Rozdział I — GŁÓWNE CELE POWROTU NASZEGO PANA

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1956 · strona 9 · pozycja E17-9

ROZDZIAŁ I

GŁÓWNE CELE POWROTU NASZEGO PANA

LISTA WERSETÓW DOTYCZĄCYCH DRUGIEGO POBYTU MESJASZA NA ZIEMI – ZDEFINIOWANIE POST- I PREMILLENARYZMU – ZBADANIE POSTMILLENARYZMU – SIEDEM GŁÓWNYCH CELÓW POWROTU NASZEGO PANA: ZGROMADZA I WYZWALA MALUCZKIE STADKO; OCZYSZCZA I WYZWALA WIELKĄ KOMPANIĘ; ROZWIJA MŁODOCIANYCH GODNYCH; OBALA KRÓLESTWO SZATANA; ZAKŁADA NA ZIEMI KRÓLESTWO BOŻE; TWORZY SPOSOBNOŚCI RESTYTUCJI; PRÓBUJE I NAGRADZA NIE WYBRANYCH

Wszelkie rozważania na temat Tysiąclecia byłyby niekompletne bez uwzględnienia drugiego adwentu naszego Pana, gdyż to radosne wydarzenie ściśle wiąże się z Tysiącleciem. Ponieważ cele Tysiąclecia i drugiego adwentu naszego Pana są tak podobne, słusznie możemy stwierdzić, że gdy omawiamy cele jednego, jednocześnie omawiamy cele drugiego. To właśnie dlatego w tej książce tak szeroko zajmujemy się celami drugiego adwentu naszego Pana.

Wszyscy chrześcijanie zgodzą się, iż Biblia uczy o drugim adwencie Mesjasza. Brat Dwight L. Moody powiedział kiedyś, że na siedem wersetów Nowego Testamentu jeden dotyczy drugiego pobytu naszego Pana na ziemi. Jeszcze więcej takich tekstów znajdujemy w Starym Testamencie. To właśnie z powodu tak dużej liczby tego rodzaju wersetów w tej części Pisma Świętego, Żydzi, podczas Jego pierwszego przyjścia, nie dostrzegając stosunkowo nielicznych proroctw dotyczących Jego pierwszego adwentu, spodziewali się, iż przyjdzie On tylko raz i to po to, by rządzić. Dlatego odrzucili Go, nie przygotowani na przyjęcie cichego i pokornego Jezusa jako wypełnienia obietnicy tryumfującego i panującego Mesjasza z ich oczekiwań. Z tego powodu ich stół [proroctwa], zgodnie z zapowiedzią, stał się dla nich sidłem (Ps. 69:23,24; Rzym. 11:9,10). Wierząc, że nasi czytelnicy chcieliby mieć listę najlepszych odniesień biblijnych do drugiego pobytu naszego Pana na ziemi, przedstawiamy ją poniżej, zaznaczając przy tym, iż w żadnym wypadku nie jest ona zbyt szeroka: 1 Moj. 3:15; 22:18; 49:10; 4 Moj. 24:17-19; 5 Moj. 18:15,18,19; 1 Sam. 2:10; Ijob 19:25; Ps. 22:28-30; 98; 110; Iz. 2:1-4; 11:1-11; 25:6-9; 35; 42:1-4; 49:1-12; 52; 59:16-20; 60; 61:4-11; 62; 63; 65; 66; Jer. 23:5,6; 33:15-18; Ezech. 36; 37; 38; 39; Dan. 2:34,35,44,45; 7:13,14,18,22,26,27; 12:1-3; Oz. 2:14-23; 14; Joel 2:21-28; 3:9-21; Amos 9:11-15; Abd. 17-21; Miche. 4; Nah. 1:15; Habak. 3; Sof. 3:8-20; Agg. 2:6-9; Zach. 9:10; 8:20-23; 13; 14; Mal. 3:1-5; 4; Mat. 16:22,27; 23:39; 24; 25; 26:64; Mar. 13:27,32,35,36; Łuk. 9:26; 12:37-46; 17:20-37; 18:8; 19:12-27; 21:25-36; Jan 14:3; 16:16-22; Dz.1:6,7,11; 3:19-21; 15:14-18; Rzym. 8:17-23; 1 Kor. 1:7,8; 4:5; 11:26; 15:21-28; Filip 3:20,21; Kol. 3:4; 1 Tes. 1:10; 2:19; 3:13; 4:15-17; 5:1-5,23; 2 Tes. 1:7-10; 2:1-12; 1 Tym. 6:14,15; 2 Tym. 4:1,8; Tyt. 2:13; Żyd. 9:28; Jak. 5:1-9; 1 Piotra 1:4-9,13; 4:13; 5:4; 2 Piotra 1:16-19; 3:3-14; 1 Jana 2:28; 3:2,3; Judy 14,15,24; Obj. 1:7; 3:11; 5:9,10; 16:15; 19:11-21; 20; 21; 22:1-7,17,20. Proponujemy, by sprawdzić i dokładnie przeanalizować wszystkie te wersety. Moglibyśmy podać wiele innych, lecz powyższe powinny obecnie wystarczyć. Z pewnością dowodzą one, że Pismo Święte uczy o powrocie i Królestwie Chrystusa.

DEFINICJA POST- I PREMILLENARYZMU

Wszyscy chrześcijanie zgadzają się, że Biblia naucza, iż cały świat zostanie nawrócony do Pana i że Kościół przez tysiąc lat będzie panował nad nawróconym światem w warunkach szczęścia. Jednak nie wszyscy chrześcijanie zgadzają się co do czasu tego panowania i powrotu Jezusa. Niektórzy twierdzą, że ten okres poprzedzi, a inni, że nastąpi po powrocie Chrystusa. Zwolennicy pierwszego poglądu są nazywani postmillenarystami, tzn. tymi, którzy nauczają, iż Chrystus przychodzi po Tysiącleciu; natomiast wyznawcy drugiego znani są jako premillenaryści, tzn. ci, którzy nauczają, iż Chrystus przychodzi przed Tysiącleciem. Według pierwszego poglądu Chrystus powraca, by zakończyć wszystkie ziemskie sprawy i przejąć nawrócony świat, którym przez tysiąc lat rządził Kościół w ciele; według drugiego – powraca On, by przez tysiąc lat panować i nawracać świat. Zbadajmy obydwa te poglądy, by w świetle Pisma Świętego, rozumu i faktów dojrzeć, który z nich jest prawidłowy. Najpierw rozważymy postmillenaryzm: naukę mówiącą, że Chrystus powraca po tysiącleciu Kościoła, by przejąć nawrócony świat i zakończyć wszystkie ziemskie rzeczy.

ZBADANIE POSTMILLENARYZMU

Postmillenaryzm z wielu powodów uważamy za błędny. Po pierwsze, nie ma żadnego wersetu biblijnego uczącego, że Chrystus przychodzi po nawróceniu świata i po tryumfalnym panowaniu nad nim Kościoła przez okres tysiąca lat. Skoro Pismo Święte o tym nie uczy, nie powinniśmy takiej nauki przyjmować jako elementu religijnej wiary, ponieważ wyraźnie jesteśmy napominani, by nie myśleć ponad to, co napisano (1 Kor. 4:6). Pogląd taki jest zresztą przeciwny Pismu Świętemu, które naucza, że ponieważ nikt wcześniej nie pozna dnia ani godziny powrotu naszego Pana, lud Pański powinien spodziewać się tego wydarzenia w każdym czasie, tak by go ono nie zaskoczyło (Mat. 24:42-44; 25:13; Mar. 13:32-37; Łuk. 12:35-40). Gdyby Kościół miał nawrócić świat i panować nad nim przez tysiąc lat przed powrotem Pana, to żyjący przed nawróceniem świata i tysiącletnim tryumfalnym panowaniem Kościoła wiedzieliby, że drugi adwent nastąpi przynajmniej tysiąc lat później. Nierozsądne byłoby zatem zachęcanie ich do czuwania, by powrót Pana ich nie zaskoczył. Gdyby postmillenaryzm był prawdziwy, tego rodzaju napomnienie nie byłoby właściwe niemal do końca Tysiąclecia. Ponadto, biblijny opis warunków z czasu powrotu Chrystusa nie jest opisem stanu nawróconego, lecz nie nawróconego świata, stanu gdy narody są rozgniewane, zbuntowane wobec Boga, który następnie wylewa na nich Swoje niezadowolenie (Ps. 2:1-12; Obj. 11:18; 19:11-21). Opis ten podaje, że czasy ostateczne będą szczególnie niebezpieczne z powodu swej niegodziwości (2 Tym. 3:1-8); że źli ludzie będą stawali się coraz gorsi (2 Tym. 3:13); że bardzo wielu odejdzie wówczas od wiary (1 Tym. 4:1); że na ziemi nie pozostanie niemal nikt z wiernych (Łuk. 18:8); że dobro i zło będą rosnąć razem, przy czym aż do końca wieku dominować będzie to drugie (Mat. 13:30,39); że fałszywi nauczyciele będą tak podstępni, że gdyby było to możliwe, zwiedzeni zostaliby nawet wybrani (Mat. 24:24); że w tym czasie wielu będzie szydzić z obecności naszego Pana (2 Piotra 3:3,4); oraz że pomnażając swe bogactwa, bogaci będą uciskać biednych, żyjąc w rozwiązłości i dogadzaniu samym sobie (Jak. 5:3-6). Powyższe biblijne opisy z pewnością dowodzą, że w czasie powrotu Chrystusa świat nie będzie nawrócony, i w ten sposób obalają postmillenaryzm.

Gdyby nadal trwało obecne tempo nawracania świata i gdyby obecne środki i potencjał były jedynymi dostępnymi, świat nigdy nie zostałby nawrócony, ponieważ na każdego nawróconego, od czasów wielkiej misyjnej krucjaty sprzed 160 lat rodzi się ponad 70 nowych pogan. W takim tempie świat pogański, w obecnych warunkach i przy obecnych środkach i potencjale, nie zostałby nigdy nawrócony. Nawet gdyby pogaństwo zostało zewnętrznie schrystianizowane, tak jak chrześcijaństwo, prawdopodobnie 999 osób z każdego 1000 w dalszym ciągu wymagałoby nawrócenia, ponieważ wątpliwym jest, czy w gronie ponad 500 000 000 wyznających chrześcijaństwo jest więcej niż 500 000 prawdziwych chrześcijan. Prowadzi nas to do kolejnej uwagi: że liczba i siła chętnych pracowników oraz ich dobrowolnych zwolenników jest całkowicie niewystarczająca do pokonania przeszkód stawianych dziełu nawrócenia świata przez diabła, świat i ciało. A nawet gdybyśmy mieli wystarczającą siłę z niezbędnym wsparciem dla takiego dzieła, nie mielibyśmy do dyspozycji dostatecznie dużo czasu na przeprowadzenie takiego gigantycznego zadania, którego wykonanie wymagałoby wieków. Zarówno proroctwa o znakach, jak i te chronologiczne wskazują bowiem, iż żyjemy obecnie w czasie drugiego adwentu Chrystusa. Tak więc czas przed powrotem Chrystusa nie jest odpowiedni do nawrócenia świata.

Co więcej, wszędzie tam, gdzie panuje postmillenaryzm, prowadzi on do obniżenia biblijnych standardów doktryny i praktyki oraz do zeświecczenia Kościoła, co dowodzi, iż nie jest on biblijną doktryną. Powód tego jest oczywisty: stosunkowo niewielu ludzi przejawia aspiracje do świątobliwego życia, pełnej samozaparcia służby oraz radosnego wytrwania dla sprawiedliwości, co jest przesłaniem Biblii dla świętych. Stwierdzono to w wielu doświadczeniach już setki lat temu. By zatem pozyskać tych, którzy zostali zniechęceni tak wzniosłymi doktrynami i zasadami, świecki kler ustanowił kompromis z tymi zasadami, dostosowując swe nauki do ideałów tych, których chciał pozyskać, czego wynikiem było obniżenie biblijnych standardów wiary i życia. Polityka taka prowadziła do wielu błędów doktryny i praktyki; do świeckości zamiast świątobliwości, służby i cierpienia; do unii Kościoła z państwem; do panowania papiestwa i niektórych protestanckich kościołów przy wsparciu państwa. A zatem postmillenaryzm zawsze prowadził do takich form zła. Fakt przynoszenia przez niego złych owoców dowodzi, iż jest on złym drzewem, w którego cieniu nie powinniśmy dłużej przebywać.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział I — GŁÓWNE CELE POWROTU NASZEGO PANA”. Cała liczy 6151 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.