ROZDZIAŁ VIII — UWAGI NA TEMAT RÓŻNYCH ZARYSÓW BOSKIEGO PLANU

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1953 · strona 313 · pozycja E16-313

ROZDZIAŁ VIII

UWAGI NA TEMAT RÓŻNYCH ZARYSÓW BOSKIEGO PLANU

ZNACZENIE WNIEBOWSTĄPIENIA JEZUSA - DWIE OFIARY ZA GRZECH - DZIEŁO JEZUSA W ZADOŚĆUCZYNIENIU SPRAWIEDLIWOŚCI - UDZIAŁ KOŚCIOŁA W ZADOŚĆUCZYNIENIU SPRAWIEDLIWOŚCI - PRZYMIERZE ABRAHAMOWE W ZARYSACH SARY - KOŚCIÓŁ KROCZĄCY WĄSKĄ ŚCIEŻKĄ - CIERPIENIA KOŚCIOŁA - WIELKA KOMPANIA -UPADEK CZŁOWIEKA - DOZWOLENIE ZŁA - DWA ZBAWIENIA - POWRÓT IZRAELA -RADOSNA NOWINA - HARMONIA BIBLII SAMEJ Z SOBĄ - DLACZEGO POWINNIŚMY OCZEKIWAĆ RZĄDÓW CHRYSTUSA NA ZIEMI? - CZY BIBLIA DAJE NADZIEJĘ DLA KOGOKOLWIEK Z NIEZBAWIONYCH ZMARŁYCH? - CZY BIBLIA UCZY O DRUGIEJ SZANSIE - POWRÓT NASZEGO PANA - TYSIĄCLECIE - ZMARTWYCHWSTANIE - RESTYTUCJA - DZIEŃ SĄDU DLA ŚWIATA - GOŚCINIEC ŚWIĄTOBLIWOŚCI - POŚREDNIK NOWEGO PRZYMIERZA - NOWE PRZYMIERZE DZIAŁA WYŁĄCZNIE PO WIEKU EWANGELII - PRZYJDŹ KRÓLESTWO TWOJE - POŚWIĘCENIE

Dotychczas podane zarysy wyjaśniające wykres są niemal kompletne, choć nie wyczerpują wszystkich elementów na nim zilustrowanych. Podamy teraz pewne krótkie dodatkowe uwagi na temat różnych zagadnień, w każdym przypadku przytaczając stosowne świadectwa biblijne. Wierzymy, że uwagi te okażą się pomocne dla wszystkich, szczególnie dla tych, którzy przygotowują wykłady, ponieważ w krótkiej i podręcznej formie zawierają one podstawowe dowody i z łatwością mogą być rozbudowane w wykłady.

(1) Znaczenie wniebowstąpienia Jezusa (Efez. 1:20-23; 4:8). Jak już wykazaliśmy, piramidka h na poziomie M naszego wykresu reprezentuje Jezusa jako nowe stworzenie. Piramidka i na poziomie L, poziomie doskonałych istot duchowych, reprezentuje naszego Pana zmartwychwstałego z umarłych w Boskiej naturze. Piramidka k na poziomie K reprezentuje Jezusa po Jego wniebowstąpieniu, siedzącego po prawicy Jehowy (Ps. 110:1). Jego wniebowstąpienie przyniosło wielkie korzyści przede wszystkim Jemu Samemu: uwielbienie w osobie, urzędzie i zaszczycie, co obejmowało powrót do miejsc Jego poprzedniej chwały, radosne spotkanie z Ojcem, uznanie od niebiańskich zastępów, uzyskanie najwyższej Boskiej łaski (Obj. 3:21), odziedziczenie wszystkich rzeczy (Żyd. 1:2), otrzymanie wszelkiej władzy Jehowy w niebie i na ziemi, powszechnej władzy nad aniołami, Maluczkim Stadkiem, Wielką Kompanią i Młodocianymi Godnymi, jak również nad upadłymi ludźmi i aniołami, wyznaczającej granice ich działania, i wreszcie sprawowanie przez Niego tej władzy.

Po drugie, wniebowstąpienie Jezusa przyniosło błogosławieństwa także innym. Bóg skorzystał na wniebowstąpieniu Jezusa, pozyskując wiernego Zastępcę; skorzystali dobrzy aniołowie, otrzymując w swej służbie na rzecz Kościoła i wszechświata Zarządcę, o wiele wyższego od Jezusa jako Logosa; Maluczkie Stadko, Wielka Kompania i Młodociani Godni skorzystali w ten sposób, że stał się On ich nauczycielem, usprawiedliwieniem, uświęceniem i wyzwoleniem (1 Kor. 1:30); świat korzysta dlatego, że już w tym życiu otrzymuje pewne ograniczone błogosławieństwa oraz dlatego, że w celu jego wyzwolenia Jezus przygotowuje Maluczkie Stadko, wraz z Wielką Kompanią i Młodocianymi Godnymi jako pomocnikami; pokutujący upadli aniołowie dostępują wielkiego błogosławieństwa w wyniku wniebowstąpienia Jezusa w związku z objęciem przez Niego urzędu Wyzwoliciela. Jego wniebowstąpienie oznacza w końcu, że przez nieskończone wieki będzie On poszerzał Swe dziedzictwo, udoskonalając jedną planetę po drugiej i doprowadzając do doskonałości nowe rzędy istot. Szczegóły na temat wniebowstąpienia Jezusa znajdują się w naszej książce Chrystus - Duch - Przymierza, s. 305-314.

(2) Dwie ofiary za grzech (Żyd. 13:12,13). Piramidka g na poziomie N reprezentuje Jezusa jako ofiarę za grzech, którą było Jego człowieczeństwo, natomiast piramidka h reprezentuje Go jako nowe stworzenie, które ofiarowało to człowieczeństwo. Kościół jako nowe stworzenia jest zilustrowany w niezupełnej piramidce n na poziomie M, poziomie spłodzenia z Ducha. Uwielbiony Jezus jest tym, który kieruje ofiarowaniem jego człowieczeństwa jako drugiej ofiary za grzech, a członkowie Kościoła jako podkapłani współpracują z Nim w tym ofiarowaniu. Początkowo Jezus ofiarował Kościół w dniu Pięćdziesiątnicy i w tym wstępnym akcie ofiarował go na cały Wiek Ewangelii. Gdy mówimy o Kościele, że jest ofiarą za grzech z Jezusem, pod Jezusem i przez Jezusa, nie chcemy przez to powiedzieć, że ofiara Kościoła wnosi zasługę niezbędną do pojednania Boga i człowieka, ponieważ cała zasługa wykorzystana w dziele pojednania należy wyłącznie do Jezusa. Jednak po przypisaniu jej Kościołowi, w wyniku czego staje się on jej posiadaczem, jego ofiara jest niezbędna do zwolnienia zasługi Jezusa z ciążącego na niej embarga przed sprawiedliwością z powodu przypisania jej Kościołowi, a to w tym celu, by (zwolniona ze wszystkich praw, jakie blokują ją tak długo, jak długo przed sprawiedliwością stanowi ona gwarancję za Kościół w jego stanie ofiarowania) mogła być ona - jedna zasługa Chrystusa - zastosowana na rzecz świata. Do uwolnienia Adama, a w nim rodzaju ludzkiego spod wyroku śmierci, co nastąpi w Tysiącleciu, niezbędna jest bowiem cała zasługa (a zatem musi być ona wolna od wszelkich ograniczeń).

Odnotujmy teraz pewne wersety na temat dwóch ofiar za grzech, najpierw zajmując się literalnymi: Rzym. 6:1-11; Mar. 10: 35-39, por. Jana 18:11; Łuk. 12:50; Jana 17:18; 20:21; Mat. 16:24; Rzym 8:10,17,18; 12:1; 1 Kor. 15:29-34; 2 Kor. 1:5; 4:8-11; Gal. 2:20; 6:17; Filip. 3:10; Kol. 1:24,26; 2:11,12; 2 Tym. 2:10-12; 1 Piotra 2:19-24; 3:14,17,18; 4:12-14,16,19. Następnie podajemy wersety symboliczne, najpierw przytaczając te dotyczące Chrystusa: Kol. 1:27; Rzym. 8:10; 1 Kor. 12:12,13; 15:23; Gal. 3:16,29; Efez. 4:12,13; Kol. 1:24; Żyd. 3:14; 2 Kor. 1:21; 1 Jana 2:20,27. Po drugie figura kapłańska, ponieważ Jezus i Kościół są kapłaństwem: Żyd. 3:1; 1 Piotra 2:5,9; Obj. 1:5,6; 5:10; 20:6. Kapłani ci przynoszą ofiary za grzech: Żyd 5:1; 7:26,27; 13:10-13, por. 3 Moj. 16; Żyd. 10:4-10. Po trzecie, figura Pośrednika: Żyd. 9:13-23. Po czwarte, dwie instytucje symboliczne: (a) chrzest (Mat. 3:13-15) oraz (b) Pamiątka (Łuk. 22:19,20; 1 Kor. 10:16,17; 11:24,25; Filip. 3:10). Na koniec figura rodzicielska, którą widać u Rzym. 5:12-19; 1 Kor. 15:21-29,45-48; Iz. 9:6; 2 Kor. 11:2,3; Efez. 5:31,32; Obj. 19:2-8; Zach. 13:3,4; Iz. 60:4. Szczegóły w E 7, rozdz. VII.

(3) Dzieło Jezusa w zadośćuczynieniu sprawiedliwości (Żyd. 13:12). Dzieło to dokonuje się w czasie Wieków Ewangelii i Tysiąclecia (pola F i G naszego wykresu). Biblia używa różnych figur do jego opisania. Jako Odkupiciel, Jezus dostarcza zasługi okupu, która używana jest jako podstawa zadośćuczynienia sprawiedliwości. Okazując doskonałe posłuszeństwo prawu naturalnemu (Rzym. 2:13,14; 5:13,18,19) oraz Zakonowi Mojżesza (Mat. 5:17), Jezus udowodnił, że ma prawo do doskonałego ludzkiego życia i towarzyszących mu praw życiowych (Rzym. 10:5). Oddał je jednak jako równoważną cenę (1 Tym. 2:6; Mat. 20:28) za Adama i rodzaj ludzki potępiony w jego biodrach (Jana 1:29; Żyd 2:9; 1 Jana 2:2; Rzym. 5:18,19; 1 Kor. 15:21,22). Przez Swą śmierć na krzyżu (Filip. 2:8) odkupił znajdujących się pod Prawem Mojżeszowym z dodatkowego potępienia wynikającego z tego Zakonu (Gal. 3:13; 4:4,5; Rzym. 10:4).

Jako Kapłan (3 Moj. 16:11-16; Żyd. 10:6-9,12,14), Jezus (nowe stworzenie) ofiarował Swe człowieczeństwo (cielca) i użył zasługi tej ofiary (krwi) na rzecz wybrańców Wieku Ewangelii, przypisując im ją przed Boską sprawiedliwością, jeszcze przed zastosowaniem jej na rzecz świata. Podobnie używa ofiary okupu jako Orędownik (1 Jana 2:1), ponieważ przedstawia Swą zasługę na rzecz wybrańców przed trybunałem Boskiej sprawiedliwości jako coś, co czyni zadość Boskiej sprawiedliwości. Chociaż Jezus umarł za wszystkich, w Wieku Ewangelii przypisuje Swą zasługę (łuk F na wykresie) nie światu, lecz tylko tym, którzy Go przyjmują (Żyd. 9:24; Jana 3:36; 5:24; Rzym. 3:20-26; 4:4-8; 10:4). Uzależnia to od ich ofiarowania się (Żyd. 9:24; 10:14; Rzym. 12:1; 4:11; Jak. 2:14-26; 1 Kor. 6:11). Zasługa Jezusa była wystarczająca do zadośćuczynienia sprawiedliwości w sposób przypisany, ponieważ Jego prawo do życia i Jego prawa życiowe zostały przypisane Kościołowi, jak czytamy o tym w Rzym. 5:9,10 i 1 Jana 2:2.

W Tysiącleciu cała zasługa będzie zastosowana (w odróżnieniu od przypisywania) na rzecz świata, by uwolnić go z Adamowej śmierci i udzielić sposobności uzyskania wiecznego życia na ludzkim poziomie (Jana 1:29; 3:17; Żyd. 2:9; 1 Tym. 2:5,6; 1 Jana 2:2). W Wieku Tysiąclecia zasługa ta będzie także zastosowana za i wobec Starożytnych i Młodocianych Godnych, w wyniku czego będą oni mogli przejść ostateczną próbę w Małym Okresie, przed zmianą ich natury z ludzkiej na duchową.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „ROZDZIAŁ VIII — UWAGI NA TEMAT RÓŻNYCH ZARYSÓW BOSKIEGO PLANU”. Cała liczy 11 273 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.