ROZDZIAŁ IV — GEDEON – TYP I ANTYTYP

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 183 · pozycja E5-183

ROZDZIAŁ IV

GEDEON – TYP I ANTYTYP

UCIŚNIENIE ANTYTYPICZNEGO IZRAELA – PRZYGOTOWANIE SIĘ JEZUSA DO DZIEŁA WYZWALANIA PODCZAS POBYTU W CIELE – WAŻNE CECHY SŁUŻBY JEZUSA W WIEKU EWANGELII JAKO WSTĘP DO OBALENIA GŁÓWNYCH BŁĄDZICIELI ORAZ ICH BŁĘDÓW – WYBÓR I ODRZUCANIE PRZEZ PANA W CZASIE WIEKU EWANGELII – OSTATECZNA ZACHĘTA ZE STRONY JEZUSA DO WALKI – WSKAZÓWKI DO PIERWSZEJ ANTYTYPICZNEJ WALKI GEDEONA ORAZ UDZIAŁ W NIEJ – UDZIAŁ LEWITÓW W WALCE – UDZIAŁ MŁODOCIANYCH GODNYCH W WALCE – ICH NIEZADOWOLENIE Z POWODU SPÓŹNIENIA SIĘ DO WYSOKIEGO POWOŁANIA – TAKTOWNA ODPOWIEDŹ JEZUSA NA ICH SZEMRANIE Z POWODU NIEZAPROSZENIA ICH DO WYSOKIEGO POWOŁANIA – KOLEJNOŚĆ NARRACJI – POSZUKIWANIE PRZEZ NASZEGO PANA ŚRODKÓW DO PROWADZENIA DZIAŁAŃ WOJENNYCH DLA JEGO ARMII – OSTATECZNY MARSZ I WALKA – PYTANIA BEREAŃSKIE

Teraźniejsza Prawda często odnosi się do antytypicznej pierwszej i drugiej walki Gedeona. Powodem, dla którego w tym czasopiśmie tak często pojawiają się odniesienia do tych walk jest fakt, że obie należą do Epifanii. Obecnie bardzo często mówimy o drugiej z tych walk, ponieważ jest ona teraz prowadzona. Jesteśmy pewni, że bracia bardziej ocenią tę walkę oraz bardziej gorliwie i owocnie wezmą w niej udział, jeśli jaśniej zrozumieją typ i antytyp Gedeona. Dlatego z przyjemnością przedstawiamy ten temat Kościołowi. Często planowaliśmy uczynić to wcześniej, lecz byliśmy powstrzymywani od tego. Aż do ostatniej wiosny [pisane w grudniu 1920 roku] często badaliśmy Sędz. 6 i równie często nie byliśmy w stanie zrozumieć jej antytypicznych nauk. Ostatniej wiosny doszliśmy do wniosku, że zbliża się antytypiczna druga walka Gedeona. Wierząc, że jasne zrozumienie całego dotychczas wypełnionego antytypu pomoże wszystkim Gedeonitom w drugiej walce, udaliśmy się do Pana w specjalnej modlitwie, prosząc o zrozumienie fragmentów jeszcze dla nas niejasnych, szczególnie Sędz. 6, oraz obiecując Mu, że chętnie podamy tę interpretację Kościołowi, jeśli On łaskawie udzieli jej nam dla braci. W ciągu pół godziny po tej modlitwie prawie wszystko w tym rozdziale stało się dla nas jasne w antytypie. Z wielką przyjemnością przedstawiamy tutaj to, co uważamy za antytyp Sędz. 6:1-8:12. Pokrzepił on tych, którzy słyszeli go w formie ustnej. Oby drogi Pan zechciał pobłogosławić nasze serca i umysły badaniem tego niezwykłego fragmentu historii, który przedstawiamy wszystkim przez słowo drukowane.

(2) To, że Gedeon jest postacią typiczną oczywiste jest na podstawie faktu, że św. Paweł wymienia go wśród bohaterów wiary (Żyd. 11:32) oraz stwierdza (Żyd. 12:1), że jesteśmy objęci, otoczeni, tak jak typ otacza swój antytyp, przez tych bohaterów wiary jako obłok świadków – typicznych świadków, jako cienie. Fakt, że bitwy Gedeona z Midianitami są typami, jest bezpośrednio stwierdzony (Iz. 9:4; 10:26; Ps. 83:10,12,13). Ponieważ Gedeon był przywódcą typicznego Izraela, należy się spodziewać, że jest on typem Jezusa, Wodza antytypicznego Izraela. Lud Boży Wieku Żydowskiego oraz Wieku Ewangelii jest antytypem Izraela z Sędz. 6,7,8. Midian znaczy walka, a Midianici reprezentują błądzicieli, którzy walczyli z ludem Bożym oraz ciemiężyli go błędnymi doktrynami i praktykami. Zauważyliśmy już, że pierwsza walka Gedeona jest typem pokonania przez wierny lud Pana (od jesieni 1914 do jesieni 1916 roku) tych, którzy nauczali błędów o Boskim prawie królów, arystokratów i kleru, co w inny sposób jest zobrazowane w pierwszym uderzeniu Jordanu, w wyznawaniu grzechów nad kozłem Azazela oraz w wiązaniu królów i arystokratów w wykonywaniu zapisanego wyroku. Dlatego rok 1914 jest końcem ciemiężenia antytypicznych Izraelitów przez doktryny Boskiego prawa. Wiemy, że w 607 p.n.e. Izrael Boga zaczął być ciemiężony przez tych, którzy nauczali tych doktryn i – pobudzani takimi wierzeniami – poddawali sobie lud Boży. Dlatego rozumiemy, że siedem lat ucisku przez Midianitów (Sędz. 6:1) przedstawia siedem symbolicznych lat (2520 literalnych lat) czasów pogan. Niewola Izraela w latach 607-537 p.n.e. była początkiem tego czasu ucisku ze strony antytypicznych Midianitów, szczególnie przez doktryny o Boskim prawie. Tak jak grzechy cielesnego Izraela sprowadziły na niego ten ucisk, tak grzechy duchowego Izraela sprowadziły na niego taki sam ucisk. Podczas tego ucisku (Sędz. 6:2) błądziciele czynili szkodę obydwom Izraelom Boga, wprowadzając w praktykę swoje fałszywe nauki. Ucisk ten spowodował, że lud Boży dla bezpieczeństwa uciekał się do sekretnych metod i praktyk (lochy i jaskinie), np. zamieszkując w katakumbach, spotykając się potajemnie, działając bardziej lub mniej w ukryciu, wzmacniając się przez argumenty (warownie) przeciwko błądzicielom. Werset 3 pokazuje, że za każdym razem, gdy prawdziwy lud Boży wyprodukował jakieś owoce na swoich polach pracy, błądziciele odbierali mu je, co było faktem w doświadczeniach cielesnego oraz duchowego Izraela. Jego głównymi ciemięzcami byli błądziciele (Midianici), wspierani przez złych ludzi (Amalekitów, mieszkańców terenów nizinnych – tych, którzy zamieszkują niziny grzechu i degradacji) oraz przez ludzi samolubnych i światowych (ludzie wschodu). Ci oczywiście walczyli (w. 4) przeciw ludowi Bożemu, aż go pokonali, nie zaprzestając walki, dopóki nie podbili go w niewolę swoich sekt (Gaza, miasto Filistynów, sekciarstwo). Ograbili oni lud Pana z jego prawd (żywności), odbierając doktryny ofiar za grzech oraz okupu (owcę lub koźlę oraz wołu, tj. cielca), a także wypaczając każdą inną doktrynę (osła), czego ilustrację widzimy w postępowaniu papiestwa. Werset 5 pokazuje, w jaki sposób do tego doszło. Ciemięzcy w wielkiej liczbie przyszli przeciwko niemu ze wszystkimi zwolennikami oraz wyposażeniem (stada i namioty), indywidualnie i w sposób zorganizowany (oni sami i ich wielbłądy), zdecydowani zniszczyć nauki oraz owoce antytypicznego Izraela. Werset 6 przyprowadza nas do początku ery chrześcijańskiej, gdy wszyscy ludzie (prawdziwi Izraelici) trwali w oczekiwaniu, pragnąc i modląc się w swoim ucisku o przyjście Mesjasza, aby uwolnił ich spod jarzma Rzymu. Ta sama rzecz została wypełniona w duchu wśród chrześcijan w związku z prześladowaniami pogańskiego i papieskiego Rzymu. Według wersetu 7, kiedy rozpoczęły się te wołania o wyzwolenie, Pan rozpoczął przygotowywać wybawienie dla Swego ludu.

(3) Rozumiemy, że w wersetach 8-10 typ pokazuje służbę Jana Chrzciciela, rozpoczętą gdy wszyscy trwali w oczekiwaniu na Mesjasza. Tak jak prorok przypominał tam Izraelowi o korzyściach Boskiego Przymierza, pomimo których oni grzeszyli przeciwko Panu i Jego Przymierzu, tak kazanie Jana Chrzciciela było kazaniem o dobroci Boga dla Izraela, o Jego Przymierzu z nim, o gwałceniu tego Przymierza przez nich oraz o konieczności pokuty i wiary, tak by mogli uzyskać wyzwolenie od Mesjasza (Mat. 3:1-12)

(4) Wersety 11-24 typicznie odnoszą się do przygotowań naszego Pana do służby oraz wykonania jej podczas pobytu w ciele. W tym fragmencie anioł, który pouczył Gedeona odnośnie jego misji, jest typem Słowa Bożego, przez które nasz Pan Jezus zrozumiał Swoją misję. Rozmowa Gedeona z aniołem jest typem pytań naszego Pana stawianych Słowu Pana w Jego badaniach oraz odpowiedzi na te pytania. W symbolice biblijnej drzewa przedstawiają wielkich ludzi, a szczególnie lud Boży (Iz. 61:3), a dąb przedstawia szczególnie potężnego wśród ludu Pana. Rozumiemy, że Jan Chrzciciel, najpotężniejszy z proroków, jest przedstawiany przez dąb z wersetów 11, 19. Ofra (jelonek) wydaje się przedstawiać Królestwo Boże, zarówno w jego typicznych, jak i embrionalnych aspektach. Joasz (dany przez Boga) wydaje się być typem prawdziwych Izraelitów. Gedeon (niszczyciel) jest typem naszego Pana Jezusa, nie z każdego punktu widzenia, ale jako Niszczyciela grzechu, błędu, samolubstwa i światowości. Myślą wersetu 11 wydaje się być zatem to, że w powiązaniu ze służbą Jana Chrzciciela (pod dębem), Słowo Boże (anioł) w typicznym królestwie Boga (Ofra), które należało do prawdziwych Izraelitów (Joasz), zaczęło stawać się jasne dla Jezusa, gdy On, wspierając służbę Jana Chrzciciela, zaangażowany był w zachęcanie prawdziwych Izraelitów (młócił zboże) odnośnie Królestwa jako środka ochrony przed ich ciemięzcami (aby je ukryć przed Midianitami). Pierwszą rzeczą, którą Słowo Boże Mu wyjaśniło (przed Jego poświęceniem), było to, że jest On szczególnie zaszczycony przez Boga (Pan z tobą) oraz że jest On Wybranym, wielkim spośród ludu, na którym Pan położył pomoc dla ludu (mężu waleczny). Sposób, w jaki Słowo Pana wyjaśniło to Jezusowi, najprawdopodobniej był następujący: Gdy rozmyślał o tym, co słyszał od innych, szczególnie od swojej matki Marii odnośnie zapowiedzi anioła o Jego poczęciu, narodzinach oraz przyszłej służbie, do Jego umysłu przychodziły fragmenty Biblii odnoszące się do tych spraw i potwierdzały Jego myśli sprawiając, że zrozumiał On, iż jest Tym, o którym mówiły te pisma.

(5) Gdy tylko myśl ta została potwierdzona przez Pismo, zaczął On pytać (w. 13), dlaczego Bóg dozwolił na zło (dlaczego spotkało nas to wszystko?). Pytanie to zadaje każdy, kto oddaje się poważnym rozmyślaniom na temat opatrzności Boga. Jeszcze inna sprawa w Jego umyśle domagała się rozwiązania – wyzwolenie ludu Bożego z imperium szatana, symbolizowane przez wyzwolenie Izraela z Egiptu, obiecane w Słowie Bożym, lecz jeszcze niezrealizowane, gdyż lud Boży był wówczas uciskany przez błądzicieli itp. (Midianitów itp.). Werset 14 przedstawia sposób, w jaki Jehowa przez Swoje Słowo (anioła) przekazał Jezusowi, że wyzwolenie to miało być dokonane przez Niego, przez uczynienie dwóch rzeczy: (1) w sile Swojego doskonałego charakteru powinien On podjąć powierzoną Mu służbę, najpierw umierając za świat, a następnie prowadząc lud Boży w świętej wojnie (idź w tej mocy twojej); oraz (2) całkowicie wykorzenić siłę błędu, grzechu, samolubstwa i światowości (a wybawisz Izrael itp.). Wyrażenie „Czyż nie Ja ciebie posłałem?” sugeruje, że przez Swoje Słowo Pan udzielił Mu dowodu, że był On Szylo, Posłanym przez Boga (1 Moj 49:10).

(6) Werset 15 jest wzruszającym opisem głębokiej pokory naszego Pana, którą szczególnie odczuwał, gdy stało się dla Niego jasne, że został wybrany przez Boga na Wyzwoliciela ludu Bożego. Odczuwał (1) brak środków, by wykonać to zadanie (Czym wybawię Izrael?); (2) niskość Swojej pozycji rodowej (Oto mój ród jest biedny wśród Manassesytów, tj. nie pochodzę z królewskiego potomstwa Dawida, Salomona itd., ale z mało znanych potomków Dawida, przez Natana); oraz (3) niesławę Swoich rzekomo nieślubnych narodzin (a ja najmniejszy …).

(7) Werset 16 pokazuje, jak Jehowa udzielił Mu pociechy (przez Słowo, prawdopodobnie szczególnie przez Iz. 49:6-9) zapewnieniem, że Pan udzieli Mu wszelkiej pomocy i siły, niezbędnej do wykonania Jego misji wyzwolenia ludu Bożego. Dzięki tym obietnicom nasz drogi Pan, jako antytyp Gedeona (w. 17), był w stanie podjąć decyzję o poświęceniu się Jehowie do wykonania misji przedstawionej Mu w Słowie Bożym, a Jego jedyną troską było, by Pan przez Swoje Słowo udzielił Mu Świętego Ducha, jako ostatecznego dowodu oraz wystarczającego wyposażenia dla Jego służby (w. 17). Z tego powodu poprosił On (w. 18) o obecność Pana przy Nim w Jego poświęceniu (Nie odchodź stąd itd.). A Pan przez Swoje Słowo (anioł) zapewnił Go, że będzie z Nim i nie opuści Go (Pozostanę tu ...).

(8) Wersety 19, 20 są typem wydarzeń bezpośrednio związanych z poświęceniem się naszego Pana Jehowie, aby czynić Jego wolę w zaoferowanej Mu misji. Wyrażenie „I poszedł Gedeon” przedstawia naszego Pana badającego Swoje serce i umysł, gdy obliczał koszty, jako część trzeźwego, dobrze rozważonego poświęcenia. Koźlę jest typem Jego ludzkiej natury; przaśne placki są typem faktu, że Jego ludzka natura była bez grzechu; efa mąki wskazuje, że Jego bezgrzeszność polegała na pełnej i rzeczywistej doskonałości. Różnica między mięsem w koszu a polewką w garnku wydaje się być taka sama, jak między tym, co było spalane na ołtarzu a kadzidłem, które było ofiarowywane w Świątnicy: z jednej strony ofiara naszego Pana widziana przez tych w stanie Dziedzińca, a z drugiej strony – przez Jehowę i nowe stworzenia w Świątnicy. Przyniesienie ich przez Gedeona oraz przedstawienie aniołowi jest typem poświęcenia naszego Pana. Uczynienie tego pod dębem jest typem faktu, że poświęcenie się naszego Pana, by czynić wolę Jehowy, tak jak jest ona wyrażona w Słowie, miało nastąpić w związku ze służbą Jana Chrzciciela (dąb). W symbolice biblijnej skała często przedstawia prawdę, szczególnie prawdę fundamentalną. Tą szczególną prawdą, której typem jest skała z wersetu 20, wydaje się być prawda ogłoszona przez Piotra (Mat. 16:15- 18). Była to fundamentalna prawda, która podtrzymywała ofiarę naszego Pana. Słowo Boże poleciło (anioł Boży rzekł do niego: Weź …) Mu oprzeć Jego ofiarę na prawdzie, że jest On Mesjaszem, który ma zbawić świat od wyroku Adamowego przez ofiarowanie samego siebie (Iz. 53:1-12). Dlatego przed Jego chrztem Bóg przez Swoje Słowo pozwolił Mu zrozumieć, że przez Swój chrzest ma On symbolicznie wypełnić całą sprawiedliwość (Mat. 3:15), co rzeczywiście zostało dokonane (1) przez Jego śmierć, zadowalającą żądanie Zakonu za życie świata, reprezentowaną przez zanurzenie Go pod wodę; oraz (2) przez zaspokojenie wymagania Zakonu dotyczącego posłuszeństwa wszystkich podlegających jemu, dzięki wypełnieniu przez Niego jego wszystkich wymagań i chodzeniu w nowości życia, symbolizowanemu przez podniesienie Go z wody. Jego radość w czasie poświęcenia z czynienia woli Boga w ofiarowaniu samego siebie, oparta na wierze w Jego mesjaństwo, jest w ten sposób przedstawiona przez złożenie przez Gedeona ofiary na skale, zgodnie z poleceniem anioła.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „ROZDZIAŁ IV — GEDEON – TYP I ANTYTYP”. Cała liczy 19 459 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.