Rozdział I — EPIFANIA BIBLII

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 7 · pozycja E4-7

ROZDZIAŁ I

EPIFANIA BIBLII

ZNACZENIE SŁÓW EPIPHAINO, EPIPHANEIA, APOKALYPSIS I PAROUSIA – PIERWSZE CZYNNOŚCI WOBEC WIELKIEJ KOMPANII 16 I 17 PAŹDZIERNIKA 1916 ROKU – CELE OKRESU EPIFANII WOBEC ŚWIATA – ROZDZIELENIE MALUCZKIEGO STADKA I WIELKIEJ KOMPANII – OBJAWIENIE SIĘ PANA JEZUSA WIELKIEJ KOMPANII – DZIESIĘĆ DOWODÓW NA TO, ŻE ŻYJEMY W EPIFANII – ROZWAŻENIE ODNOŚNYCH BŁĘDÓW I WYPACZEŃ ORGANIZACJI DAWN – CZAS TRWANIA EPIFANII – DNI Z ŁUK. 17:22,26 ITP. – EPIFANIA I CZAS UCISKU TOŻSAME – BIBLIJNE DOWODY TO POTWIERDZAJĄCE – POTWIERDZAJĄCE WYJAŚNIENIA ONEGO SŁUGI – PRACA KOŚCIOŁA W OKRESIE EPIFANII: WOBEC SAMEGO SIEBIE, WOBEC MŁODOCIANYCH GODNYCH, WOBEC WIELKIEJ KOMPANII, WOBEC ŚWIATA – PYTANIA BEREAŃSKIE

W TYM rozdziale przede wszystkim pragniemy zbadać biblijne użycie słowa epifania i niektóre myśli z nim związane. Odnotowując fakt, że słowo epifania, choć często używane w języku angielskim, nie występuje w angielskiej Biblii, powinniśmy zauważyć, że słowo epiphaneia, od którego ono pochodzi, rzeczywiście pojawia się w greckim Nowym Testamencie. W sumie można je znaleźć w następujących sześciu wersetach: 2 Tes. 2:8; 1 Tym. 6:14; 2 Tym. 1:10; 4:1,8; Tyt. 2:13. Dla zrozumienia jego znaczenia pomocne okaże się rozważenie kilku kwestii: (1) znaczenia słowa epiphaino, od którego pochodzi epiphaneia; (2) znaczenia jego podstawowej części phaino; (3) znaczenia przyimka epi, z którym połączone jest phaino; (4) wzmocnienia znaczenia słowa phaino przez dodanie tego przyimka; (5) wszystkich wystąpień epiphaneia; (6) jego różnych zastosowań w Piśmie Świętym; oraz (7) ogólnego biegu biblijnych myśli związanych z tym słowem.

(2) Odnośnie punktu pierwszego zauważamy, że rzeczownik epiphaneia nie pochodzi od słowa prostego, lecz złożonego – epiphaino – które powstało przez połączenie przyimka epi (na, nad, przy) z czasownikiem phaino (świecić, objawiać). Epiphaino wywodzi swe podstawowe znaczenie od czasownika phaino, a przyimek epi wzmacnia znaczenie phaino w tym złożonym słowie, w wyniku czego epiphaino znaczy jasno świecić, wyraźnie objawiać. Te uwagi pomagają nam w dotarciu do definicji rzeczownika epiphaneia, którą zgodnie z greckimi słownikami możemy podać przede wszystkim jako jasne świecenie, wyraźne objawianie. Z reguły odnosi się on do uczynienia zasłoniętej lub niewidocznej rzeczy bardzo wyraźną dla fizycznych lub umysłowych oczu. Będziemy mogli dokładnie to dostrzec w trakcie analizowania jego wystąpień w Nowym Testamencie. Rozważenie sześciu wersetów, w których występuje greckie słowo epiphaneia, poprzedzamy przytoczeniem i krótkim wyjaśnieniem czterech wersetów z Nowego Testamentu, w których występuje epiphaino, jego rdzeń, podając w kursywie słowa będące jego tłumaczeniem: „Światłość [wschodzące słońce, tj. Chrystus] z wysokości nawiedziła nas, by dać światło [by udzielić jasnego światła Słońca prawdy] siedzącym w ciemności i w cieniu śmierci, aby skierować nogi nasze na drogę pokoju” (Łuk. 1:78,79). Tutaj oczywiście odnosi się to do Jezusa (Jana 1:9; 8:12; 9:5) jako Tego, który wyraźnie objawia drogi Boże grzesznikom i wiernym świętym. „Gdy zaś przez wiele dni nie ukazało się ani słońce, ani gwiazdy, a burza szalała z niemniejszą siłą, wszelka nadzieja ocalenia zaczęła w końcu zanikać” (Dz. 27:20). Tutaj mowa jest o jasnym świetle niebieskich ciał, które było niewidoczne. „Objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, NAUCZAJĄC nas, abyśmy wyrzekając się bezbożności i światowych pożądliwości, żyli wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie” (Tyt. 2:11,12). Wydaje się, że chodzi tutaj o to, że poselstwo Ewangelii, które jest wyrazem Boskiej łaski, zostało wyraźnie objawione jako zbawienne dla całej ludzkości i (jako takie jasne światło) uczy szczególnie lud Boży, by prowadził życie pełne świętości. „Ale gdy się objawiła dobroć i miłość do ludzi Zbawiciela naszego, Boga” (Tyt. 3:4). Tutaj mowa jest o Ewangelii, dzięki której jasno świeci przed nami dobroć i miłość Boga do człowieka. Wszystkie cztery powyższe wersety w oczywisty sposób potwierdzają, że podana wyżej definicja epiphaino jest prawidłowa – znaczy ono jasno świecić, wyraźnie objawiać.

(3) Uważna i pełna czci analiza sześciu wersetów, w których występuje rzeczownik epiphaneia, dowiedzie, że Nowy Testament stosuje go w dwóch różnych znaczeniach: (1) jako aktu, czynu objawiającego (przez prawdę świecącą szczególnym blaskiem) osoby, zasady i rzeczy, wcześniej niejasne lub zakryte; oraz (2) jako okresu drugiego pobytu naszego Pana na ziemi, w czasie którego prawda będzie świecić szczególnym blaskiem, objawiając osoby, zasady i rzeczy, dotąd zakryte lub niejasne (1 Kor. 4:5). W kolejności ich wyrazistości z krótkimi komentarzami najpierw przedstawimy cztery wersety, w których epiphaneia (polskie odpowiedniki w odnośnych wersetach podajemy kursywą) użyta jest w znaczeniu „aktu, czynu objawiającego (przez prawdę świecącą szczególnym blaskiem) osoby, zasady i rzeczy, wcześniej niejasne lub zakryte”. „Który [Bóg] nas zbawił i powołał powołaniem świętym … według postanowienia swojego i łaski, danej nam w Chrystusie Jezusie przed dawnymi wiekami, a teraz objawionej przez okazanie się zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa, który śmierć zniszczył, a żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię” (2 Tym. 1:9,10). W tym fragmencie o planie i łasce, jakie Bóg przygotował dla Swego ludu przed początkiem świata, mowa jest jako o wyraźnie objawionych przez epiphaneia – jasne świecenie, jasne nauczanie Jezusa dotyczące osób, zasad i rzeczy. Wśród rzeczy jasno objawionych przez Jezusa jako Boską prawdę Ewangelii św. Paweł wymienia żywot i nieśmiertelność. Werset ten bardzo wyraźnie potwierdza nasze wyjaśnienie użycia w Nowym Testamencie słowa epiphaneia. Jak można zauważyć, w tym fragmencie epiphaneia, jasne objawianie, było związane z Żydowskim Żniwem.

(4) „Oczekując onej błogosławionej nadziei [zobaczenia naszego Pana, przebywania z Nim oraz podobieństwa do Niego; Kol. 3:4; 1 Jana 3:2] i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa” (Tyt. 2:13). Przez wyrażenie „chwała wielkiego Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa” nie powinniśmy rozumieć, jak czynią to niektórzy, naturalnego oślepiającego światła, lecz blask ich doskonałych charakterów, olśniewająco świecących najwyższą mądrością, mocą, sprawiedliwością i miłością (Iz. 6:3; Ps. 72:19; 4 Moj. 14:21; Obj. 4:8; 5:12,13; 15:3,4). Werset ten stwierdza, że w związku z drugim pobytem naszego Pana na ziemi Jego dzieci oczekują dwóch rzeczy: (1) spełnienia swych nadziei zobaczenia Go, przebywania z Nim i podobieństwa do Niego; oraz (2) jasnego objawienia olśniewającego charakteru Boga oraz Chrystusa Jezusa po całej ziemi, tak jak niebiosa są obecnie pełne Ich chwały. Fragment ten mówi zatem o objawianiu wspaniałych charakterów Boga i Jezusa Chrystusa przez prawdę świecącą ze szczególnym blaskiem. Według rozważanego obecnie wersetu ma to towarzyszyć drugiemu pobytowi Jezusa na ziemi. Werset ten odnosi się więc do całego okresu Jego drugiego adwentu. „Wtedy objawiony będzie on niezbożnik [antychryst], którego Pan [Jezus] zabije duchem [mocą] ust swoich [Biblii, prawdy (Jana 17:17), która jest ustami Pana – tym, przez co On przemawia] i zniesie blaskiem przyjścia swego [Swej drugiej obecności na ziemi]” (2 Tes. 2:8). Ten werset pokazuje, że wspaniała i potężna prawda Boga będzie świecić tak jasno, że przez objawienie przez nią papiestwa w jego naukach, charakterze i skutkach Pan w czasie drugiego adwentu dokona zniszczenia antychrysta – papiestwa, rzymskokatolickiej hierarchii jako takiej, lecz oczywiście nie jej zwolenników. „Zatem odłożona mi jest korona sprawiedliwości, którą mi da w on dzień [Dzień Sądu] Pan, sędzia sprawiedliwy; a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali przyjście jego” (2 Tym. 4:8). Ten werset niewątpliwie dotyczy drugiego pobytu naszego Pana na ziemi, Ostatniego Dnia, kiedy będzie On nagradzał wszystkich Bożych sług (Obj. 11:18), wyglądających tego Dnia z tęsknotą, miłością i radością. Nagradzając wiernych naśladowców, objawi się w Swej chwale przez blask Swego Słowa i dzieł. Krótkie rozważenie przez nas czterech powyższych wersetów pozwoliło nam zrozumieć, że słowo epiphaneia oznacza akt objawiania osób, zasad i rzeczy przez prawdę świecącą ze szczególnym blaskiem.

(5) Słowo to występuje jednak jeszcze w dwóch innych wersetach, w których użyte jest w nieco innym znaczeniu – okresu w czasie drugiej obecności naszego Pana, kiedy objawia On osoby, zasady i rzeczy, przez prawdę świecącą ze szczególnym blaskiem. Dowiedzie tego ich rozważenie: „Abyś zachował to przykazanie bez skazy i bez nagany aż do objawienia Pana naszego Jezusa Chrystusa, które [objawienie] w jego własnych czasach pokaże [ujawni] On błogosławiony i jedyny władca, Król królów, Pan panów” (1 Tym. 6:14,15, KJV). W tym fragmencie św. Paweł nie mógł podawać tego napomnienia Tymoteuszowi jako jednostce, ponieważ Tymoteusz zmarł co najmniej 18 stuleci przed początkiem Epifanii. Tak jak Jezus często zwracał się do Swych naśladowców z całego Wieku Ewangelii przez Apostołów, ich przedstawicieli, tak tutaj św. Paweł przez Tymoteusza wydaje się zwracać do ogółu ludu Pana, szczególnie sług prawdy, zachęcając ich do wierności aż do tego okresu powrotu naszego Pana, który nazywa tutaj Jego objawieniem, Epifanią (Kol. 3:4; 1 Jana 3:2). Według tego cytatu objawi On ten czas w jego oddzielnych okresach, gdy jako Król królów i Pan panów obejmie Swą wielką władzę i przygotuje się do panowania nad ziemią w chwale Tysiąclecia (Obj. 11:15-18; 19:6-16; 20:4-6). Fragment ten wyraźnie dowodzi, że słowo to oznacza okres w czasie drugiego adwentu naszego Pana, co można udowodnić następująco:

Okres ten nazywamy Epifanią, co jest spolszczoną formą rozważanego słowa. Zacytujemy 1 Tym. 6:15 z Przekładu Ulepszonego: „Zachowaj to przykazanie … aż do Epifanii naszego Pana Jezusa Chrystusa, którą [Epifanię] w jej własnych okresach On pokaże, Ten, który jest błogosławiony…”. Werset ten stwierdza, że Epifania ma różne okresy, pory. Musi więc być okresem czasu. Jako okres, ma wiele pór: (1) jest podzielona na ostatnie cztery z ośmiu dużych cudownych dni; (2) osiem małych cudownych dni (1917-1925) całkowicie mieści się w Epifanii; (3) jako całość, jest ona podzielona na mały Wiek Ewangelii; (4) jej część tworzy mniejszy Wiek Ewangelii; (5) w początkowym okresie miała ona jeszcze mniejszy Wiek Ewangelii, którego każdy kolejny dzień odpowiada rokowi z Wieku Ewangelii; w czasie dni lub lat tych trzech miniatur miały miejsce podobne wydarzenia, jak te występujące w odpowiednich latach lub stuleciach Wieku Ewangelii; (6) w czasie tych miniatur miało miejsce pięć przesiewań objawiających Lewitów, odpowiadających pięciu przesiewaniom Wieku Ewangelii; oraz (7) dwa zachodzenia w liczbie dwóch lat i jednego miesiąca, przy czym Paruzja długością tego okresu zachodzi na Epifanię przy jej początku, a Epifania pod koniec tym samym okresem zachodzi na Bazyleę. Te fakty – z których większość już się wypełniła, inne są w trakcie wypełniania, a niektóre należą jeszcze do pozostałej części okresu Epifanii – dowodzą oczyoczywiście, że epiphaneia oznacza też okres. Można także podać inne okresy Epifanii, lecz te powyższe są wystarczające dla naszego obecnego celu.

(6) „Zaklinam cię tedy przed Bogiem i Chrystusem Jezusem, który będzie sądził żywych i umarłych podczas Jego objawienia i królestwa” (2 Tym. 4:1, KJV). Pismo Święte zapewnia nas, że Jezus wraz ze Swą wybraną Oblubienicą będzie sądził umarłych w czasie tysiącletniego panowania. Według tego wersetu żywi (upadli aniołowie i nowe stworzenia) będą zatem sądzeni w czasie Jego objawienia, Epifanii; jest więc ona okresem związanym z drugim adwentem naszego Pana. Przekład Ulepszony proponuje następujące tłumaczenie 2 Tym. 4:1: „Jezus Chrystus, ten [który] będzie sądził żywych i umarłych, zarówno w czasie Swej Epifanii, jak i Królestwa”. Proponuje także alternatywne tłumaczenie końcowych słów: „zarówno w zakresie Swej Epifanii, jak i Królestwa”. Według tej wersji najtrafniejszym układem odnośnych słów jest biernik czasu trwania, i stąd tłumaczenie: „zarówno w czasie Swej Epifanii, jak i Królestwa”. Obejmuje to drugi i trzeci okres drugiego adwentu naszego Pana. Drugi możliwy układ to biernik specyfikacji, i stąd druga wersja: „zarówno w zakresie Swej Epifanii, jak i Królestwa” [z powodu niewystępowania w historycznym języku angielskim wszystkich przypadków znanych językowi polskiemu ich stosowanie w tych dwóch językach jest odmienne – przypis tł.]. Jeśli ktokolwiek wolałby to drugie tłumaczenie, kwestionujący Epifanię jako okres wcale nie odnosi z tego żadnej korzyści, ponieważ oznacza to, że Epifania i Królestwo są okresami, gdyż sądzenie ma dotyczyć postępowania odnośnych osób w czasie ich okresu próby, którym w przypadku pierwszej klasy jest Epifania, a w przypadku drugiej – Królestwo. Dla nas lepszym wydaje się tłumaczenie Przekładu Ulepszonego z powodu jego jasności i zgodności z faktami, co staje się jasne na podstawie tego tekstu, a także na podstawie wersetów równoległych. Pod umarłymi tego wersetu rozumiemy potępione dzieci Adama, bez względu na to, czy znajdują się w procesie czy w stanie śmierci (Mat. 8:22; 2 Kor. 5:14). Będą one miały swój sąd – próbę do życia – w czasie Tysiąclecia, tak jak uczy ten werset (Ps. 72:1-19; 22:28-30; Rzym. 14:9; 1 Kor. 15:23-26; 6:2; Jana 5:25-29; Iz. 29:18,24; 45:22,23; Filip. 2:9-11; Obj. 1:6; 5:10; 20:4,6; Mat. 19:28; 20:21; Łuk. 2:34; 22:29,30; Abd. 17,21; Obj. 14:1). Żywi przejdą więc sąd w czasie Epifanii. Kim są żywi? Ci, którzy nigdy nie byli pod wyrokiem śmierci: upadli aniołowie i nowe stworzenia, którzy jako tacy nigdy nie znajdowali się pod wyrokiem śmierci. Na podstawie innych wersetów uważamy, że tym procesem sądu jest rozdzielenie podczas próby tych, którzy okażą się w niej dobrzy, od tych, którzy w jej trakcie okażą się źli (Mat. 25:31-33). Ci, którzy mają otwarte oczy, rozumieją, jak począwszy od 1917 roku Maluczkie Stadko i Wielka Kompania (wszyscy z nich są nowymi stworzeniami) są sądzeni w znaczeniu rozdzielania po okresie próby. Zgodnie z tym wersetem, to samo ma miejsce między pokutującymi a niepokutującymi upadłymi aniołami; ci drudzy zostaną pozbawieni próby w Tysiącleciu, którą otrzymają aniołowie pokutujący, jako ostateczną próbę do życia. Werset ten uczy zatem, że Epifania jest okresem – drugim okresem drugiej obecności Pana.

(7) Rozumiemy, że epiphaneia w pierwszym znaczeniu tego słowa (jasne świecenie, objawiające zasady, osoby i rzeczy) ma to samo podstawowe znaczenie co słowo apokalypsis (objawienie). Uważamy to za oczywiste dlatego, że dokonują one tej samej rzeczy: epiphaneia jako czynność objawia osoby, zasady i rzeczy takimi, jakimi one są. Zatem Pan obecnie epifanizuje, apokalipsuje Jehowę, Samego Siebie, Kościół, Wielką Kompanię, prawdę, zakryte sprawy ciemności, rady serc – słowem, na ile jest to niezbędne na obecnym etapie Boskiego planu, w jasnym świetle ukazuje prawdziwy charakter wszystkich odnośnych osób, zasad i rzeczy. Zatem epiphaneia, apokalypsis naszego Pana nie oznacza, że Jezus czyni Siebie widocznym lub że po prostu daje poznać Samego Siebie, lecz oznacza, że pod koniec tego Wieku wyraźnie objawia On każdą inną osobę oraz każdą zasadę i rzecz. Podobnie do epiphaneia, apokalypsis oznacza także okres Epifanii (1 Kor. 1:7; 2 Tes. 1:7; 1 Piotra 1:7,13; 4:13). Skoro więc epifanizowanie i apokalipsowanie, a także Epifania i Apokalipsa są tożsame, rozumiemy, że szczególnym czasem takiego epifanizowania, apokalipsowania jest czas ucisku – czas trwający przez wiele lat począwszy od roku 1914. Następujące wersety potwierdzają tę myśl: Łuk. 17:29,30 [zniszczenie Sodomy jest typem zniszczenia chrześcijaństwa (Obj. 11:8)]; Mat. 26:64 [kłopoty kościelnictwa są tutaj symbolicznie przedstawione jako obłoki na niebie]; (2 Tes.1:7,8). Wersety te odnoszą się kolejno do wojny, rewolucji i anarchii czasu ucisku. Widzimy więc, że Epifania to szczególny czas Apokalipsy, tożsamy z czasem ucisku. Te same myśli zawarte są w Mal. 3:2,3; 1 Kor. 3:12-15 oraz Mat. 7:24-27 z punktu widzenia sposobu, w jaki czas ucisku jako Epifania będzie epifanizował Maluczkie Stadko i Wielką Kompanię. Na stopniowość tego epifanizowania, objawiania (apokalipsowania) wskazują okresy Epifanii (1 Tym. 6:14,15), a to przez fakt, że przed jej końcem cały Kościół będzie z Panem (Kol. 3:4; 2 Tes. 1:7; 1 Piotra 1:7,13; 4:13) oraz przez proces sądu z 2 Tym. 4:1, mający miejsce w czasie Epifanii. Słowa epiphaneia i apokalypsis są więc synonimami w znaczeniu czynności oraz w znaczeniu okresu. Zauważamy tutaj, że począwszy od roku 1874 następuje stopniowe epifanizowanie, objawianie dla Kościoła. Jeśli chodzi o świat i Wielką Kompanię, następuje to stopniowo od początku ucisku (1914), będzie narastało, aż wreszcie osiągnie punkt kulminacyjny pod koniec Epifanii – pod koniec czasu ucisku.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział I — EPIFANIA BIBLII”. Cała liczy 18 291 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.