Rozdział III — TRZY FAŁSZYWE POGLĄDY NA TEMAT ELIASZA i ELIZEUSZA

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1938 · strona 155 · pozycja E3-155

ROZDZIAŁ III.

TRZY FAŁSZYWE POGLĄDY NA TEMAT ELIASZA i ELIZEUSZA

TRZECI FAŁSZYWY POGLĄD: NIEZGODNY Z URZĘDEM SZAFARZA – NIEBIBLIJNY – NIEDORZECZNY – NIEHISTORYCZNY – SPRZECZNY Z WYPEŁNIONYMI FAKTAMI – CZWARTY FAŁSZYWY POGLĄD – BŁĘDNE ZASTOSOWANIA DO ELIASZA – CECHY WIELKIEJ KOMPANII POKAZANE W ELIZEUSZU – ZBADANIE NIEKTÓRYCH RZEKOMYCH DOWODÓW – DWIE KLASY JAKO ZNACZENIE „DWÓJNASOBNEGO DUCHA” – ZBADANIE INNYCH RZEKOMYCH DOWODÓW – NIECO HISTORII NA TEMAT SPORU.

W POPRZEDNIM rozdziale zostały obalone dwa fałszywe poglądy na temat ostatnich pokrewnych czynności Eliasza i Elizeusza – pogląd J.F. Rutherforda oraz br. McGee. Od tego czasu, zmuszany przez nasze obalenia do zmiany stanowisk, ten pierwszy przedstawił trzy kolejne fałszywe poglądy na ten temat, z których każdy kolejno omówimy w tym rozdziale. Prawie sześć tygodni po wysłaniu Teraźniejszej Prawdy nr 1, zawierającej powyższy rozdział, w „Labor Tribune” z 16 stycznia 1919 ukazał się artykuł J.F. Rutherforda, który stwierdził, że jego sześciu uwięzionych towarzyszy ten artykuł zaakceptowało. Zastanawialiśmy się, dlaczego artykuł ten nie został opublikowany w Strażnicy. Czy dlatego, że redaktorzy Strażnicy nie mogli go zaaprobować i dlatego odmówili jego publikacji? Nie wiemy [później dowiedzieliśmy się, że taki był tego powód]. Współczuliśmy i codziennie modliliśmy się za tymi drogimi uwięzionymi braćmi. Gdy czytaliśmy ten artykuł, zastanawialiśmy się, czy więzienne rygory nie osłabiają ich duchowego wzroku. Artykuł rozpoczyna się od uwagi, że „on Sługa" nie był pewien, czy Elizeusz jest typem Wielkiej Kompanii. Odpowiadamy, że fakt, iż z takim samym zdecydowaniem nie twierdził on, że Elizeusz reprezentuje Wielką Kompanię, z jakim twierdził, że Eliasz reprezentuje Kościół, nie był wynikiem jego wątpliwości na ten temat. Powodem było raczej to, że zarówno Pismo Święte, jak i fakty dowodzą, że Eliasz reprezentuje Maluczkie Stadko, a jedynie fakty dowodzą, że Elizeusz reprezentuje Wielką Kompanię. Z tego powodu to pierwsze twierdzenie posiada mocniejsze dowody niż drugie. Strażnica potwierdza, że „on Sługa" był przekonany, iż Elizeusz jest typem Wielkiej Kompanii (zobacz artykuły począwszy od R 3415,5771, 5823,5845, 5950).

By dać nowemu poglądowi wiarygodne tło czasowe, trzeci akapit tego artykułu, przeciwnie do 1 Król. 19:11 i Obj. 7:1 (zob. Komentarze bereańskie) twierdzi, że wojna światowa nie była „wiatrem" z Obj. 7:1, lecz „trąbą powietrzną" z 2 Król. 2:1,11. Zacytujemy ten artykuł z wyjątkiem pierwszych trzech i ostatnie go akapitu, a następnie przedstawimy pewne uwagi. Oto ten długi cytat:

„Eliasz reprezentuje poświęcony lud Pana, a bardziej konkretnie, tę część członków Ciała Chrystusowego w ciele, którzy występują jako kierujący, dyrektorzy Pańskiego dzieła Żniwa. Elizeusz, który szedł z Eliaszem, uznawał Eliasza za zwierzchnika i podobnie wszyscy z nas od dawna uznajemy, że WTB.&T.S. zostało stworzone przez Pana w celu prowadzenia pracy Żniwa, co też czyni. Bardziej rozsądny wydaje się zatem wniosek, że Elizeusz nie reprezentuje klasy Wielkiej Kompanii, tak jak sugerowano [tak jak uczył „on Sługa"], lecz że obrazuje on tę część członków Towarzystwa, organizacji, która pracuje w harmonii z oficjalnym Zarządem Towarzystwa w prowadzeniu dzieła Żniwa. Eliasz i Elizeusz przedstawiają więc Maluczkie Stadko, lecz dwie odrębne jego części. Pamiętamy, że Jan Chrzciciel częściowo wypełnił typ Eliasza. Został uwięziony przez Heroda, a jego głowa została ścięta na wniosek Herodiady i Salome. To sugeruje, że w większym wypełnieniu się typu Głowa klasy Eliasza zostanie usunięta, a zostaną pozostali członkowie Ciała, pokazani w Elizeuszu. W Piśmie Świętym liczba 7 jest symbolem doskonałości [czasami fałszywej doskonałości – Obj. 12:3; 13:1; 17:3]. W dniu 21 czerwca 1918 roku siedmiu [ośmiu] członków W.T.B.&T.S., symbolicznie reprezentujących oficjalny Zarząd Towarzystwa, jako całość zostało skazanych na więzienie. Zostali umieszczeni w więzieniu przy ulicy Raymond i pozostawali tam w lochach przez 7 dni. Zostali przeniesieni do miejskiego więzienia na Long Island, gdzie pozostawali przez 7 dni w widnych celach. Przebywając w tych więzieniach, urzędnicy – stanowiący kierownictwo Towarzystwa, a więc reprezentowani przez Eliasza – mieli codzienny kontakt z członkami Towarzystwa w biurze i byli w stanie kierować pracą. Jak pamiętamy, to właśnie w dniu urodzin Heroda Salome tańczyła przed nim z inicjatywy Herodiady; pamiętamy również, że to właśnie w tym dniu zażądano głowy Jana Chrzciciela i ścięto ją. Jak podaje prasa publiczna, w dniu 4 lipca 1918 siedem narodów, sojuszników Stanów Zjednoczonych, świętowało 4 lipca, tak więc tych siedem narodów symbolizuje świeckie i kościelne władze wspólnie świętujące urodziny Heroda. Przez kilka dni wcześniej inni sugerowali członkom rodziny Bethel: ‘Czy nie wiecie, że wasi bracia, stanowiący kierownictwo Towarzystwa, zostaną przeniesieni do innego więzienia?’ Na to oni odpowiadali: Tak, wiemy o tym. Dlaczego tak sugerujecie?’ W dniu 4 lipca 1918, w dniu urodzin Heroda, tych siedmiu braci, stanowiących oficjalny Zarząd Towarzystwa, zostało wyprowadzonych z cel i zabranych do więzienia w Atlancie, w stanie Georgia, by zgodnie z wyrokiem spędzić tam 20 lat, co zdecydowanie odseparowało ich od Towarzystwa i zerwało ich urzędowy kontakt z nim. Pozostawili po sobie innych braci, którzy będą kontynuować pracę Towarzystwa bez oficjalnego zarządu. Mając ducha Eliasza, pójdą oni do przodu i wykonają jeszcze wspanialszą pracę od tej, jaka została dotychczas wykonana”.

Po przeczytaniu tego cytatu naszych czytelników niewątpliwie uderzą dwie myśli: (1) Jakże inna jest ta interpretacja od poglądu naszego Pastora oraz poglądów J.F. Rutherforda, opublikowanych zaledwie 11 miesięcy wcześniej; oraz (2) czy ta interpretacja jest biblijna, a więc czy jest godna przyjęcia? Fakt, że ta interpretacja zaprzecza interpretacji „onego Sługi", a także tej podanej przez J.F. Rutherforda, gdy kierował on jeszcze pracą, dowodzi, że jest ona niezgodna z urzędem szafarza, bez względu na to, którego z nich uznamy za szafarza z Mat. 20:8. Nam wydaje się ona niebiblijna, sprzeczna sama z sobą oraz z faktami. Krótko odniesiemy się do jej głównych punktów w świetle Pisma Świętego, rozumu i faktów.Interpretacja ta zaprzecza kontekstowi Obj. 2:20 (zob. Komentarze bereańskie oraz równoległość typu i antytypu Eliasza i Kościoła - P 2, 256). W tym wersecie i kontekście Izebel, prześladująca Eliasza przez Achaba, pokazana jest jako typ Kościoła rzymskokatolickiego w ciemnych wiekach, prześladującego prawdziwy Kościół za pośrednictwem władzy świeckiej. Eliasz nie reprezentuje więc przywódców W.T.B.&T.S. Wiemy, że typ 1260 dni i późniejsze działania Eliasza, jak pokazano to w równoległości w P 2, 256, z pewnością nie pasują do przywódców Towarzystwa. Tak że Eliasz nie reprezentuje szczególnie wodzów Kościoła przez cały ten czy jakikolwiek inny okres, ponieważ gdy reprezentowani są wodzowie w odróżnieniu od całego Kościoła, następuje to przez oddzielne osoby, np. prorocy, których zabiła Izebel, a także ci ukryci przez Obadiasza (1 Król. 18:3,4,13). W tamtych czasach z pewnością nie było żadnych urzędników korporacji, którzy byli „urzędową głową" wiernych Pana.

Mat. 17:12,13, porównany z Łuk. 1:17, także zaprzecza tłumaczeniu, jakie J.F. Rutherford podaje w omawianym artykule. Gdyby Eliasz był typem głowy Jana, a Elizeusz typem ciała Jana, Jezus powiedziałby: „Eliasz i Elizeusz już przyszli".

Powiedział On jednak: „Eliasz już przyszedł”, co dowodzi, że tylko Eliasz był typem Jana Chrzciciela.

(3)Mat. 11:14: Werset ten jest zupełnie poprawnie oddany w A.R.V.: „Ten [Jan] jest [reprezentuje] Eliaszem, który ma [dosłownie: ma właśnie] przyjść". Zobacz także Diaglotta. Według Mat. 17:12,13; Łuk. 1:17 to, co na małą skalę Jan zrobił dla Izraela, przygotowując go na pierwszy adwent Pana, czyni go antytypem Eliasza. Według Mat. 11:14 praca Jana jest typem

większej pracy Kościoła w ciele, przygotowującego szczególnie antytypiczny Izrael na drugi adwent Pana. Z punktu widzenia tego tekstu jest on zatem uzupełnieniem typu Eliasza, a więc jest typem antytypicznego Eliasza, tj. całego Kościoła. Jeśli - jak utrzymują J.F. Rutherford i jego sześciu towarzyszy - głowa Jana reprezentuje antytypicznego Eliasza, który według nich jest oficjalną głową Maluczkiego Stadka, a ciało Jana reprezentuje antytypicznego Elizeusza, który według nich

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział III — TRZY FAŁSZYWE POGLĄDY NA TEMAT ELIASZA i ELIZEUSZA”. Cała liczy 11 645 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.