ROZDZIAŁ XIII — ŚWIADECTWA NOWEGO TESTAMENTU

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1956 · strona 359 · pozycja E17-359

ROZDZIAŁ XIII

ŚWIADECTWA NOWEGO TESTAMENTU

W poprzednim rozdziale z odpowiednimi komentarzami przedstawiliśmy główne świadectwa Starego Testamentu dotyczące Tysiąclecia, okresu, w którym Jezus i Kościół jako Królestwo Boże będą rządzić i błogosławić wszystkie rodziny ziemi. Nowy Testament także zawiera wiele ważnych świadectw na ten temat. Obecnie przedstawimy niektóre z nich, w każdym przypadku podając stosowne komentarze.

U Mat. 6:10 czytamy: „Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jak w niebie, tak i na ziemi”. Fakt, że wciąż modlimy się o to Królestwo jest dowodem tego, iż jeszcze ono nie nastąpiło. Z pewnością nikt z rodziny ludzkiej nie odważyłby się powiedzieć, że wola Boga jest obecnie pełniona na ziemi, tak jak w niebie. Wprost przeciwnie: wszędzie popełnia się poważne grzechy, kwitną instytucje zła, królestwo szatana w dużym stopniu wciąż dyktuje warunki. Wszystko to jest powszechne w postaci uciskających, drapieżnych i złych struktur istniejących na ziemi, które szatan używa na tyle, na ile może. Gdy okazują się być dla niego nieprzydatne, w bezlitosny sposób usuwa i niszczy je, a na ich miejsce wprowadza takie, które mogą służyć jego celom. Jest to powodem wielu kłopotów, wielu rozczarowań i wielu bólów serca, jakie spotykają rodzinę ludzką. Gdy jednak nastanie Królestwo i zacznie w pełni działać na ziemi, wówczas wola Boga będzie pełniona na ziemi, tak jak w niebie – w doskonały sposób przez ludzi, tak jak święci aniołowie pełnią obecnie wolę Boga w niebie.

U Mat. 19:28 znajdujemy kolejne świadectwo Nowego Testamentu dotyczące Tysiąclecia: „A Jezus im rzekł: Zaprawdę powiadam wam [Jezus składa tutaj obietnicę i czyni ją bardzo poważną, ponieważ w języku greckim używa słowa zaprawdę, amen]: Iż wy [apostołowie], którzyście mnie naśladowali, w odrodzeniu [tj. kiedy rodzina ludzka zostanie odrodzona z obecnego stanu grzechu, błędu, samolubstwa i światowości do obrazu Boga, co zostanie dokonane przez dzieło Królestwa naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa], gdy usiądzie Syn człowieczy [nasz Pan Jezus] na tronie chwały swojej [będzie wówczas rządził jako Król królów i Pan panów], usiądziecie i wy na dwunastu tronach [każdy z dwunastu apostołów będzie miał oddzielny tron], sądząc dwanaście pokoleń Izraelskich [tj. będą przeprowadzać proces sądu wobec dwunastu pokoleń Izraela Boga w Wieku Tysiąclecia, w ramach którego najpierw będą uczyć ludzi, następnie próbować, potem karać w celu reformy, a następnie wydadzą na nich wyrok zależny od sposobu, w jaki przechodzić będą przez proces sądu, zaplanowany przez Jezusa].

Mat. 25:32 to kolejny stosowny fragment: „I będą zgromadzone przed nim wszystkie narody, i odłączy je, jedne od drugich, jak pasterz odłącza owce od kozłów”. W czasie drugiego adwentu, w czasie Wieku Tysiąclecia nasz Pan Jezus zgromadzi przed Sobą wszystkie narody i postawi je na próbie do życia. Będzie rozdzielał wszystkich, tak jak pasterz rozdziela owce i kozły, tzn. ci, którzy w okresie tego tysiąca lat będą posłuszni, w coraz większym stopniu będą stawiani po prawej stronie Jego łaski; natomiast ci, którzy nie będą odpowiednio wykorzystywać tysiącletnich sposobności (tzn. do czynienia dobra), tj. ci, którzy umrą w wieku 100 lat jako przeklęci grzesznicy, oraz ci, którzy w okresie tego tysiąca lat nie wypełnią swego życia dobrem – w coraz większym stopniu będą stawiani po Jego lewej stronie, miejscu niełaski, jako symboliczne kozły. Tymi, którzy są tutaj pokazani jako odłączani, są przede wszystkim ci żyjący pod koniec Wieku Tysiąclecia: owce, którymi będą wierni restytucjoniści, oddzieleni od kozłów, którymi będą ci, którzy w Tysiącleciu nie wypełnią swego życia dobrymi uczynkami. Jak wskazuje Mat. 25, popełnią oni bowiem grzechy zaniechania – będą sądzeni zależnie od tego, w jaki sposób reagowali na sposobności Królestwa.

Ci, którzy okażą się kozłami, pod koniec tego wieku zostaną zniszczeni wraz z szatanem; natomiast ci, którzy okażą się owcami, usłyszą zaproszenie Pana Jezusa do wiecznego życia na ziemi, która wtedy będzie ich rajskim domem.

ODNIESIENIA DO TYSIĄCLECIA Z EWANGELII ŁUKASZA

U Łuk. 2:10 czytamy: „I rzekł do nich [pasterzy na równinach Betlejem] anioł: Nie bójcie się [nie bądźcie przestraszeni tym niezwykłym widokiem; przyszedłem nie po to, by was skrzywdzić, lecz świadczyć dobro]; bo oto zwiastuję wam radość wielką [słowo przetłumaczone tutaj jako radość wielka w każdym innym miejscu zwykle oddawane jest jako Ewangelia], która będzie wszystkiemu ludowi [wiemy, że jak dotąd nie wszyscy ludzie dostąpili tej wielkiej radości; prawdę mówiąc, ogromna większość umiera, nawet nie słysząc o tej wielkiej radości. Dlatego błogosławieństwa te muszą otrzymać w przyszłości. W Wieku Tysiąclecia poznanie Pana Jezusa Chrystusa i Boskiego planu zbawienia przez Niego dotrze do całej ludzkości – żyjących i zmarłych – i przyniesie jej wielką radość]”.

U Łuk. 2:14 mamy pewnego rodzaju chór alleluja, reakcję zastępów anielskich na poselstwo anioła (w.10) oraz jego powtórzenie. Zastępy anielskie śpiewały: „Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach dobra wola”. Nie widzimy jednak jeszcze tego chwalebnego stanu. Odpowiednia chwała dla Boga nie jest oddawana na ziemi, tak jak jest w niebie, nie nastał też na ziemi czas pokoju. W pełni nastanie on wśród ludzkości dopiero wtedy, gdy tysiącletnie rządy Chrystusa przyniosą pełne wyzwolenie od grzechu i śmierci. Wówczas wszyscy przyłączą się do chóru: „Siedzącemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo, i cześć, i chwała, i siła na wieki wieków” (Obj. 5:13)!

U Łuk. 2:31,32 mamy tysiącletnie świadectwo z ust wiekowego Symeona: „Któreś [zbawienie] zgotował przed obliczem wszystkich ludzi. Światłość ku objawieniu poganom, a chwałę ludu twego Izraelskiego”. Nasz Pan Jezus, któremu Bóg powierzył dzieło zbawienia całego świata, choć wtedy był zaledwie niemowlęciem ofiarowanym w świątyni czterdziestego dnia po urodzeniu – został proroczo przedstawiony przez wiekowego Symeona jako Zbawiciel, którego Bóg przygotował dla dobra wszystkich ludzi. Jako taki miał On być światłością, nauczycielem, który będzie oświecał narody, pogan. Miał się również okazać chwałą Boga ludu Izraela, szczególnie wtedy, gdy będzie go wprowadzał na wspaniałe stanowisko, jakie Bóg dla niego przewidział. W tym czasie odstępczy Żydzi zostaną policzeni jako poganie, a nie jako Izrael, który w okresie Wieku Tysiąclecia, jako wielki misjonarz ówczesnych czasów, z łaski Boga będzie oddawał chwałę Bogu na wysokościach, a na ziemi budował pokój i przywracał ludziom dobrą wolę. Uwielbi on naszego Pana Jezusa poprzez wierne wypełnianie Jego wielkiej misji, dzięki której poganie zostaną nawróceni do Królestwa. Będzie on także podnosił, napominał dzieci rodziny ludzkiej, udzielając im wspaniałych obietnic Nowego Przymierza, jakie Bóg zaplanował dla wiernego Izraela na czas Tysiąclecia.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „ROZDZIAŁ XIII — ŚWIADECTWA NOWEGO TESTAMENTU”. Cała liczy 21 239 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.