Rozdział III — KOZIOŁ AZAZELA

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 153 · pozycja E4-153

ROZDZIAŁ III

KOZIOŁ AZAZELA

UWAGI OGÓLNE – OSTATNIE DZIEŁO NAJWYŻSZEGO KAPŁANA W CIELE WOBEC LUDZI – WYZNAWANIE GRZECHÓW NAD KOZŁEM AZAZELA – ODWIĄZANIE KOZŁA – PROWADZENIE KOZŁA DO BRAMY – CZŁONKAMI NAJWYŻSZEGO KAPŁANA AŻ DO CHWILI OBJAWIENIA ICH JAKO LEWITÓW – ZRYWANIE SPOŁECZNOŚCI KAPŁAŃSKIEJ I ODDAWANIE CZŁOWIEKOWI NA TO WYZNACZONEMU – PROWADZENIE KOZŁA NA PUSTYNIĘ – POZOSTAWIANIE GO AZAZELOWI – W RĘKACH AZAZELA – ZRYWANIE SPOŁECZNOŚCI BRATERSKIEJ - SĄDZENIE PRZED CZASEM I PO CZASIE – WPROWADZANIE W BŁĄD – KOZIOŁ AZAZELA W KOŚCIELE NOMINALNYM – STROFOWANIE JANOWE – PYTANIA BEREAŃSKIE

WYDAJE się, że wolą Pana jest, by cały temat kozła Azazela został przedstawiony ogółowi Kościoła. Jeśli Pan pozwoli, uczynimy to zgodnie z jego opisem w 3 Moj. 16:20-22 itp.

(2) Zazwyczaj, lecz według nas niezbyt trafnie, kozła Azazela nazywa się kozłem wypuszczanym; wyrażenie to sugeruje myśl o zbiegłym koźle. Nie taka jest oczywiście myśl oryginalnego słowa. W języku hebrajskim, ARV itd., jeden z kozłów w 3 Moj. 16 nazywany jest kozłem Jehowy, a drugi – kozłem Azazela. Słowa Jehowa i Azazel to nazwy własne – jedna z nich jest imieniem Boga, a druga – diabła. Sądzimy, że dobrze będzie, jeśli przyzwyczaimy się do wyrażenia kozioł Azazela, a nie kozioł wypuszczany, co pomoże nam lepiej zrozumieć, co ta klasa czyniła i czyni. Myśl związana z dwoma antytypicznymi kozłami wydaje się być następująca: jeden z nich działa na rzecz Boga, a drugi – tymczasowo – na rzecz diabła. Przez swoją wierność antytypiczny Kozioł Pana przez cały Wiek Ewangelii budował prawdziwy Kościół (Mat. 7:24,25), i w ten sposób służył Jehowie. Z powodu częściowej niewierności antytypiczny Kozioł Azazela przez cały Wiek Ewangelii budował kościół nominalny (Mat. 7:26,27; zob. Komentarze bereańskie), a więc służył interesom szatana. Takie są również myśli 1 Kor. 3:11-15 (zob. w. 4-10), chociaż fragment ten, tak jak i poprzedni, ma także zastosowanie do indywidualnych osób. Nawet w naszych czasach antytypiczny Kozioł Azazela buduje mały Babilon, który twierdzi, że jest Maluczkim Stadkiem, podczas gdy – podobnie do wielkiego Babilonu – prześladuje Maluczkie Stadko.

(3) Nazwa Kozioł Azazela jest bardzo odpowiednia dla klasy, którą opisuje, ponieważ słowo Azazel znaczy wypaczający, przekręcający i charakteryzuje szatana jako rewolucjonistę, który sięgając po władzę i sprawując ją nad innymi, przekręca prawdę i sprawiedliwość i wypacza je w subtelne błędy i zło. Właśnie to czynił Kozioł Azazela przez cały Wiek Ewangelii, łącznie z Epifanią. Jako rewolucjoniści sięgający po władzę i sprawujący ją nad innymi, przekręcali prawdę i sprawiedliwość i wypaczali drogi Pana w błąd i zło, służąc w ten sposób interesom szatana. Takie postępowanie nie przynosiło im jednak ostatecznego zadowolenia. Jednostkom z tej klasy szatan zawsze dostarczał bolesnych doświadczeń, które dzięki dobroci Boga przyczyniały się do niszczenia ich ciała (1 Kor. 5:5; 1 Tym. 1:19,20).

(4) Pismo Święte uczy, że jest pewna klasa świętych, która rewolucjonizuje i popiera rewolucjonistów przeciwko drogom Pana (Ps. 107:10,11; przedstawiona przez pewne osoby kłaniające się Baalowi i całujące go); która mniej lub bardziej poważnie grzeszy, plamiąc w ten sposób swe szaty (1 Kor. 5:1-13; Judy 23; Obj. 7:14; symbolizowana przez Lewitów u Ezech. 44:10-13); która ze strachu przed ofiarniczą śmiercią nie wypełnia swego poświęcenia (Żyd. 2:15; Judy 22; pokazana przez kozła Azazela); która utrzymuje społeczność z tym światem, nie odnosząc z tego żadnego zadowolenia (1 Moj.13:11-13; 2 Piotra 2:7,8; 2 Tym. 4:10; Jakub 1:8; reprezentowana przez Lota); która przyjmuje i wprowadza różne błędy (1 Kor. 3:12,15; Mat. 25:3,8; przedstawiona przez Helego); rozwija sekciarskie i błędne systemy (1 Kor. 3:3,4; Mat. 7:26,27; 1 Tym. 1:19,20; pokazana przez budowniczych wieży Babel); czyniąc zło, zdobywa urząd wiernych (Iz. 66:5; reprezentowana przez Elizeusza rozdzierającego swe szaty tuż przed podniesieniem płaszcza Eliasza); prześladuje swych wiernych braci (Iz. 66:5; pokazana przez Miriam oraz pasterzy Lota); która jako niewolnicy służy tymi rzeczami interesom szatana (Żyd. 2:14,15; przedstawiona przez sług na dworze Faraona); której ciała i dzieła są niszczone przez szatana (1 Kor. 5:5; 1 Tym. 1:20; Mat. 7:27; 1 Kor. 3:15; pokazana przez utratę wszystkiego przez Lota i Rachab); która ostatecznie ratuje jedynie swe życie (1 Kor. 3:15; Żyd. 2:15; Judy 22,23; reprezentowana przez wyzwolenie Lota i Rachab); którą spotka wielkie rozczarowanie (PnP 5:6,7; Mat. 25:11,12,30; przedstawiona przez 10 szpiegów); która oczyści się (Obj. 7:14; pokazana przez Lewitów – 4 Moj. 8:7,12); która następnie będzie prowadzić skuteczną służbę (PnP 5:9-6:1; Obj. 19:6; pokazana przez Lewitów); która otrzyma drugorzędną chwałę duchową (Ps. 45:15,16; 1 Kor. 5:5; Obj. 19:9; pokazana przez Lewitów); i która jako część pierworodnych będzie Lewitami i arystokracją (Obj. 7:15; Ezech. 44:10-14; Żyd. 12:23). Ich człowieczeństwo jest antytypem kozła Azazela.

(5) Ważne elementy Boskiego planu są wielostronne i dlatego są przedstawione w Piśmie Świętym przez różnorodne obrazy, a także liczne dosłowne wersety. Różne wersety przedstawiają objawienie grzechów nominalnego ludu Bożego, jako jednego z zarysów Boskiego planu. Mówią o tym wszyscy prorocy, a szczególnie Izajasz, Jeremiasz, Ezechiel i Jan – niekiedy językiem symbolicznym, a niekiedy dosłownym. Psalm 149:5-9 podaje nam (częściowo językiem literalnym, częściowo symbolicznym) opis tego, jak przy końcu Wieku Maluczkie Stadko będzie karać królów i książąt, a także ich zwolenników, stwierdzając fakty i podając dowody ich złego postępowania przed całym światem, przy czym dowody są tutaj porównane do pęt i okowów. Z nieco innego punktu widzenia ta sama ogólna myśl o duchowej karze wymierzanej władcom, arystokratom, klerowi, przywódcom związkowym oraz ich zwolennikom w ich organizacyjnych rolach, przez objawianie ich zła, jest podana w Eliaszu uderzającym Jordan. Tę samą historię, z jeszcze innego punktu widzenia, opowiada epizod z aniołami oznajmującymi Lotowi niegodziwość i zniszczenie Sodomy. Samuel opowiadający Helemu o złu i karach dla jego synów dostarcza nam kolejnego spojrzenia na to samo ogólne wydarzenie. Pewne aspekty tej myśli są też pokazane w szpiegach w Jerycho, mówiących o grzechach Jerycha i zbliżającym się zniszczeniu. Być może najbardziej wyraźnym z tych wszystkich obrazów jest wyznawanie przez Aarona grzechów Izraela nad kozłem Azazela; właśnie to omówimy w niniejszym rozdziale.

(6) By lepiej zrozumieć nasz temat, musimy pamiętać, który Najwyższy Kapłan wyznaje grzechy nad Kozłem Azazela. Nie jest nim Najwyższy Kapłan Kościoła – Jezus, lecz Najwyższy Kapłan Świata – Jezus i Kościół, ponieważ w typie dnia pojednania Aaron reprezentuje Najwyższego Kapłana Świata. Jak pamiętamy, zostało nam to dokładnie wykazane w Cieniach Przybytku. Kolejną rzeczą, która również okaże się pomocna w lepszym zrozumieniu przez nas naszego tematu w typie i antytypie, jest pamiętanie o tym, że zajmowanie się Kozłem Azazela jest ostatnią czynnością Najwyższego Kapłana przed zmianą ofiarniczych szat. Zajmowanie się przez Niego tym Kozłem przed zmianą szat dowodzi więc, że nastąpi to wtedy, gdy członkowie Najwyższego Kapłana Świata wciąż będą jeszcze w ciele. Chociaż nasz drogi Pastor nie uważał tak w czasie pisania Cieni Przybytku, później najwyraźniej zaczynał to rozumieć w ten sposób, jak dowodzi tego następujący cytat: „Rozumiemy, że w tym obrazie szat kapłana najwyższy kapłan przedstawiał całe kapłaństwo – podkapłanów, a także Głowę; że Głowa nie potrzebowała okrycia i że okrycie z lnianych szat przedstawia zasługę Chrystusa przypisaną nam, członkom Jego Ciała, których Ojciec przyjmuje i usprawiedliwia i których niedoskonałości są przez Niego przykryte. Rozumiemy, że biała szata przedstawia szczególnie nasz udział w tym obrazie; [i] że Najwyższy Kapłan wychodzący w chwale [w szatach chwały] w dużym stopniu przedstawia chwałę Kościoła związanego z jego Głową, jak czytamy: ‘jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Lecz wiemy, że gdy się On objawi, będziemy do Niego podobni, gdyż ujrzymy Go takim, jaki jest’. Kolejny werset oznajmia, że będziemy Jego chwalebnym Ciałem, Jego Ciałem w chwale, i że ‘razem z Nim uwielbieni’ będziemy” (R 4601). Zarówno symbolika Przybytku, jak i fakty tego przypadku wymagają takiej zmiany myśli. Jest to kolejny dowód stopniowego wzrastania naszego drogiego Pastora w wiedzy. Dowody tego poglądu można znaleźć w E 3 (Eliasz i Elizeusz, roz. II).

(7) To, że nasz Pastor był niepewny co do kropienia krwią antytypicznego Kozła Pańskiego przed rozpoczęciem zajmowania się Kozłem Azazela i sugerował, że pewność będzie można uzyskać dopiero wtedy, gdy przed braćmi staną wypełnione fakty, wynika z następujących cytatów z „Książki pytań”, pod ostatnimi pytaniami na stronach 682 i 470. Najpierw podamy ten pierwszy odnośnik, który rozpoczyna się w „Książce pytań” s. 682: „Następnie w 3 Mojżeszowej pokazuje nam miejsce, gdzie przychodzi czas na kozła wypuszczanego, po zakończeniu czynności z kozłem Pańskim, lecz nie jest to jednoznaczny dowód [wyróżnienie dodane], że nastąpi to całkowicie po [wyróżnienie dodane] zabiciu kozła Pańskiego i ofiarowaniu jego krwi, ponieważ te wszystkie typy nie mogły odbywać się w tym samym czasie i z pewnością jest dla nich pewien porządek – jeden, a potem drugi i tak dalej. Jednak fakt, że najpierw zajmowano się cielcem, potem kozłem Pańskim, a następnie kozłem wypuszczanym wydaje się sugerować, że ucisk tej klasy nastąpi szczególnie pod koniec Wieku Ewangelii, gdy wszyscy wybrani już wejdą [przynajmniej do stanu spłodzenia z Ducha]. Uważamy jednak, że Pismo Święte pozwala przypuszczać, że przez cały Wiek były jednostki z tej klasy wielkiego ucisku, chociaż ogromna większość z nich prawdopodobnie przypada na obecny koniec, a to z powodu szczególnych panujących teraz warunków”. Tyle pierwsze odniesienie. Drugie rozpoczyna się w „Książce pytań” s.470, 8 linia od dołu i brzmi następująco: „Wydaje się, że po zaspokojeniu sprawiedliwości w odniesieniu do nich wszystkich [Kościoła], po pełnym ofiarowaniu zasługi Pana oraz pełnej akceptacji całej tej sprawy – rozpoczną się czynności z kozłem żywym. Nauka typu wydaje się być taka, że ucisk, jaki dotknie Wielką Kompanię, w ten oficjalny sposób przyjdzie dopiero po zakończeniu czynności [przypisywaniu zasługi] z Maluczkim Stadkiem. Chociaż Wielka Kompania może mieć udział w ucisku z przeszłości, jednak to szczególne postępowanie pod koniec tego Wieku wydaje się następować po przejściu Kościoła poza zasłonę. Musimy jednak, drodzy przyjaciele, powiedzieć jedno: każdy zarys tego typu i proroctwa należy do przyszłości i dopóki się nie wypełni, pozostaje mniej lub bardziej niepewny. Innymi słowy, Bóg nie dał proroctw i typów wcześniej, byśmy na ten temat snuli domysły, lecz po to, byśmy wiedzieli, gdy to stanie się już na czasie. Tak jak nasz Pan powiedział o Sobie przy pierwszym adwencie, że gdy ujrzą wypełnienie się pewnych spraw, będą wiedzieć, że są to wypełnienia zapisanych rzeczy. W miarę jak będziemy się więc zbliżać do początku czasu ucisku [wyróżnienie dodane], ci którzy będą wtedy żyli i widzieli postępowanie Pana z klasą Wielkiej Kompanii, zobaczą w nim coś, co im pomoże – być może bardziej niż wy i ja widzimy to teraz [wyróżnienie dodane]”. To wszystko, jeśli chodzi o ten cytat.

(8) Czego dowodzą wypełnione fakty? Że zajmowanie się Kozłem Azazela następuje przed opuszczeniem świata przez ostatniego członka Ciała Kapłana, a więc i przed antytypicznym pokropieniem krwią Kozła Pańskiego. Wierzymy, że niepewność naszego Pastora na ten temat wynikała z faktu, że w czasie zajmowania się kozłem Azazela kapłan był w szatach ofiarniczych. Nie przypominamy sobie jego jasnej wypowiedzi na temat tego aspektu chronologii. Jednak nasz pogląd w tej kwestii zawiera się oczywiście w jego naukach w odniesieniu do trzech spraw: (1) w jego poglądzie, że szaty ofiarnicze reprezentują stan Kościoła w czasie jego ofiarowania (R 4601); (2) w jego poglądzie, że krew antytypicznego Cielca pozostaje na antytypicznej ubłagalni dla celów pojednania, dopóki ostatni z klasy Wielkiej Kompanii nie opuszczą ziemi (R 4633, kol. 2, ak. 1-3; R 5661, ak.1); oraz (3) w jego powodzie, na podstawie którego dowodził, że Wielka Kompania wyprzedzi w zmartwychwstaniu Starożytnych Godnych, ponieważ Wielka Kompania posiada przykrycie krwi antytypicznego Cielca aż do śmierci, natomiast Starożytni Godni później, jako pierwsi tak zaszczyceni, otrzymają korzyść z krwi antytypicznego Kozła, przy czym każde użycie zasługi odpowiednio poprzedza zmartwychwstanie każdej z tych klas (R 5973, kol.1, ak.1; „Książka pytań” s.354, pyt. 1 i 351 pyt. 3). Zatem krew antytypicznego Kozła Pańskiego będzie zastosowana dopiero po opuszczeniu ziemi przez Wielką Kompanię.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział III — KOZIOŁ AZAZELA”. Cała liczy 22 224 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.