--- tytul: "Rozdział V — WCZEŚNIEJSZE NIEZALEŻNE DZIAŁANIA ELIZEUSZA — Tom 3 — Eliasz i Elizeusz | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział V — WCZEŚNIEJSZE NIEZALEŻNE DZIAŁANIA ELIZEUSZA — TŁO 2 KRÓL. 3 – SPRZYMIERZONA EUROPA – PAŃSTWA CENTRALNE – GROMADZENIE SPRZYMIERZONEJ EUROPY I…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e3-257 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział V — WCZEŚNIEJSZE NIEZALEŻNE DZIAŁANIA ELIZEUSZA Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 257 · pozycja E3-257 ## ROZDZIAŁ V ## WCZEŚNIEJSZE NIEZALEŻNE DZIAŁANIA ELIZEUSZA ## 2 Król. 3; 4 TŁO 2 KRÓL. 3 – SPRZYMIERZONA EUROPA – PAŃSTWA CENTRALNE – GROMADZENIE SPRZYMIERZONEJ EUROPY I AMERYKI – SZUKANIE EDOMU – TRZY OBAWY KRÓLÓW UŚMIERZONE PRZEZ ZAPEWNIENIE ELIZEUSZA O ZWYCIĘSTWIE – KAMPANIA ZWYCIĘSTWA ZAKOŃCZONA KLĘSKĄ – PRZYGNIATAJĄCY POKÓJ – BEZOWOCNA PRÓBA I OFIARA – WSTĘPNE UWAGI NA TEMAT 2 KRÓL. 4 – WDOWA I JEJ DWÓCH SYNÓW – SZUNAMITKA I JEJ SYN – ZATRUTA POTRAWA – DARY DLA ELIZEUSZA – PYTANIA BEREAŃSKIE W ROZDZIALE III pokazaliśmy, jak po rozdzieleniu antytypicznego Eliasza i Elizeusza ten drugi reprezentował wydarzenia przedstawione w 2 Król. 2:15-25 od końca lata roku 1917 do końca wiosny roku 1918. W tym rozdziale naszym celem jest rozważenie 2 Król. 3 pod względem antytypu. To, że rozdział ten jest typiczny oczywiste jest na podstawie faktu, że w jego głównym zarysie aktywny udział bierze Elizeusz – postać typiczna. Jest to również oczywiste na podstawie faktu, że wiodące role w jego wydarzeniach odgrywają także Jehoram z Izraela i Jehoszafat z Judy – dwie typiczne postacie. Ten sam wniosek potwierdzają częste typiczne i prorocze odniesienia do Moabu i Edomu w Biblii. Fakty te w pełni uzasadniają traktowanie przez nas całego rozdziału jako typicznego. Tego samego dowodzi i to, że rozdział ten znajduje się w księdze tworzącej część hebrajskiej Biblii zwanej Wcześniejszymi Prorokami. Ponadto, chronologiczne tło tego rozdziału w antytypie umiejscawia jego wydarzenia jako związane z wojną światową. Zastosowanie jego wydarzeń do wojny światowej nadaje naturalne tło jego całej zawartości jako typu wojny światowej, co dowodzi, że odnośne fakty uzasadniają jego typiczne zastosowanie przez nas. (2) W poprzednich rozważaniach tej książki, szczególnie w rozdziałach I i IV, poznaliśmy typiczne znaczenie Jehorama z Izraela, Jehoszafata z Judy oraz króla Edomu. Dzięki pomocy zaczerpniętej z tych typicznych znaczeń 2 Król. 3 w naturalny i piękny sposób otwiera się jako typ pewnych zarysów wojny światowej. We wspomnianych wyżej rozważaniach zauważyliśmy, że Jehoram z Izraela reprezentuje sprzymierzoną Europę; Jehoszafat z Judy – Amerykę wolną i życzliwą, szczególnie w stosunku do Europy; król Edomu – konserwatywny świat pracy; król Moabu – państwa centralne. Mając w pamięci te definicje, starannie i z modlitwą rozważmy 2 Król. 3, oczekując od tak przeprowadzonego badania błogosławieństwa od Pana. (3) Werset 1. Achab reprezentuje autokratyczną Europę. Z autokratycznej Europy powstały dwa stadia europejskiej państwowości, pokazane przez dwóch synów Achaba – Achazjasza i Jehorama, przy czym Achazjasz jest typem Europy niezależnej i oddzielnej narodowo, a Jehoram – Europy sprzymierzonej. Poprzednie stadium Europy trwało od wieków, zanim powstało jej stadium późniejsze, co miało miejsce przed wojnami napoleońskimi. Stadium Europy pokazane w Achazjaszu umarło w czasie i w wyniku wojny światowej, podczas gdy to drugie stadium wciąż istnieje i będzie istnieć aż do obalenia go przez światową rewolucję. W rozdziale II pokazaliśmy, że w chwili śmierci ojca Achazjasz wziął swego brata Jehorama jako współregenta. To właśnie początek ich wspólnego panowania podany jest jako mający miejsce w osiemnastym roku Jehoszafata jako króla. Antytyp tego jest następujący: autokratyczna Europa zaczęła umierać (zranienie Achaba) w czasie rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich. Europa składająca się z niezależnych i oddzielnie działających państw po roku 1848, gdy umarł antytypiczny Achab, zaczęła wprowadzać u siebie stadium sprzymierzonej Europy. W ten sposób, w drugiej połowie wieku XIX oraz w pierwszej połowie wieku XX, te dwa stadia występowały jednocześnie, czyli Europa składająca się z niezależnych i oddzielnie działających państw oraz Europa sprzymierzona. Wyrażenie „w Samarii” jest typem sfery politycznej. Tak więc sprzymierzona Europa panowała w sferze politycznej. Fakt, że panowanie to trwało 12 lat prawdopodobnie jest typem dwunastu szczególnych kierunków działania, przez które ujawniała się polityka sprzymierzonej Europy. Pewnym jest, że mamy dokładnie 12 epizodów, w których występował typiczny Jehoram. (4) Werset 2. Sprzymierzona Europa czyniła zło, pomimo faktu, że zasady Słowa Pana (w oczach Pana) stały się jaśniejsze za jej dni niż kiedykolwiek wcześniej. Popełniane przez nią zło nie było jednak tak ogromne, jak zło autokratycznej Europy oraz zło Kościoła katolickiego (nie w tej mierze, co jego ojciec i matka). Sięganie po władzę i panowanie nad innymi (kult Baala) zostało odsunięte przez sprzymierzoną Europę, jeśli chodzi o nią jako taką (usunął posąg Baala), chociaż państwa europejskie działające niezależnie i oddzielnie (antytypiczny Achazjasz) w dalszym ciągu sięgały po władzę i panowały nad innymi (1 Król. 22:52,53). (5) Werset 3. Chociaż sprzymierzona Europa nie próbowała sięgać po władzę i panować nad innymi, w mniejszym lub większym stopniu popełniała grzechy. W typie dowiadujemy się, że Jehoram trwał przy grzechach Jeroboama (walka ludu), syna Nebata (widok, ambicja). Jak wynika ze znaczeń tych dwóch ostatnich imion oraz jak widać to w historii Jeroboama, jego grzechy należały szczególnie do dwóch rodzajów: stronniczości i klerykalizmu w jego postaci ponownego łączenia państwa i kościoła. Jest to oczywiste na podstawie jego buntu, prowadzącego do podziału Izraela na dwa królestwa i wyrażającego się w stronniczości i takim klerykalizmie przeciwko królestwu południowemu. Pewnym jest, że sprzymierzona Europa była winna tych dwóch form zła. Dwa sojusze Europy – Trójporozumienie i Trójprzymierze – pełne były wzajemnej stronniczości i takiego klerykalizmu. Te dwie cechy bardziej niż jakakolwiek inna doprowadziły do wojny światowej. Jeśli na przykład spojrzymy na historię Europy wkrótce po wojnie francusko -pruskiej z lat 1870 i 1871, znajdziemy setki dowodów występowania tych dwóch cech. Różne europejskie konferencje, kryzysy, grożenie wojną, przygotowania wojenne, grabież ziemi itd., itp. przez 40 lat przed rokiem 1914, w mniejszym lub większym stopniu były wynikiem działania tych dwóch bezbożnych cech. Sprzymierzona Europa nie zerwie też z takimi cechami oraz ich przejawami w uczynkach (nie odstąpił od nich). Możemy się nawet spodziewać, że to zło będzie kontynuowane i przyniesie swe zgubne owoce, aż w końcu sprzymierzona Europa zostanie zniszczona w zbliżającej się światowej rewolucji. (6) Werset 4. Rozumiemy, że Mesza (uwolniony), król Moabu (od ojca), reprezentuje państwa centralne, które tworząc Trójprzymierze, zbuntowały się przeciwko Europie narodowo niezależnej i oddzielnej – antytypicznemu Achazjaszowi (2 Król. 1:1). Fakt, że król Moabu jest typem państw centralnych nie powinien być rozumiany jako zaprzeczenie tego, co w poprzednim akapicie powiedzieliśmy na temat dwóch europejskich sojuszy jako antytypicznym Jehoramie z Izraela. Oto wyjaśnienie tej pozornej sprzeczności: Jeśli w typie nie chodzi o pokazanie kontrastu wewnątrz sprzymierzonej Europy, Jehoram jest używany jako typ Europy składającej się z obydwu sojuszy. Gdy jednak chodzi o taki kontrast, jest on pokazywany przez przeciwstawienie Jehorama królowi Meszy. Fakt, że w tym kontraście Jehoram używany jest jako typ sprzymierzonej Europy uzasadniony jest tym, że sprzymierzeni stanowili niemal wszystkie europejskie państwa, przeciwko którym walczyły tylko cztery, według zasady, że przygniatająca większość elementów często nazywana jest całością danego układu. Mesza (uwolniony) jest typem państw centralnych, dążących do wolności (i na pewien czas ją uzyskujących) od kontroli europejskiego porozumienia. Moab przedstawia tutaj sferę działania, w której obracały się państwa centralne, tak jak Izrael Jehorama przedstawia sferę, w której obracało się i obraca europejskie porozumienie. Państwa centralne były antytypicznym hodowcą owiec, ponieważ posiadały grupę wybitnie uległych poddanych. Wełna baranków i baranów, składana królowi Izraela, reprezentuje korzyści, jakie sprzymierzeni czerpali z nadzwyczaj pomysłowych i innych użytecznych zdolności ludów germańskich, starych i młodych. Zanim ludy germańskie utworzyły Trójprzymierze, sprzymierzeni otrzymali bowiem od nich wiele korzyści w literaturze, wiedzy, nauce, sztuce, polityce, wytwórczości, pomocy i handlu. (7) Werset 5. Wraz z utworzeniem Trójprzymierza wiele z tych korzyści zostało odebranych europejskiemu porozumieniu przez Trójprzymierze. Godne podkreślenia jest chronologiczne tło, zasugerowane wyrażeniem „po śmierci Achaba” odnośnie tego, kiedy miało to miejsce. Tak długo, jak długo kwitła europejska autokracja, płynęły do niej te korzyści, a gdy ta umarła, popłynęły one do europejskiego porozumienia tylko częściowo. Gdy autokracja dobiegła końca, ludy germańskie zaczęły zaznaczać swą obecność w bardziej samolubny i mniej służalczy sposób niż poprzednio. Prosimy zwrócić uwagę na podniesienie się Niemiec do jedności, siły i znaczenia pod przywództwem Bismarcka, jako dowodu tego symbolicznego buntu. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział V — WCZEŚNIEJSZE NIEZALEŻNE DZIAŁANIA ELIZEUSZA”. Cała liczy 20 993 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*