogaty jestem …”), lecz nie miał litości nad owcami z Maluczkiego Stadka. Werset 6 dowodzi, że z tego powodu Bóg sprowadzi gniew (wielki ucisk) na całe chrześcijaństwo. Werset . 7 pokazuje, że słudzy Boga, jako prawdziwi pasterze, będą karmić Maluczkie Stadko dwoma rodzajami prawdy, jaka pod koniec Wieku będzie na czasie – Pięknem (prawdą paruzyjną) oraz Wstęgami, Pasmami (prawdą epifaniczną [B.W. oddaje to kolejno jako „Przychylność” oraz „Jedność” – przypis tł.]). Werset 8 pokazuje, że panowie Barbour, Paton i Henninges, jako trzej źli pasterze, mieli zostać odsunięci od karmienia Maluczkiego Stadka oraz od członkostwa w tej klasie w jednym symbolicznym miesiącu – w czasie 30 lat od 1878 do 1908 roku. Werset 9 dowodzi, że słudzy Boga nie będą paść ani członków wtórej śmierci (co ma umrzeć), ani kościoła nominalnego (co ma zginąć) oraz że ludzie tego świata będą się wzajemnie pożerać. Werset 10 pokazuje, że jako rzecznicy Boga Jego słudzy mieli podać, wyjaśnić i prawidłowo rozbierać prawdę Paruzji (złamałem ją), a to w tym celu, by Bóg mógł zerwać przymierze, jakie zawarł z kościołem nominalnym odnośnie używania go jako Swego rzecznika. Werset 11 dowodzi, że tak podana, wyjaśniona i prawidłowo rozebrana prawda paruzyjna przekona Maluczkie Stadko (biedne owce), iż jest Słowem Bożym. Werset 14 pokazuje, że słudzy Boga podadzą, wyjaśnią i prawidłowo rozbiorą prawdę Epifanii. Celem tego miało być rozdzielenie Maluczkiego Stadka (Judy) i Wielkiej Kompanii (Izraela). Wersety 15-17 dotyczą JFR jako głupiego i nieużytecznego sługi.

(3) Jeśli nasze zrozumienie tego obrazu jest prawidłowe [pisane w sierpniu 1922 roku], zbliżamy się obecnie do okresu będącego antytypem czasu ostatniej wieczerzy. Rozumiemy, że w obrazie tym Jezus przedstawia Kapłaństwo; Judasz – członków wtórej śmierci; Piotr, Jan i Jakub – trzy ogólne grupy Lewitów (Meraritów, Kehatytów i Gerszonitów), szczególnie w ich przedstawicielach z kręgu prawdy; pozostałych ośmiu uczniów – osiem podpodziałów tych trzech ogólnych grup Lewitów, szczególnie w ich przedstawicielach z kręgów prawdy; żydowski kler – kler chrześcijaństwa; Piłat – władze świeckie; pojmanie naszego Pana – zatrzymanie świętych przez kler; Jego będący farsą proces przed Sanhedrynem – będący farsą proces wiernych przed klerem nominalnego kościoła; proces przed Piłatem – proces przed władzami świeckimi; potępienie przez Sanhedryn – decyzję kleru, że wierni są bluźniercami przeciwko Bogu; potępienie przez Piłata – decyzję władz świeckich, że wierni są buntownikami przeciwko państwu; ukrzyżowanie – symboliczną śmierć, tj. odebranie prawa rzecznika w odniesieniu do religijnego i świeckiego chrześcijaństwa, lecz nie przejście poza zasłonę. Od chwili tej symbolicznej śmierci (być może) aż do czasu po symbolicznym „trzęsieniu ziemi” Maluczkie Stadko, jako antytyp Jezusa znajdującego się w stanie śmierci, nie będzie posiadało żadnej uznanej misji wobec chrześcijaństwa. Po „trzęsieniu ziemi”, a być może także w jego trakcie, wierni – jako antytyp zmartwychwstania Jezusa – pojawią się jednak ponownie: nie jako antytypiczny Jan, lecz jako antytypiczny Eliasz, tzn. jako rzecznik do świata, chociaż nie do chrześcijaństwa, do którego wyłącznie ograniczony jest urząd rzecznika antytypicznego Jana, podczas gdy urząd rzecznika antytypicznego Eliasza dotyczy całego świata, łącznie z chrześcijaństwem. Gdy więc chrześcijaństwo zostanie zniszczone, służba antytypicznego Jana, ograniczona tylko do chrześcijaństwa, nie będzie mogła już być wypełniana – antytypiczny Jan nie dostanie z powrotem swej głowy! Porządek rzeczy w państwie, religii i społeczeństwie, jaki zapanuje w czasie panowania socjalistycznych klas pracujących, nie będzie jednak chrześcijaństwem. Z tego powodu prawdziwy Kościół jako rzecznik nie będzie wtedy mógł być antytypicznym Janem, którego misja, w przeciwieństwie do misji antytypicznego Eliasza, jest ograniczona tylko do chrześcijaństwa. Jako taki rzecznik, Kościół będzie antytypicznym Eliaszem, nie antytypicznym Janem.

(4) Powyższy opis stanowi duży obraz, stosujący się – jak wykażemy później – od 1874 do 1954 i 1956 roku. W czasie dużego obrazu rozgrywa się też jednak mniejszy obraz. Najpierw wyjaśnimy ten mniejszy, który nazwiemy obrazem ośmiu małych znamiennych dni. Następnie przedstawimy większy obraz, który nazwiemy ośmioma dużymi znamiennymi dniami. Osiem małych znamiennych dni rozpoczęło się na początku Epifanii i ma trwać zaledwie 8 lat i kilka miesięcy. Wyżej wyjaśniliśmy, że laska o nazwie Wstęgi, Pasma przedstawia prawdę Epifanii, a jej złamanie – odpowiednie rozbieranie i przedstawianie prawdy epifanicznej, dla której właściwy czas na takie jej zastosowanie przychodzi w Epifanii. Pierwsze promienie prawdy Epifanii zaczęły świecić w dniu 10 listopada 1916 roku. Te promienie światła, wraz z niektórymi późniejszymi, były przebłyskiem świtu prawd Epifanii, zwiastującymi nadejście słońca Epifanii. We właściwym tego słowa znaczeniu pierwszym błyskiem słońca światła Epifanii, jaki został odpowiednio rozebrany i przedstawiony Kościołowi, było światło na temat rozdzielenia antytypicznego Eliasza i Elizeusza, które stopniowo stawało się dla nas jasne w roku 1917 (od początku września do początku grudnia) i które po raz pierwszy zostało przedstawione na zebraniu w Filadelfii w dniu 17 grudnia 1917 roku. Jak wykazaliśmy powyżej, z punktu widzenia małego obrazu treść Zach. 11:12,13, porównana z Mat. 27:8,9, odnosi się do zdradzenia naszego Pana, dlatego że, i tylko dlatego że – jak wskazuje kontekst – jest On typem świętych oświeconych Epifanią jako sług prawdy, tak jak Ps. 2:1-3, porównany z Dz.4:23-28 , zgodnie z powyższym wyjaśnieniem odnosi się do naszego Pana, dlatego że, i tylko dlatego że – jak wskazuje kontekst – jest On typem świętych oświeconych Epifanią jako sług prawdy. Ściśle mówiąc, jak wskazuje kontekst, treść Zach. 11:12,13 odnosi się do świętych Epifanii jako sług prawdy. Umiejscowienie tych wersetów oraz ich związek z dwoma poprzednimi i czterema następnymi, a szczególnie z następnym wersetem, wydaje się dowodzić, że odnoszą się one do świętych Epifanii jako szczególnych sług Boga, którzy z punktu widzenia obydwu obrazów zaczynają przechodzić doświadczenie zdradzenia po tym, jak całe Maluczkie Stadko zostało nakarmione przez laskę Piękna. Z tego powodu są one umieszczone między opisem obydwu lasek (w.7,10,11,14). Tak więc obydwie zdrady rozpoczęły się jakiś czas po śmierci naszego Pastora w dniu 31 października 1916 roku, przy czym ta mniejsza miała miejsce między 10 listopada 1916 a 17 grudnia 1917 roku.

(5) Przedstawiliśmy sugestię (TP 1929'83, kol.2; 1933'19, kol.2), że taka zdrada rozpoczęła się pod koniec roku 1916. Bardziej dojrzałe przemyślenia przekonują nas jednak, że wszystkie szczególne działania wodzów prawdy w postaci chwytania władzy przed lipcem 1917 roku nie należą do aktów zdrady, lecz do tych, które uwidoczniły klasę, jaka później za cenę władzy miała zdradzić świętych oświeconych Epifanią jako sług prawdy. Nacisk położony w Piśmie Świętym i Piramidzie na rozdzielenie antytypicznego Eliasza i Elizeusza przekonuje nas, że zdrada rozpoczęła się po rozpoczęciu się tego podziału. Z tego powodu początek małej zdrady datujemy na czas dwutygodniowej podróży JFR na początku lipca 1917 roku, w czasie której, za cenę władzy, w rażący sposób fałszywie przedstawił różnym wybitnym braciom naszą brytyjską działalność oraz działalność większości Zarządu, zdobywając w ten sposób ich poparcie dla usunięcia większości Zarządu, a następnie dla fałszywego przedstawiania ich i nas z naszymi zwolennikami przed całym Kościołem przez „Przesiewania Żniwa” itp. Tak więc około 1 lipca 1917 roku w małym obrazie rozpoczęło się wypełnianie Zach. 11:12,13. Fakty te, jako początki wypełniania się Zach. 11:12,13, pozwalają nam zlokalizować czas rozpoczęcia się małego antytypu ostatnich sześciu dni ziemskiej pielgrzymki Jezusa. Uczta w Betanii, pod koniec której Judasz stawiał zarzuty Marii i Jezusowi i bezpośrednio po której rozpoczął swój zdradziecki akt, miała miejsce sześć dni przed śmiercią naszego Pana (Jana 12:1-8; Mat. 26:6-16). Jezus najwyraźniej przybył do Betanii w sobotę po południu, a pod koniec tego popołudnia zorganizowano ucztę w domu Szymona Trędowatego, w której wziął On udział. Na samym początku sobotniego wieczoru, po ostrym potępieniu Marii i pośrednio także Jezusa, Judasz udał się z pierwszą wizytą do arcykapłanów w celu wydania Jezusa. Jak przedstawiliśmy powyżej, akty te odpowiadają czynom JFR i współpracujących z nim spiskowców, których początek przypada około 1 lipca 1917 roku. Początek tego sobotniego wieczoru odpowiada więc dacie około 1 lipca 1917 roku. Zakładając, że dzień przedstawia rok, jak zwykle ma to miejsce w typach i proroctwach Biblii, następne osiem dni, rozpoczynające się od tego wieczoru, którego początek odpowiada dacie 1 lipca 1917 roku, da nam różne antytypiczne daty, które w zakresie, w jakim się już wypełniły, przedstawiają pewne niezwykłe sprawy, przy czym – jeśli nasze zrozumienie jest prawidłowe [pisane w sierpniu 1922 roku] – w datach jeszcze niewypełnionych mają wystąpić jeszcze bardziej niezwykłe wydarzenia. Dla jasności przedstawiamy następującą tabelę czasową w typie i antytypie:

...............TYP............................................. ANTYTYP

sobota g.18 – niedziela g.18............. = lipiec 1917 – lipiec 1918

niedziela g.18 – poniedziałek g.18 ... = lipiec 1918 – lipiec 1919

poniedziałek g.18 – wtorek g.18 ...... = lipiec 1919 – lipiec 1920

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „ROZDZIAŁ V — OSIEM MAŁYCH I DUŻYCH ZNAMIENNYCH DNI”. Cała liczy 30 117 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.