Rozdział VII — ŚWIADECTWO PIRAMIDY NA TEMAT ELIASZA I ELIZEUSZA

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 395 · pozycja E3-395

ROZDZIAŁ VII.

ŚWIADECTWO PIRAMIDY NA TEMAT ELIASZA I ELIZEUSZA.

WYMIARY ZWIĄZANE Z POŁUDNIOWYM STOPNIEM WIELKIEJ GALERII – WIELKANOC 1918 – FAŁSZYWA DATA WIELKIEJ KOMPANII DLA KOŃCA SPŁADZANIA Z DUCHA – NAMASZCZENIE ELIZEUSZA PRZEZ ELIASZA – SIEDEM ELEMENTÓW SYMBOLIZOWANYCH PRZEZ STOPIEŃ – NIEKTÓRE OGÓLNE FAKTY SYMBOLIZOWANE W PIRAMIDZIE – NIEKTÓRE SZCZEGÓŁOWE FAKTY SYMBOLIZOWANE W PIRAMIDZIE – KOMPROMITUJĄCY PROTOKÓŁ ZARZĄDU – CZTERY POWODY PONOWNEGO POJAWIENIA SIĘ ANTYTYPICZNEGO ELIASZA – JEGO WPŁYW NA CZTERY NOWE POGLĄDY J.F.R. – CZTERY DOWODY PONOWNEGO POJAWIENIA SIĘ – ODNOŚNE SYMBOLE PIRAMIDY – ZMIERZENIE DWÓCH PODRÓŻY KOŚCIOŁA – UWAGI KOŃCOWE – STROFOWANIE PRZEZ JANA – PYTANIA BEREAŃSKIE.

PIRAMIDA potwierdza rok 1914 jako koniec żęcia i spładzania z Ducha, pokazany w punkcie G na poniższym wykresie. To właśnie w czasie analizowania tej prawdziwej daty w symbolice Piramidy nasz Pan pozwolił nam dostrzec, w jaki sposób przez Piramidę wskazał On na niektóre fałszywe daty jako takie, o których wiedział, że będą przedstawiane przez Wielką Kompanię jako rzekomo prawdziwe daty. Najpierw przedstawimy podstawową zasadę, jaką Pan dał nam na ten temat. W obliczaniu wymiarów chronologicznych jakiekolwiek odchylenie w Wielkiej Galerii od kątów jej prawdziwych linii posadzki symbolizuje odchylenie od wąskiej drogi, tj. drogi prawdy i sprawiedliwości, a więc symbolizuje odejście na drogi błędu i niesprawiedliwości. W Wielkiej Galerii występują dwie prawdziwe i trzy fikcyjne linie posadzki. Prawdziwymi liniami posadzki są: (1) linia posadzki prowadząca w górę do spodu dużego stopnia; oraz (2) pozioma linia posadzki, od wierzchu dużego stopnia do pionowej linii puszczonej w dół od południowej ściany Wielkiej Galerii. Linia od załamania biegnąca prosto na południe od północnej ściany Wielkiej Galerii do spodu małego stopnia jest natomiast jedną fikcyjną linią, a przody obu stopni są pozostałymi dwiema fikcyjnymi liniami. Fikcyjna linia do spodu małego stopnia odchodzi (1) od kąta wznoszącej się linii posadzki, a także (2) od kąta poziomej linii posadzki. Używając jej oraz przodów obu stopni, otrzymujemy wiele fałszywych dat, jakich Wielka Kompania nauczała jako dat prawdziwych. Mamy nadzieję, że kiedyś przedstawimy wiele z nich. Tutaj pragniemy odwołać się do bardziej prostego sposobu, przy pomocy którego Piramida pokazuje, że rok 1918 jest datą podawaną przez Wielką Kompanię jako koniec żęcia.

(2) Wymiary będące częścią tego obliczenia podane są na str. 70 „Great Pyramid Passages” [„Przejścia Wielkiej Piramidy”], tom II (w nowym wydaniu str. 63,64). Wysokość, front dużego stopnia jest tam podany jako 36 cali, wierzch stopnia do południowej ściany – jako 61 cali, a odległość od spodu stopnia rzutowana wzdłuż linii kąta wznoszącej się linii posadzki do jej punktu przecięcia się z pionową linią ściany południowej podana jest jako 68 cali. Ten punkt przecięcia doprowadza nas do daty 16 września 1914, która zgodnie z faktami i Pismem Świętym nie jest końcem obecności Kościoła na ziemi, lecz końcem dzieła żęcia i spładzania. Na str. 79 (str. 67 w nowym wydaniu) brat Edgar wykazuje, że spód stopnia wyznacza czas około października 1846. Chociaż data ta jest datą początku Obrazu, punkt u spodu stopnia nie może wskazywać na działalność Obrazu, którego powstanie nie jest częścią symboliki Wielkiej Galerii, odnoszącej się do wysokiego powołania. Działanie Obrazu należy bowiem do poziomego korytarza prowadzącego do Dołu. Na co on więc wskazuje? Zanim odpowiemy na to pytanie bezpośrednio, chcemy zauważyć, że musi on reprezentować czas jakiegoś wydarzenia dotyczącego jednostek, które kroczyły wąską drogą. Pozostawiając na razie to pytanie bez odpowiedzi, zauważmy najpierw, jaką datę otrzymamy, jeśli – odchodząc nieco od kąta wznoszącej się linii posadzki – zmierzymy przez stopień od jego spodu do miejsca, w którym pionowa linia południowej ściany przecina poziomą linię posadzki prowadzącej do Pokoju Króla. Ta linia, rzutowana przez stopień, jest przeciwprostokątną trójkąta prostokątnego, którego bokami są front stopnia (36 cali) oraz wierzch stopnia (61 cali). Tak więc suma kwadratów tych dwóch boków równa się kwadratowi tej przeciwprostokątnej. Zatem 36 x 36 = 1296, a 61 x 61 = 3721. Ich suma to 5017, co jest kwadratem linii od spodu stopnia do miejsca, gdzie pionowa linia południowej ściany Wielkiej Galerii przecina poziomą linię posadzki prowadzącej do Pokoju Króla. Natomiast ta pionowa linia, rzutowana przez posadzkę, styka się z rzutem prawdziwej wznoszącej się linii posadzki kilka cali bezpośrednio pod powyższym przecięciem. Jeśli wyciągniemy pierwiastek kwadratowy z 5017, okaże się, iż wynosi on 70,83078, co sprowadzone do cali piramidalnych równa się 70,75995, tj. 70 i ¾ roku, które po dodaniu ¾ roku, symbolizowanego przez ¾ cala do rzutu linii posadzki Komnaty Króla, równe jest 71½ roku. Po dodaniu tego do daty około października 1846, symbolizowanej u spodu stopnia, daje to nam czas około kwietnia 1918: 1845 ¾ + 71 ½ = 1917 ¼, tj. kwiecień roku 1918. Właśnie ta data została podana jako koniec żęcia i spładzania z Ducha przez przywódców Towarzystwa, br. Olsona i innych. Ponieważ jej miejsce w Piramidzie uzyskuje się przez odejście od prawdziwego kąta wznoszącej się linii posadzki, symbolika Piramidy sugeruje, że data ta (około kwietnia roku 1918), wyznaczona w tym punkcie, powstaje w wyniku zejścia z wąskiej drogi prawdy i sprawiedliwości, a więc musiała być uzyskana boczną drogą błędu i grzechu. Fakt, iż znajduje się ona bezpośrednio na linii pionowej, biegnącej od południowej ściany Wielkiej Galerii do punktu przecięcia się z prawdziwą wznoszącą się linią posadzki, rzutowaną przez stopień, w symbolice Piramidy dowodzi, że grzesznicy i błądziciele, schodzący z wąskiej drogi, mieli twierdzić, iż reprezentuje ona to, co w rzeczywistości przedstawione jest bezpośrednio poniżej – w punkcie przecięcia się z rzutem prawdziwej linii posadzki, tj. koniec żęcia i spładzania z Ducha. Symbolika Piramidy dowodzi więc, że czas około kwietnia roku 1918 jest fałszywą datą Wielkiej Kompanii dla końca żęcia i spładzania z Ducha.

(3) W jaki sposób Piramida potwierdza, że ta fałszywa data miała być nauczana przez członków Wielkiej Kompanii? Czyni to na kilka sposobów. Jej odchylenie w Wielkiej Galerii od prawdziwego kąta wznoszącej się linii posadzki dowodzi, iż jest ona nauczana przez tych, którzy są nowymi stworzeniami, lecz w wyniku niewierności w ofiarowaniu się i grzeszeniu przeciwko swemu usprawiedliwieniu, poświęceniu lub jednemu i drugiemu wchodzą na drogę kompromisu, tj. Wielką Kompanię (Jak. 1:8). Potwierdza to kolejna okoliczność. Jak wiemy, nasz drogi Pastor nauczał, że antytypiczny Gilgal (2 Król. 2:1) został osiągnięty w październiku roku 1874 (R 5845, ak. 2). A zatem Eliasz musiał namaścić Elizeusza (zarzucić na niego swój płaszcz), a Elizeusz musiał iść za nim przed rokiem 1874 (1 Król. 19:19-21). Wynika z tego, że scena w jaskini oraz stanie przed górą (1 Król. 19:9-18) musiały rozpocząć się przed rokiem 1874. Rozumiemy, że scena w jaskini reprezentuje stan braci związany z rozczarowaniem z roku 1844, po którym, głęboko przygnębieni, ukryli się oni na pewien czas. Zaczęli wychodzić z tego stanu przed październikiem 1846 roku (zob. świadectwa br. Millera w P 3,90) i mniej więcej w tym czasie stali się oni oddzieloną Świątnicą. Ich pierwszym dziełem było podzielenie się swą mocą z antytypicznym Elizeuszem w roku 1846, którego światowość, pokazana w typie w scenie z płaszczem (1 Król. 19:20,21; zob. roz. I), była pierwszym krokiem tej klasy w złym kierunku. Jest on pokazany przez początek odchylenia linii u spodu stopnia, w miejscu symbolizującym datę około października roku 1846, prowadzącej do miejsca symbolizującego datę około kwietnia roku 1918. Na podstawie Pisma Świętego, rozumu i faktów oraz na podstawie potwierdzenia z Piramidy odnośnie prawdziwej daty (1914) oraz wskazywania przez nią na fałszywą datę Wielkiej Kompanii (1918) dochodzimy więc do wniosku, że data roku 1918 jest błędną datą Wielkiej Kompanii dla końca żęcia i spładzania z Ducha. Poniżej przedstawiamy rysunek ilustrujący odnośne zarysy Piramidy:

Rysunek

(4) AB = front stopnia; BC = wierzch stopnia; AC = linia odchylenia; DG = rzut pionowej linii południowej ściany Wielkiej Galerii; AG = rzut linii posadzki; EF = rzut linii posadzki Pokoju Króla; HAG = wznosząca się linia posadzki. W poprzednich akapitach wykazaliśmy, że spód stopnia A, ogólnie mówiąc, wskazuje na październik roku 1846; że wierzch stopnia C, ogólnie mówiąc, wyznacza lipiec 1917 roku; oraz że rzut linii posadzki Pokoju Króla ¾ cala pionowo w górę, ogólnie mówiąc, pokazuje kwiecień roku 1918, który, ogólnie mówiąc, jest datą Wielkiej Kompanii dla końca spładzania z Ducha i żęcia, jak wskazują na to fakty i Piramida. W ten sposób Piramida potwierdza te fakty oraz Biblię w tym temacie i dowodzi – jak wykażemy – że wodzowie, którzy zaczęli głosić tę datę jako koniec dla spładzania z Ducha i żęcia, byli wtedy członkami Wielkiej Kompanii. Między innymi obejmuje to braci Rutherforda, Hemery’ego, Van Amburgha, MacMillana, Woodwortha, Fishera, Hudgingsa, Martina, Bohneta, Robisona, Sturgeona, Olsona, Ofstada i innych.

(5) Pismo Święte często używa słowa dzień w znaczeniu okresu 40 lat (Ps. 95:8-10; Mat. 20:1-8, itp.). Wypełnione fakty dowodzą, że słowo dzisiaj z 2 Król. 2:3 powinno być rozumiane jako obejmujące w antytypie okres 40 lat. Wiemy, że Betel (R 5772, kol. 2, ak. 3) jest typem Wielkanocy roku 1878, a 40 lat po tej dacie doprowadza nas do Wielkanocy roku 1918, do kiedy to – zgodnie z wypełnionymi faktami antytypu – antytypiczny Eliasz i Elizeusz byli już oddzielni i różni jako klasy. Stwierdzamy, że wypełnione fakty oraz symbolika Piramidy w pełni potwierdzają tę biblijną datę, przed którą miało być zakończone antytypiczne rozdzielenie. W podanym powyżej wymiarze wskazaliśmy już w krótkości na potwierdzenie ze strony Piramidy, a teraz przejdziemy do pokazania go w szczegółach.

(6) Ktoś może jednak zapytać, w jaki sposób powyższy wymiar dowodzi, że kwiecień roku 1918 jest błędną datą Wielkiej Kompanii dla końca żęcia i spładzania z Ducha? Odpowiadamy: (1) Ponieważ punkt przecięcia się wierzchu stopnia oraz pionowej linii południowej ściany Wielkiej Galerii Piramidy osiąga się przez odchylenie od kąta wznoszącej się linii posadzki Wielkiej Galerii, pokazana w ten sposób rzecz i data powstaje w wyniku zejścia przez nowe stworzenia z drogi prawdy i sprawiedliwości, która jest pokazana we wspomnianej właśnie linii posadzki. Takie nowe stworzenia są więc członkami Wielkiej Kompanii i w ten sposób pokazane są w swej dwoistości umysłu, jako podążające drogą grzechu i błędu. (2) Ale co usprawiedliwia dodanie przez nas ¾ cala od punktu przecięcia rzutu linii posadzki Pokoju Króla do 70½ cala? Odpowiadamy: Powodem jest to, co zawiera się w stwierdzeniu, że spładzanie z Ducha ustało w sierpniu roku 1918. Twierdzenie takie oznacza bowiem, że każde nowe stworzenie, które było wierne do tej daty, nieuchronnie uzyska Boską naturę, której poziom symbolizowany jest przez linię posadzki Pokoju Króla. Podobnie było w przypadku Aarona, którego Bóg polecił ubrać w szaty Piękności i Chwały przy typicznym poświęceniu i spłodzeniu z Ducha, przez co pokazał w typie, że ci, którzy mieli okazać się wierni w swym poświęceniu, przez Boga i przez innych powinni być z góry postrzegani jako ubrani w szaty Piękności i Chwały przy swym poświęceniu i spłodzeniu z Ducha (Cienie Przybytku 29,2; Żyd. 3:14). Dlatego nauka klasy, która około października 1846 zaczęła zbaczać z drogi prawdy i sprawiedliwości, mówiąca że drzwi zostały zamknięte w kwietniu roku 1918 i że wszyscy znajdujący się za tymi zamkniętymi drzwiami wysokiego powołania są bezpieczni, a zatem pewni Boskiej natury – symbolizowana jest przez rzut fikcyjnej linii oraz ¾ cala pionowo wznoszącej się linii, stykającej się z rzutem linii posadzki Pokoju Króla w czasie wydarzenia (zamknięcia drzwi wchodzenia do wiernej klasy i jej opuszczania), które gwarantowało im Boską naturę! Fakt, że ten punkt (uzyskany linią odchodzącą od tej symbolizującej drogę prawdy i sprawiedliwości) znajduje się bezpośrednio nad miejscem leżącym około 6 cali poniżej, gdzie pokazany jest czas prawdziwego końca żęcia i spładzania z Ducha, oznacza iż jest on fałszywą datą Wielkiej Kompanii dla symbolizowanych rzeczy, które miały miejsce bezpośrednio pod nim, 16 września roku 1914 – w punkcie, gdzie prawdziwa wznosząca się linia posadzki rzutowana przez stopnie styka się z pionową linią południowej ściany Wielkiej Galerii.

(7) Jest to jednak tylko ogólny obraz prawdy, zawarty w występujących tu symbolach. Przechodzimy teraz do podania szczegółów, które w najwyższym stopniu potwierdzają nasze wyjaśnienia na temat Eliasza i Elizeusza. Powyżej oraz w rozdz. I i II wykazaliśmy, że około października roku 1846 antytypiczny Eliasz zaczął zarzucać swój płaszcz na antytypicznego Elizeusza – w pewnym stopniu zaczął dzielić się z nim swymi urzędowymi władzami. Ktoś może jednak zapytać, skąd o tym wiemy? Odpowiadamy: Około października roku 1846 główni przedstawiciele Kościoła, który przez cały czas składał się ze wszystkich pierworodnych – Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii (Żyd. 12:23) – w swej zasadniczej części stali się oddzieloną świątnicą, oczyszczoną i różną od Babilonu, chociaż nie wszyscy jej członkowie byli w równym stopniu oczyszczeni i oddzieleni (P 3,119,120). Zatem w tamtym czasie antytypiczny Eliasz i Elizeusz połączyli się w dziele jako oddzieleni od wszystkich denominacji i częściowo wolni od ich błędów. Ponieważ nikt nie wiedział, do której klasy należały poszczególne jednostki, wszyscy byli traktowani jako należący do Maluczkiego Stadka. Zatem w tamtym czasie antytypiczny Eliasz, rękoma swych wiernych przywódców, zarzucił swój płaszcz na antytypicznego Elizeusza, tj. wszyscy bracia mieli udział we władzach Eliasza. Tak jak w typie Elizeusz przejawiał nie do końca lojalne usposobienie (1 Król. 18:20,21), tak antytypiczny Elizeusz przejawiał usposobienie dwoistego umysłu (Jak. 1:8), ponieważ pragnął trzymać się świata, a jednocześnie niebawem chciał iść za antytypicznym Eliaszem. Jego gorliwość nie była zupełna. Zatem to właśnie około października roku 1846 te dwie klasy zaczęły oddalać się od siebie, co jest symbolizowane w pierwszym odejściu obydwu wyżej wspomnianych linii u spodu stopnia. Antytypiczny Eliasz wiernie podążał właściwą drogą, co w roku 1846 zostało podkreślone namaszczeniem przez niego antytypicznego Elizeusza i skarceniem jego światowego usposobienia, natomiast antytypiczny Elizeusz obrał nie do końca właściwą drogę, przy czym brakowało mu pełni gorliwości. Jak pamiętamy, zwracaliśmy uwagę (roz. IV) na działania braci MacMillana, Woodwortha, Van Amburgha i Hemery’ego w czasie przesiewania z lat 1908-1911, jako dowodzących, że uczestniczyli oni w antytypie doświadczeń Elizeusza (2 Król. 2:2-6) i że byli członkami Wielkiej Kompanii.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział VII — ŚWIADECTWO PIRAMIDY NA TEMAT ELIASZA I ELIZEUSZA”. Cała liczy 20 681 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.