Rozdział XI — RÓŻNE BOSKIE PRZYMIERZA

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1950 · strona 667 · pozycja E15-667

ROZDZIAŁ XI

RÓŻNE BOSKIE PRZYMIERZA

WYJAŚNIENIA OGÓLNE - PRZYMIERZE ADAMOWE - PRZYMIERZE NOEGO - PRZYMIERZE ABRAHAMOWE - PRZYMIERZE SARY - PRZYMIERZE POTWIERDZONE PRZYSIĘGĄ - PRZYMIERZE OFIARY - PRZYMIERZE DAWIDOWE - PRZYMIERZE ZAKONU - PRZYMIERZE NOWE

Omawianie różnych Boskich przymierzy rozpoczniemy od pewnych stosownych definicji i wyjaśnień. Słowo przymierze w odniesieniu do Boga jest używane w Biblii w trzech znaczeniach, obejmujących: (1) obietnice obowiązujące jedną stronę (przymierze jednostronne, bezwarunkowe) albo na pewnych warunkach wzajemnie obowiązujące różne strony (przymierze dwustronne, warunkowe); (2) obietnice z ich wszystkimi odpowiednimi naukami, instytucjami, zarządzeniami itd.; oraz (3) obietnice z ich wszystkimi odpowiednimi naukami, instytucjami, zarządzeniami itd. oraz ze sługami, którzy usługują tymi obietnicami -z ich wszystkimi odpowiednimi naukami, instytucjami, zarządzeniami - osobom podlegającym przymierzu. Jak można zauważyć, w każdym następnym podanym powyżej znaczeniu tego słowa zawiera się całe poprzednie znaczenie z pewnym dodatkiem. Podkreśliliśmy to kursywą w drugim i trzecim znaczeniu. O pierwszym z tych znaczeń możemy więc mówić jako o przymierzu w wąskim tego słowa znaczeniu, o drugim - w szerszym znaczeniu, a o trzecim - w najszerszym tego słowa znaczeniu. Wszystkie te znaczenia są biblijne.

Niektórym z Boskich przymierzy towarzyszą różne postanowienia, które niczym nie zobowiązują osób podlegających tym przymierzom, lecz są zarządzeniami, z których mają one przywilej korzystać, aby zapewnić sobie zachowanie błogosławieństw tych przymierzy, np. do Przymierza Sary dodane są urzędy Orędownika, Kapłana, Proroka i Króla, których zadaniem jest doprowadzenie Ciała Nasienia do stanu, w którym zacznie otrzymywać, a następnie stale będzie otrzymywać błogosławieństwa tego Przymierza. Jednak odpowiednie obowiązki tego Orędownika, Kapłana, Proroka i Króla wobec Ciała Nasienia nie zobowiązują tego Ciała, lecz jego członkowie mają przywilej korzystania z błogosławieństw, jakie On może sprowadzić dla nich. Podobnie do Starego Przymierza Zakonu były dodane urzędy pośrednika, kapłaństwa, proroków i królów z odpowiednimi funkcjami, które nie były częściami przymierza zobowiązującymi ludzi do wykonywania obowiązków tych urzędów, ponieważ w rzeczywistości nie były one częściami umowy między Bogiem a Izraelem, a jedynie zarządzeniami, które miały dopomóc w korzystnym działaniu tego przymierza na rzecz Boga i ludzi. Z tego właśnie powodu wiele antytypów związanych z zarysami towarzyszącymi Przymierzu Zakonu należy do Wieku Ewangelii, tj. do Chrystusa i Kościoła, chociaż te zarysy Przymierza Zakonu, które zobowiązywały lud, są typem zarysów Nowego Przymierza, należących do Wieku Tysiąclecia. Te same zjawiska występują w niektórych zarysach towarzyszących Nowemu Przymierzu, tj. są to urzędy Pośrednika, Najwyższego Kapłana, Proroka, Króla i Sędziego, nie jako zobowiązujące ludzi do jakichkolwiek obowiązków, lecz po to, by przymierze to działało korzystnie na rzecz Boga i ich samych. Zasada zarysów dodanych do przymierza, które nie zobowiązują ludzi objętych odnośnymi przymierzami (lecz przez inne przymierza zobowiązują tych, którzy pełnią w nich urzędy) i które są przywilejem dla podlegających temu przymierzu, do wykorzystania w celu zapewnienia im błogosławieństw przymierzy musi być zapamiętana; w przeciwnym razie na pewno powstanie zamieszanie co do odnośnych przymierzy. Na przykład, jeśli klasa Chrystusa jako Pośrednik dodany do Nowego Przymierza, zostanie uznana za jemu podległą, zamiast za administratorów jego postanowień dla błogosławienia ludzi z powodu związku klasy Chrystusa z Przymierzem Potwierdzonym Przysięgą oraz ich poświęceniem, powstanie zamieszanie co do czasu działania Nowego Przymierza. W E 6, str. 667-728 [TP 1935'54-61, 68-76] można znaleźć 21 biblijnych dowodów na to, że klasa Chrystusa nie jest pod Nowym Przymierzem.

Jako kilka przykładów jednostronnego przymierza - przymierza zobowiązującego tylko jedną stronę, tj. bezwarunkowej obietnicy lub obietnic - możemy przytoczyć: Boskie przymierze z Noem, by nigdy nie niszczyć potopem społeczeństwa, symbolicznej ziemi [mówimy symbolicznej ziemi, ponieważ literalna ziemia nigdy nie była i nigdy nie będzie zniszczona przez cokolwiek (1 Moj. 9:8-17)]; nasze poświęcenie, które jest Przymierzem Ofiary (Ps. 50:5); najważniejsze przymierze, które nazywamy Przymierzem Abrahamowym (1 Moj. 12:2,3) i które jest streszczeniem całego Boskiego planu; oraz Przymierze Potwierdzone Przysięgą, którego częścią jest Przymierze Sary (1 Moj. 22:16-18). Przymierza te zobowiązują tylko jedną stronę - są jednostronnymi - i dlatego są bezwarunkowymi obietnicami. To właśnie z tego powodu Przymierza Abrahamowe i Sary wielokrotnie nazywane są obietnicami zobowiązującymi tylko Boga (Rzym. 9:8,9; Gal. 3:8-22,29; 4:23-31; Żyd. 6:12-19). Przykładami przymierzy, które jako obietnice są zależne od spełnienia pewnych zobowiązań przyjętych przez strony przymierzy, obietnic (przymierza dwustronne), mogą być Przymierze Mojżeszowe i Nowe Przymierze (Efez. 2:12; są tutaj także objęte pewne zarysy obietnic Abrahamowych). W Przymierzu Mojżeszowym Bóg i Izrael zawierali przymierze (kontrakt) ze sobą. Bóg jako Swą część przymierza, kontraktu, obiecał Izraelowi życie, prawo do życia i jego prawa życiowe, jeśli Izrael zachowa dane przez Boga nauki, instytucje, zarządzenia itp. (Gal. 3:12,10); natomiast Izrael jako swą część przymierza obiecał przestrzegać ich, jeśli Bóg nagrodzi takie posłuszeństwo wiecznym życiem (2 Moj. 24:3; Gal. 3:12; 5 Moj. 30:15-20). Te warunkowe obietnice stanowiły Przymierze Zakonu w wąskim znaczeniu. To, że Nowe Przymierze składa się z obietnic, jakie Bóg i człowiek wzajemnie złożą sobie na pewnych warunkach w Tysiącleciu i po Tysiącleciu, oczywiste jest na podstawie Ezech. 18:1-24. Te warunkowe obietnice będą stanowić Nowe Przymierze w wąskim znaczeniu. Obydwa warunkowe Boskie przymierza to kontrakty, których warunki wzajemnie zobowiązują Boga i Izrael.

Jako przykład użycia słowa przymierze w drugim, szerszym znaczeniu tego słowa możemy przytoczyć Przymierze Zakonu, składające się nie tylko z wyżej wspomnianych warunkowych obietnic, lecz także z nauk, zarządzeń, instytucji itd., które stały się podstawą przymierza w wąskim znaczeniu i które jako takie były zobowiązaniami stron tego przymierza (2 Moj. 24:3,7; 34:27,28; 5 Moj. 4:13; Jana 1:17; Żyd. 9:1-10; 10:1-4). W tym znaczeniu przymierze zawierane było przez 40 lat (Żyd. 8:9; 3:7-9). Jego pierwszymi częściami były niektóre (nie wszystkie) zarysy Paschy, podane zanim Izraelici opuścili Egipt; sabat, dany zanim przybyli do Synaju; zarysy podane przy Synaju, gdzie zawarto kontrakt, przymierze w wąskim znaczeniu, oraz te podawane po opuszczeniu przez nich Synaju, dopóki nie byli gotowi wejść do Kanaanu (2 Moj. 12:14-50; 16:22-30; 20-23; oraz liczne wersety w 3, 4 i 5 Mojżeszowej). Nauki, zarządzenia, instytucje itd. (szczególnie zawarte w Nowym Testamencie), przy pomocy których Bóg realizuje wobec klasy Chrystusa obietnice potwierdzone przysięgą w zarysach Przymierza Sary, razem z tymi obietnicami także okazują się Przymierzem Potwierdzonym Przysięgą wobec klasy Chrystusa w drugim znaczeniu tego słowa. Także wszystkie zarządzenia, instytucje i nauki Tysiąclecia wraz z obietnicami Nowego Przymierza będą Nowym Przymierzem w szerszym znaczeniu tego słowa.

Jako przykłady słowa przymierze w najszerszym, trzecim znaczeniu tego terminu, przytaczamy Przymierza Mojżeszowe, Sary i Nowe, kiedykolwiek są one przedstawiane jako żony Boga (Gal. 4:21-31; Iz. 54; 60:6; por. z 1 Moj. 25:1-5). Wymaga to wyjaśnienia, a po wyjaśnieniu - dowodu. Poza warunkowymi obietnicami Przymierza Zakonu oraz ich odpowiednimi naukami, instytucjami, zarządzeniami itd. przymierze w tym znaczeniu obejmuje każdego Izraelitę w jego zdolności służenia naukami, instytucjami, zarządzeniami itd. przymierza, tj. postanowieniami przymierza wobec innych Izraelitów, którzy w swej zdolności odbierania tej posługi są dzieckiem lub dziećmi Przymierza Zakonu. Dobrze zauważmy tę różnicę: jest to nie tyle różnica między osobami, co między zdolnościami odpowiednich osób. Gdy Izraelici wzajemnie służyli sobie postanowieniami przymierza, działali jako matka, antytypiczna Agar (Gal. 4:24,25); a gdy byli karmieni postanowieniami przymierza przez swych braci, występowali jako dziecko, antytypiczny Ismael (Gal. 4:25,29,30).

Z tego punktu widzenia matką był przede wszystkim Mojżesz, lecz nie w zdolności podawania postanowień przymierza, ponieważ w tej zdolności był pośrednikiem tego przymierza. Gdy jednak postanowienia te zostały już podane, stał się matką w zdolności stosowania ich do Izraelitów. Po drugie, w zdolności służenia Izraelitom postanowieniami przymierza matką byli starsi ludu, szczególnie dwunastu książąt oraz 70 sędziów, a kapłaństwo było dodane do Mojżesza jako część tej matki. Do nich dołączyli później Lewici, następnie rodzice, potem prorocy, a w końcu wszyscy, którzy w jakikolwiek sposób uczyli innych Izraelitów warunków przymierza. W ten sposób doszło do tego, że wszyscy Izraelici w swej zdolności karmienia rodaków słowami przymierza byli matką. Działając w tej zdolności, byli żoną Jehowy, antytypiczną Agar, karmiącą Izraelitów jako swe dzieci. Ta żona istniała jako taka, zanim doszli do Synaju. Była ona w Mojżeszu, Aaronie i starszych Izraela, którzy uczyli Izrael w ogólności, a także w głowach rodzin, które uczyły swe rodziny w szczególności niektórych zarządzeń Paschy, już funkcjonującej w Egipcie, skąd - jak jesteśmy zapewnieni - Bóg wezwał Izrael, Swego Syna (Oz. 11:1). Mojżesz w tym przypadku nie był przyjacielem Oblubieńca, ponieważ żaden przyjaciel Oblubieńca nie istniał w przypadku jakiejkolwiek symbolicznej żony Ojca, tak jak jest to pokazane w Abrahamie, który - bez jakiegokolwiek przyjaciela oblubieńca - wziął Agar, własną niewolnicę, jako nałożnicę, nie jako pełnoprawną żonę, jak postąpił też z Keturą (1 Moj. 25:5,6). Ketura jako nałożnica (Sara była pełnoprawną żoną), nie mogła być następczynią Sary jako typ tego samego co ona. Ketura nie mogła też nią być z innego powodu: jej synowie nie współdziedziczyli z Izaakiem, lecz byli wygnańcami z domu Abrahama, tak by nie mieć udziału z Izaakiem w jego dziedzictwie (1 Moj. 25:5,6).

Przejdźmy teraz do przymierza Kościoła działającego w trzecim znaczeniu tego słowa. Składa się ono z obietnic potwierdzonych przysięgą (jednak tylko w ich zastosowaniu do Chrystusa, Głowy i Ciała), z ich wszystkich szczegółów, występujących w licznych wersetach Starego Testamentu i praktycznie we wszystkich wersetach Nowego Testamentu, oraz z braci w ich zdolności służenia tymi rzeczami sobie nawzajem. Zatem w ostatnim zarysie trzeciego znaczenia tego słowa matka składa się z braci usługujących postanowieniami przymierza swym braciom. W skład tej matki wchodzą przede wszystkim nasz Pan, następnie Apostołowie, potem prorocy (zarówno ci ze Starego Testamentu, jak i nieapostolscy nauczyciele powszechnego kościoła z Wieku Ewangelii), następnie ewangeliści, pastorzy lub nauczyciele, potem nieurzędowi bracia Kościoła - w ich zdolności karmienia swych braci postanowieniami przymierza. Tak więc ostatecznie antytypiczna Sara w ostatnim zarysie przymierza w najszerszym znaczeniu tego słowa, oprócz pisarzy Starego Testamentu, stanowi wszystkich członków Maluczkiego Stadka w ich zdolności wzajemnego usługiwania sobie, natomiast Izaak jest typem tych samych osób, z wyjątkiem pisarzy Starego Testamentu, w zdolności wzajemnego przyjmowania pokarmu od innych. Jedynym wyjątkiem jest nasz Pan. On nie był karmiony przez Swych braci z Maluczkiego Stadka, lecz był karmiony przez pisarzy Starego Testamentu, którzy są częścią antytypicznej Sary, jak wykażemy to później. W następnym Wieku Nowe Przymierze jako małżonka Jehowy, w trzecim znaczeniu tego słowa, będzie obejmować odpowiednie obietnice i ich nauki oraz tych, którzy będą je stosować wobec klasy restytucyjnej: (1) Chrystusa, Głowę i Ciało, (2) Wielką Kompanię, (3) Starożytnych i (4) Młodocianych Godnych, (5) wierzący Izrael i wreszcie (6) wszystkich wiernych z klasy restytucyjnej (Mat. 25:34-40).

A teraz sięgnijmy do biblijnych dowodów trzeciego znaczenia słowa przymierze, gdy mówi się o nim jako o żonie Jehowy. Omawiając Przymierze Zakonu oraz część Przymierza Potwierdzonego Przysięgą odnoszącą się do Chrystusa, Głowy i Ciała, św. Paweł w Gal. 4:21-31, pod symbolem żon Jehowy (Boga, nie Chrystusa), wymienia Sarę jako typ Przymierza Potwierdzonego Przysięgą, a Agar jako typ Przymierza Zakonu. By dowieść, że Sara jest matką nas wszystkich jako członków klasy Chrystusa w naszej zdolności przyjmowania pokarmu od niej, św. Paweł cytuje Iz. 54:1.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział XI — RÓŻNE BOSKIE PRZYMIERZA”. Cała liczy 21 084 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.