--- tytul: "Rozdział I — ELIASZ – TYP I ANTYTYP. — Tom 3 — Eliasz i Elizeusz | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział I — ELIASZ – TYP I ANTYTYP. — 1 Królewska 17 – 2 Królewska 1." adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e3-7 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział I — ELIASZ – TYP I ANTYTYP. Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 7 · pozycja E3-7 ## ROZDZIAŁ I. ## ELIASZ – TYP I ANTYTYP. 1 Królewska 17 – 2 Królewska 1. KLUCZ DO TYPU ELIASZA – JEGO CHRONOLOGIA TAKŻE POMOCNA – PIERWSZYCH PIĘĆ WIEKÓW ANTYTYPU ELIASZA – KOLEJNE LATA DO ROKU 799 – PROTESTUJĄCY PRZECIWKO PAPIESKIEMU ABSOLUTYZMOWI I BAŁWOCHWALSTWU – W ANTYTYPICZNEJ SAREPCIE – TRZY PRÓBY WZBUDZENIA RUCHU REFORMATORSKIEGO – RZECZNIK REFORMY WZNAWIA DZIAŁALNOŚĆ PUBLICZNĄ W CZASIE KONTROWERSJI – SPOTKANIE Z WŁADZAMI ŚWIECKIMI – WIELKA PAPIESKA SCHIZMA – DWIE GRUPY REFORMATORÓW I ICH REFORMY – GŁÓD BIBLII – HISTORIA BIBLII MARY JONES – JEJ SKUTKI – HISTORIA ANTYTYPICZNEGO ELIASZA OD ROKU 1804 DO 1914 – NAMASZCZENIE ANTYTYPICZNEGO ELIZEUSZA PRZEZ ANTYTYPICZNEGO ELIASZA – STRESZCZENIE ANTYTYPÓW Z 1 KRÓL. 20-22 – OBALENIE NIEKTÓRYCH BŁĘDÓW NA TEMAT NADEJŚCIA ANTYTYPICZNEGO ELIASZA – DOŚWIADCZENIA NACJONALISTYCZNEJ EUROPY ORAZ KONTAKTY Z ANTYTYPICZNYM ELIASZEM W CZASIE WOJNY ŚWIATOWEJ – TRZY PRÓBY SCHWYTANIA ANTYTYPICZNEGO ELIASZA ORAZ ICH SKUTKI – PYTANIA BEREAŃSKIE. ANALIZUJĄC treść „trzeciego nowego poglądu” J.F. Rutherforda, podanego w „Strażnicy” z 15 sierpnia 1919, obiecaliśmy braciom szczegóły na temat tych fragmentów typu Eliasza, które nie zostały podane przez naszego drogiego Pastora. Podając je, rozważymy także niektóre poglądy br. Olsona, dotyczące pewnych zarysów tego tematu. Łagodnym określeniem jego poglądów na ten temat jest ich ogólnikowość. Wszyscy przyjmu­jemy biblijną myśl, wyjaśnioną przez naszego drogiego Pasto­ra, odnośnie typicznego charakteru Eliasza, zgodnie z którą jest on typem klasy Chrystusa w ciele jako rzecznika Boga wobec świata, starającego się go zreformować (Mal. 3:23,24, w B.G. Mal. 4:5,6; Mat. 11:14, zob. Diaglott). Ta myśl o Rzeczniku Reformatorze Boga wobec świata jest kluczem otwierającym zrozumienie ty­pu Eliasza. Antytypu powinniśmy zatem szukać w ruchach reformatorskich na świecie, prowadzonych przez wiernych. Typ Eliasza dostarcza nam również pewnych danych chronologicznych, umożliwiających umiejscowienie różnych wydarzeń antytypu. Te dane chronologiczne, obok tego klucza, są najważniejszymi elementami umożliwiającymi nam zrozumienie tego typu. Pozwolą nam one na zbadanie poglądów brata Olsona i J.F. Rutherforda na temat różnych zarysów Eliasza w antytypie. 1 Król. 17:1-4, odnosząca się do wydarzeń przed rokiem 539, kiedy to antytypiczny Eliasz uciekł na pustynię, daje nam pierwszą chronologiczną wskazówkę. 1 Król. 18:1 podaje nam drugą chronologiczną wskazówkę, co czyni poprzez wyrażenie „w trzecim roku” (jego doświadczenia na pustyni). Zatem wydarzenia z 1 Król. 17:1-24 wypełniły się przed 1259 r.n.e., który rozpoczął trzeci antytypiczny rok pustynnego doświadczenia antytypicznego Eliasza. Dwa symboliczne lata długości 360 literalnych lat dają bowiem w sumie 720 literalnych lat, a 539 r.n.e. plus 720 lat doprowadza nas do 1259 r.n.e. Kolejnym chronologicznym zarysem jest czas suszy – 3,5 roku (Jak. 5:17). Doprowadza to nas do 1799 r.n.e., po którym w przeciągu kilku lat antytypiczny deszcz przerwał suszę. Dwa obudzenia (1 Król. 19:5-7) wyznaczają rok 1829 oraz 1874, natomiast podróż długości 40 dni kończy się w roku 1914. Te chronologiczne zarysy bardzo pomogą w zrozumieniu antytypu. (2) Nasze dane chronologiczne pokazują, że wszystkie antytypy z 1 Król. 17:1-24 poprzedzają rok 1259, podczas gdy według br. Olsona scena z martwym dzieckiem jest antytypem wydarzeń reformacji między rokiem 1517 i 1799, przy czym jego obudzenie odpowiada wznowieniu zagranicznej pracy misyjnej wobec pogan, począwszy od roku 1792. Stwierdza on, że antytyp przemówienia Eliasza do Achaba miał miejsce od roku 325 do 539. My rozumiemy, że nastąpiło to w latach od 33 do 539, w następujący sposób: Rozpoczęło się od naszego Pana, Głowy klasy Eliasza, który złożył dobre wyznanie przed Piłatem, przedstawicielem antytypicznego Achaba (1 Tym. 6:13; Jana 18:37), twierdząc, że On i ci należący do Niego są wyłącznym (nie będzie rosy ani deszczu, chyba tylko na moje słowo) rzecznikiem Boskiego objawienia. W pantomimie to samo twierdzenie zostało przedstawione przez św. Pawła przed Feliksem, Festusem i Agrypą, przedstawicielami antytypicznego Achaba. W czasie prześladowań pogańskiego Rzymu, od roku 64 do 313, to samo twierdzenie było powtarzane przez wiernych przed rzymskimi sędziami, gubernatorami i cesarzami. Gdy Rzym pogański przemienił się w Rzym chrześcijański (?), a cesarze stali się „ortodoksami”, wierni – słowem i czynem walczący z błądzicielami przed tymi cesarzami i ich przedstawicielami – wypełniali ten sam antytyp, co trwało aż do roku 539, kiedy to zostali zmuszeni udać się na pustynię. (3) Wersety 2-7. Gdy stronnictwo katolickie rozwijało papieskie błędy i zdobywało główne wpływy wśród wielkich i małych, a wierni w coraz większym stopniu byli spychani w cień, Pan – przez zasady Swego Słowa oraz Swą opatrzność – wskazał klasie Eliasza Swoją wolę, by w coraz większym stopniu przechodziła w stan izolacji, pustyni (w. 2-4). Krótko mówiąc, bieg tych wydarzeń był następujący: Wielkie odstępstwo rozpoczęło się na polu klerykalizmu (2 Tes. 2:7); następnie, około 100 r.n.e., zaczęło się ono cechować doktrynalnymi błędami na temat organizacji kościoła. Ślady nieśmiertelności duszy można znaleźć już w pismach Justyna Męczennika, nawróconego greckiego filozofa, który został ścięty około roku 165. Nieco później zaczęła być podważana wiara w Tysiąclecie. Około roku 230 zaczęto podejmować pierwsze kroki w kierunku błędu na temat relacji Chrystusa wobec Ojca, a doktryna o Ich równości została ustalona na soborze w Nicei w roku 325, podczas gdy trynitarianizm dopełnił się na pierwszym synodzie w Konstantynopolu, w roku 381. Wraz z odrzuceniem milenaryzmu i wprowadzeniem dogmatu o ludzkiej nieśmiertelności oraz o trójcy, żyzną glebę do wzrostu znalazł dogmat o wiecznych mękach. Następnie, w kontrowersji Nestoriusza w latach 428-431, rozstrzygniętej na synodzie w Efezie w roku 431, oraz w kontrowersji Eutychesa z lat 444-451, rozstrzygniętej na synodzie w Chalcedonie w roku 451, zatryumfowały błędy na temat relacji ludzkiej i Boskiej natury Chrystusa. W latach 412-529 tryumf święciły błędy na temat grzechu, ludzkiej woli, usprawiedliwienia, wyboru i wolnej łaski. W każdej z tych kontrowersji wierny Eliasz walczył z błądzicielami, a nieortodoksyjna grupa teologów, choć nienależąca do Eliasza – jako obrońcy resztek prawdy przed nadciągającymi błędami – częściowo stała przy wiernych. Teolodzy ci - jako sekciarze - tworzyli sekciarskie systemy, z których niektó­re przeminęły po wielu ciężkich doświadczeniach, a inne, jak te związane z nestorianami i chrześcijanami koptyjskimi, ist­nieją do dzisiaj. Rozumiemy, że ci sekciarze, jako przeciwnicy stale tryumfujących katolików, są antytypami kruków, które dostarczały pewną ilość pokarmu wiernym w czasie następnego okresu, od 539 do 799. W tym czasie (539-799) zupełnie za­niknął arianizm, a ostatni ariański naród, Longobardowie, zo­stał całkowicie nawrócony na katolicyzm przed rokiem 700. Brat Olson stwierdza, że ariańska wiara i arianie, jego antytypy wdowy z Sarepty i jej syna (sposób potraktowania przez niego antytypicznej wdowy i jej syna jest bardzo niejasny i dwuznaczny), istnieli jeszcze po śmierci Waldo (1173-1217). To stwierdzenie jest historyczną nieprawdą (zob. artykuł na temat arianizmu w Encyklopedii McClintocka & Stronga). Waldo oraz wszyscy pozostali reformatorzy od roku 799 do 1530 byli trynitarzami. Zatem nic, co podaje on na temat antytypu wdowy z Sarepty, jej syna oraz relacji Eliasza wobec nich, nie jest hi­storyczną prawdą. Czy zechce on przytoczyć chociaż jedno źródło na potwierdzenie tego, że arianizm był wyznawany aż do czasów Waldo i jakiś czas potem przed rokiem 1530 oraz że Waldo był arianinem w wierze i praktyce? (4) Kerit (przecięcie, rozdzielenie – 2 Tym. 2:15) reprezentuje niewielką ilość prawdy, jaka pozostała przy wier nych po wprowadzeniu wyżej wymienionych błędów. Była ona wyznawana w obecności narodów (Jordanu) przez tych, którzy w mniejszym lub większym stopniu zostali wyparci w stan izolacji, odosobnienia. (5) Między rokiem 539 a 799, gdy antytypiczne kruki, sek ciarze, karmiły antytypicznego Eliasza, miały miejsce cztery wyraźne kontrowersje: (1) czy Chrystus posiada obecnie jedną naturę, czy dwie (544-553), rozstrzygnięta na II soborze w Konstantynopolu w roku 553; (2) czy Chrystus posiada obecnie jedną wolę, czy dwie (633-680), rozstrzygnięta na III soborze w Konstantynopolu w roku 680; (3) czy chrześcijanie powinni oddawać obrazom kult religijny (717-787), rozstrzygnięta na II soborze w Nicei w roku 787; (4) czy Chrystus jako istota ludzka był tak samo Synem Bożym, jakim jest jako istota Boska (782-799), rozstrzygnięta na narodowym synodzie Franków w Akwizgranie w roku 799. Wynikiem tych kontrowersji było powstanie podziałów, sekt. Niewielka ilość prawdy (Kerit), jaka została przeniesiona z poprzedniego okresu na temat Boga, Chrystusa, Ducha Świętego, człowieka, grzechu, wolnej łaski, wyboru, Kościoła itd., w czasie tych kontrowersji zupełnie wyschła. Ostatnia z nich została rozstrzygnięta, gdy Feliks z Urgel w Hiszpanii, przywódca przeciwko katolikom, wyrzekł się swego poglądu i po sześciodniowej debacie na synodzie w Akwizgranie w roku 799 przyjął pogląd katolicki. Z nastaniem w roku 799 papieskiego tysiąclecia całkowicie wysechł zatem antytypiczny Kerit, a antytypiczne kruki przestały karmić Eliasza. To właśnie to wydarzenie, wraz z tym, co stało się w związku z nim, pozwala nam ustalić datę, kiedy antytypiczny Eliasz otrzymał polecenie udania się do antytypicznej Sarepty, miejsca wytapiania. (6) Wersety 8-16. Pamiętając o kluczu do typu Eliasza, tj. że działalności antytypicznego Eliasza mamy szukać w związku z tymi, którzy protestowali przeciwko błędowi, oraz w związku z ruchami reformatorskimi, będziemy w stanie prześledzić ich antytypy oraz następne wersety tego rozdziału. Nasz umiłowany brat John Edgar pokazał nam fałszywe papieskie tysiąclecie, od roku 799 do 1799. Takie tysiąclecie musiało oczywiście być poprzedzone wyschnięciem antytypicznego Keritu oraz brakiem aktywności antytypicznych kruków na terenach znajdujących się pod papieską kontrolą. Antytypiczny Eliasz musiał też przenieść się na takie terytorium, które w znacznym stopniu znajdowało się poza absolutną kontrolą papieża, a pod kontrolą stronnictwa wrogiego papieskiemu absolutyzmowi. Takie terytoria znajdujemy w północnych Włoszech, w południowej i wschodniej Francji, w Szwajcarii oraz w Niemczech, ponieważ na tych terenach, pod większą lub mniejszą opieką państwa, żyli ludzie przeciwni absolutyzmowi papieża oraz niektórym szczególnym praktykom rzymskiego kościoła. Przywódcami tego stronnictwa w latach 799840 byli najpierw cesarz Karol Wielki, a następnie jego najstarszy syn Ludwik, zwany w historii Ludwikiem Pobożnym, który w roku 814 objął po ojcu cesarski tron. Karol Wielki, a szczególnie Ludwik, sprzeciwiał się papieskim roszczeniom do supremacji w Kościele, broniąc praw frankijskiego, longobardzkiego i germańskiego kleru przed roszczeniami papieża i domagając się podporządkowania go cesarzowi w państwie. Co więcej, sprzeciwiali się oni bałwochwalstwu papiestwa, przejawiającemu się w kulcie świętych, aniołów, relikwii i obrazów. W tych sprawach byli popierani przez wielu z kleru, szlachty i ludu swoich królestw, wymienionych powyżej krajów. Stronnictwo to składało się zatem z protestujących przeciwko papieskiemu absolutyzmowi i bałwochwalstwu, a według naszego zrozumienia jest ono antytypem wdowy z Sarepty. Byli antytypiczną wdową jako pozbawieni poparcia i społeczności stale rosnącego w siłę stronnictwa opowiadającego się za supremacją papieską i bałwochwalstwem. To właśnie do tego pierwszego stronnictwa, jako do zwolennika, Pan poprowadził klasę Eliasza poprzez pewne zasady Swego Słowa oraz Swą opatrzność. Uczynił to szczególnie w osobach dwóch wodzów tej klasy – Klaudiusza, późniejszego biskupa Turynu we Włoszech, który w historii Kościoła nazywany jest pierwszym protestanckim reformatorem i który zmarł w roku 839, oraz Agobarda, późniejszego arcybiskupa Lyonu we Francji, który zmarł w roku 840. W przypadku tego pierwszego jest pewne, a w przypadku drugiego wysoce prawdopodobne, że wraz z innymi poświęconymi braćmi przybyli oni z Feliksem z Urgel (ostatnim krukiem) z Hiszpanii, miejsca ostatniej i czwartej kontrowersji okresu 539-799, by wziąć udział we wspomnianej powyżej debacie na frankijskim narodowym synodzie w Akwizgranie w roku 799. W wyniku tej debaty wszyscy oni zrozumieli, że potok Kerit całkowicie wysechł i że kruki nie przynosiły już klasie Eliasza antytypicznego chleba ani mięsa. Rozważając to, spotkali się z Ludwikiem Pobożnym, który panował wówczas nad częścią cesarstwa swego ojca w południowej i południowo-wschodniej Francji oraz w północno-zachodnich Włoszech. Na ich gorącą prośbę zaprosił on ich do korzystania z przywileju swych zakonnych instytucji edukacyjnych, gdzie między innymi młodzi ludzie byli nauczani poglądów Ludwika przeciwnych papieskiej supremacji i bałwochwalstwu. Byli bardzo spragnieni biblijnych instrukcji możliwych do zdobycia w tych instytucjach. Niektórych z nich, a mianowicie Klaudiusza i Agobarda, Ludwik zaprosił później na swój dwór jako doradców, nauczycieli i kapłanów. Nakarmieni w ten sposób wiedzą możliwą do uzyskania od protestującego stronnictwa, wszyscy ci młodzi ludzie stali się bardzo aktywni w obronie reform przeciwnych papieskiej supremacji i bałwochwalstwu. Dotyczyło to szczególnie Klaudiusza z Turynu w latach 813-839 oraz Agobarda z Lyonu w latach 813-840. (7)Pamiętając o tych pokrótce zarysowanych faktach, spójrzmy na typ. Sarepta, miejsce wytapiania, reprezentuje ciężką sytuację protestujących przeciwko papieskiemu abso­lutyzmowi i bałwochwalstwu. To, że należała ona do antytypicznego Sydonu (łowienie) oznacza, że żyli oni w sferze niebędącej w harmonii z ogólnym nurtem nominalnego Izraela duchowego, a mimo to w mniejszym lub większym stopniu szli z nim na kompromis (łowili, handlowali). Fakt, że wdowa znajdowała się przy bramie miasta przedstawia wysoką pozycję stronnictwa protestującego. Dwa drwa reprezentują sprze­ciwianie się papieskiemu absolutyzmowi i bałwochwalstwu. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział I — ELIASZ – TYP I ANTYTYP.”. Cała liczy 14 430 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*