Rozdział IX — DUCH ŚWIĘTY: JEGO ŁASKI DOMINUJĄCE

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1950 · strona 561 · pozycja E15-561

Rozdział IX

DUCH ŚWIĘTY: JEGO ŁASKI DOMINUJĄCE

MĄDROŚĆ: ELEMENTY - ROZWIJANIE - DZIAŁANIE W ODNIESIENIU DO BOGA I CHRYSTUSA - DZIAŁANIE W NASZYCH RELACJACH Z BRAĆMI - DZIAŁANIE W NASZYCH RÓŻNYCH RELACJACH ŚWIECKICH - OSŁABIANIE I TŁUMIENIE. MOC: ZNACZENIE - ELEMENTY - DZIAŁANIE - NADUŻYCIA - STOPNIE ROZWOJU - OSŁABIANIE I TŁUMIENIE - POMOCE W ROZWIJANIU - KORZYŚCI. SPRAWIEDLIWOŚĆ: PODSTAWA - ELEMENTY - OBIEKTY - ZŁOTA REGUŁA - ZAKRES STOSOWANIA - SŁUSZNOŚĆ - ROZWIJANIE I PRAKTYKOWANIE - OSŁABIANIE I TŁUMIENIE. MIŁOŚĆ: PODSTAWA - ELEMENTY - OBIEKTY I SFERA DZIAŁANIA - STOPNIE - FUNKCJA I ROZWIJANIE. WZAJEMNE RELACJE ŁASK DOMINUJĄCYCH

Dotychczas zbadaliśmy, że Duch Święty (1) nie jest osobą, (2) że jest Boską mocą, (3) Boskim usposobieniem w Nim samym, (4) Boskim usposobieniem w Chrystusie, (5) Boskim usposobieniem w świętych, (6) Boskim usposobieniem w Wielkiej Kompanii, (7) Boskim usposobieniem w Godnych oraz (8) Boskim usposobieniem w restytucjonistach. Biorąc pod uwagę rzeczywiste jego zarysy (to, że Duch Święty nie jest osobą, tak naprawdę nie jest jego zarysem, lecz obaleniem błędnego poglądu na jego temat), w rzeczywistości jest ich siedem, co jest zupełną Boską liczbą. Ufamy, że nasze dotychczasowe badanie było błogosławieństwem dla umysłu, serca i woli nas wszystkich, co - jak wierzymy - będzie także dotyczyć pozostałej części naszej analizy. W niniejszym rozdziale omówimy Ducha Świętego w jego łaskach dominujących.

Kontrast, jaki znajdujemy w słowach 2 Tym. 1:7: "Nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości i zdrowego rozsądku", jest bardzo pomocny dla właściwego zrozumienia tego, co Biblia rozumie przez Ducha Świętego. Przez określenie duch bojaźni werset ten z pewnością nie ma na myśli bojaźliwej istoty duchowej, lecz bojaźliwe usposobienie.

Zatem kontrastowanie bojaźliwego usposobienia z duchem mocy, miłości i zdrowego zmysłu nie oznacza oczywiście istoty duchowej, która jest silna, miłująca i mądra, ponieważ słowo duch dotyczy całości tego zdania, a więc ma w nim jedno znaczenie. Zatem przez określenie duch mocy, miłości i zdrowego rozsądku Apostoł ma na myśli silne, miłujące i mądre usposobienie. Według tego wersetu Duch Święty nie jest więc świętą osobą, lecz świętym usposobieniem. Fakty są w zgodzie z tym twierdzeniem. Droga całego prawdziwego Kościoła, od Głowy aż po ostatnich członków Ciała, odważnie sprzeciwiających się gniewowi uciskających pogan i tak zwanych chrześcijańskich rządów i władców, fałszywych religii i kościelnictwa, hierarchów, inkwizytorów i kleryków, arystokratów, szlachty i kapitalistów, w wielu przypadkach pod groźbą męczeńskiej śmierci, a w innych wobec rzeczywistego męczeństwa - dowodzi oczywiście, że wierni otrzymali od Pana odważne, a nie bojaźliwe usposobienie. Cały bieg Kościoła, Głowy i Ciała, dowodzi, że jeśli chodzi o siłę woli, obowiązkową i bezinteresowną dobrą wolę oraz taktowne stosowanie prawdy do osiągania dobrych rezultatów, Bóg udzielił im, od Głowy aż do ostatnich członków, silnego, miłującego i mądrego usposobienia w Duchu Świętym. W darze tym Bóg udzielił im głównych, dominujących łask Ducha Świętego. Dar ten składa się z tych samych czterech łask, które stanowią główne i dominujące przymioty charakteru Boga - mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości. Określenie zdrowy rozsądek w 2 Tym. 1:7 oznacza bowiem mądrość; określenie miłość niewątpliwie oznacza tutaj to, co zwykle nazywamy sprawiedliwością (miłością obowiązkową) oraz miłością (bezinteresowną); natomiast moc jest tutaj oczywiście wyraźnie nazwana po imieniu.

Św. Piotr w swym słynnym przydawaniu podaje nam analizę trzech z tych czterech łask (2 Piotra 1:5-7). Łaski będące częściami, elementami mądrości określa słowami wiara i męstwo (w Biblii Gdańskiej to drugie słowo przetłumaczone jest jako cnota, która wcześniej miała znaczenie męstwa, odwagi). Istotą odwagi jest nadzieja na zwycięstwo. Uważamy, że Apostoł używa tutaj słowa męstwo w znaczeniu nadziei, jak słowa nadzieja używa św. Paweł w 1 Kor. 13:13.

W 1 Kor. 13:13 św. Paweł używa jej bowiem w znaczeniu jednej z trzech głównych łask, natomiast św. Piotr w 2 Piotra 1:5-7, wymieniając 7 głównych łask, w ogóle nie używa słowa nadzieja. Tak więc jedna z nich, siedmiu głównych łask, musi oznaczać nadzieję, która jest jedną z trzech głównych łask. Najwyraźniej jest nią męstwo, odwaga, której istotą jest nadzieja na zwycięstwo. Trzecim składnikiem mądrości, jak podaje św. Piotr, jest umiejętność, Boska wiedza, tak często nazywana w Biblii prawdą. Składniki mądrości są więc następujące: wiara, nadzieja i wiedza, które w następujący sposób łączą się, by stać się mądrością: wiara ufająca w Boską wiedzę, prawdę, używa jej taktownie, mając nadzieję na osiągnięcie dobrych rezultatów. Mądrość jest bowiem taktownym i ufnym używaniem prawdy w nadziei osiągnięcia dobrych rezultatów. Jako przymiot charakteru moc oznacza siłę woli. Zgodnie z przydawaniem św. Piotra jej dwoma składnikami są samokontrola i cierpliwość - cierpliwość w znaczeniu wytrwałości, stałości. Samokontrola daje nam stanowczość siły woli, a cierpliwość - stałość siły woli. Połączone, tworzą siłę woli, moc jako łaskę charakteru. Określenia pobożność oraz miłość braterska (do bliźniego) to dwa elementy sprawiedliwości, ponieważ słowa te oznaczają miłość obowiązkową do Boga i bliźniego, co stanowi sprawiedliwość. Św. Piotr w przydawaniu nie analizuje miłości: wymienia ją tylko jednym słowem - miłość, która jest miłością bezinteresowną i która - gdybyśmy ją przeanalizowali - składa się z oceny, jedności, współczucia i ofiarności, opartych na rozkoszowaniu się prawdą i jej duchem.

W 2 Tym. 1:7 św. Paweł podaje nam bardzo znaczący synonim mądrości - zdrowy rozsądek. To oznacza właściwe usposobienie umysłowe i religijne, oparte na prawdzie i dostrzegające prawdziwy obraz rzeczy, w świetle odpowiedniej prawdy - i zgodnie z tym taktownie myślące, odczuwające, mówiące i działające. Zdrowy rozsądek jest więc przede wszystkim właściwą postawą umysłową i religijną. Po drugie, by takim być, musi być oparty na właściwych i odpowiednich zasadach prawdy, sprawiedliwości i świętości.

Po trzecie, musi widzieć siebie w relacji do samego siebie, Boga, Chrystusa, braci oraz innych - w takich stosunkach, jakie rzeczywiście występują w świetle Słowa Bożego. Po czwarte, musi zgodnie z tym taktownie myśleć, odczuwać, mówić i postępować. W tym opisie zdrowego rozsądku widzimy podaną wyżej definicję mądrości: taktowne używanie Boskiej prawdy, której ufamy, w nadziei osiągnięcia dobrych rezultatów. Taki zdrowy rozsądek stoi w bezpośredniej sprzeczności ze zwykłym rozsądkiem człowieka, zdeprawowanym przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość. Jest on zatem dokładnie przeciwny świeckiemu rozsądkowi, który zwany jest światową mentalnością, stanem naturalnym dla upadłego, zdeprawowanego umysłowo i religijnie usposobienia. Ten drugi rozsądek przede wszystkim jest również postawą umysłową i religijną; po drugie jednak jest on oparty na grzesznych, błędnych, samolubnych i świeckich zasadach; po trzecie, widzi siebie w relacji do samego siebie, Boga, Chrystusa, ludu Bożego oraz innych z punktu widzenia grzesznej, błędnej, samolubnej i światowej postawy, w jakiej się znajduje; po czwarte, myśli, odczuwa, mówi i postępuje on tak, jak pobudza go taka właśnie postawa. Lud Boży posiadał takie usposobienie, zanim zaczął należeć do Niego. Jednak dzięki łasce Boga, dzięki służbie Jezusa pełnionej w Duchu, Słowie i opatrzności Boga oraz dzięki ich stale rosnącemu udziałowi w Duchu Świętym dzieci Boże są stopniowo przemieniane z ducha niezdrowego rozsądku do ducha zdrowego rozsądku.

Jak wykazaliśmy powyżej, są trzy składniki zdrowego rozsądku: wiara, nadzieja oraz wiedza, czyli prawda przyjęta do umysłu jako umysłowe osiągnięcie. Jest on harmonijnym połączeniem tych trzech składników. W połączeniu tym jest następujący związek tych trzech elementów mądrości, czyli ducha zdrowego rozsądku: Podstawą jest Boska prawda mająca zastosowanie do danej sytuacji. Nie może być ducha zdrowego rozsądku bez zastosowania odpowiedniej prawdy do danej sytuacji. Odpowiednie zasady Słowa Bożego są bowiem jedynymi, które mogą właściwie ocenić każdą sytuację w jej prawdziwym stanie. Gdy określone zostaną zasady Słowa Pana, mające zastosowanie do każdej sytuacji (określenie to jest wynikiem harmonijnego połączenia Boskiego Ducha, Słowa oraz opatrzności, mających zastosowanie do każdej sytuacji), wtedy wkracza wiara jako drugi element mądrości, działająca na podstawie Boskiej prawdy jako fundamencie mądrości, co czyni ufając w odpowiednie zasady jako prawdę i w tej ufności używa ich jako mających zastosowanie do każdego stanu. Czyniąc to, wnosi swój wkład do niezbędnego taktu. Ostatecznie, jako trzeci element ducha zdrowego rozsądku, zaczyna działać nadzieja. Jako pragnienie i oczekiwanie osiągnięcia dobra, taktownie współpracuje ona bowiem z wiarą w stosowaniu odpowiednich zasad, unikając tego, co przeszkadzałoby lub uniemożliwiałoby osiągnięcie zamierzonego dobra, a używając w sposobie, duchu i metodach tego, co jest obliczone na osiągnięcie zamierzonego dobra. Tak więc te składniki mądrości działają rozsądnie.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział IX — DUCH ŚWIĘTY: JEGO ŁASKI DOMINUJĄCE”. Cała liczy 19 392 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.