--- tytul: "Rozdział VII — DUCH ŚWIĘTY: JAKO BOSKIE USPOSOBIENIE W ŚWIĘTYCH — Tom 15 — Chrystus - Duch - Przymierza | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział VII — DUCH ŚWIĘTY: JAKO BOSKIE USPOSOBIENIE W ŚWIĘTYCH — JEGO BIBLIJNE SKŁADNIKI - PORÓWNANIA I KONTRASTY - NAZWY I SYNONIMY - OPISY - DZIAŁANIA I…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e15-407 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział VII — DUCH ŚWIĘTY: JAKO BOSKIE USPOSOBIENIE W ŚWIĘTYCH Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1950 · strona 407 · pozycja E15-407 ## ROZDZIAŁ VII ## DUCH ŚWIĘTY: JAKO BOSKIE USPOSOBIENIE W ŚWIĘTYCH JEGO BIBLIJNE SKŁADNIKI - PORÓWNANIA I KONTRASTY - NAZWY I SYNONIMY - OPISY - DZIAŁANIA I BIERNOŚĆ - SYMBOLE - ZGODNOŚĆ Z BIBLIJNYMI NAUKAMI PRZECZĄCYMI, IŻ JEST ON OSOBĄ W naszym dotychczasowym rozważaniu o Duchu Świętym na podstawie Biblii wykazaliśmy, że nie jest on osobą, lecz po pierwsze jest Boską mocą, a po drugie - Boskim usposobieniem: umysłem, sercem i wolą, w Nim samym oraz w Chrystusie. W obecnym rozdziale udowodnimy, że między innymi jest on Boskim usposobieniem - umysłem, sercem i wolą - w świętych. Zamierzamy to uczynić przy pomocy siedmiu różnych zarysów myśli biblijnych, wspartych licznymi biblijnymi dowodami. Te siedem rodzajów dowodów są następujące: jego biblijne składniki, porównania i kontrasty, nazwy i synonimy, opisy, działania i bierność, symbole oraz zgodność z biblijnymi wersetami przeczącymi poglądowi, iż jest on osobą. Pierwszym dowodem twierdzenia, że Duch Święty między innymi jest Boskim usposobieniem - umysłem, sercem i wolą - w świętych, jest to, że myśl taką nasuwają biblijne składniki Ducha Świętego w świętych. Najpierw pokrótce przedstawimy te składniki, potem omówimy je bardziej szczegółowo, a następnie podamy biblijne dowody na nie jako składniki Ducha Świętego w świętych. Krótko mówiąc, składnikami Ducha Świętego w świętych są następujące trzy rzeczy: (1) duchowe zdolności zaszczepione we wszystkich organach mózgu świętych poprzez akt spłodzenia z Ducha; (2) nowa duchowa wola, która czyni Boską wolę; oraz (3) duchowy charakter - niebiańskie uczucia i łaski - jaki ta nowa wola rozwija w świętych, używając duchowych zdolności zaszczepionych w organach mózgu przez spłodzenie z Ducha. Te trzy rzeczy - nowa duchowa wola, zdolności i charakter - stanowią Ducha Świętego w świętych, ponieważ stanowią one Boskie usposobienie w nich. Gdy święty poświęcał się, nowa ludzka wola, którą Jezus w nim rozwijał i przy pomocy której umożliwił mu poświęcenie wszystkiego, co ludzkie Bogu i przyjęcie Boskiej woli za własną, w akcie spłodzenia z Ducha łaskawie otrzymywała zdolność czynienia Boskiej woli w duchowy sposób i z duchowych motywów; jednocześnie władzom jego mózgu były udzielane duchowe zdolności. Ten akt spłodzenia z Ducha czynił go nowym stworzeniem, a jak wykazaliśmy powyżej, to nowe stworzenie jest rozwijane do podobieństwa charakteru Boga i Chrystusa. To nowe stworzenie, składające się z nowych duchowych zdolności i woli, jest początkiem Ducha Świętego w świętym. Rozwinięcie go w zupełności na podobieństwo charakteru Boga i Chrystusa jest dopełnieniem dzieła Ducha Świętego w nim. A teraz rozwiniemy to krótkie stwierdzenie na temat składników Ducha Świętego jako Boskiego usposobienia w świętych. Biblia używa terminu Duch Święty jako nowe stworzenie na oznaczenie kilku rzeczy: (1) Początek Boskiej natury w Kościele jest początkiem duchowej zdolności oraz pragnienia, chęci zaszczepionej w każdym z naszych organów mózgu, (a) uzdalniając nasze religijne organy mózgu do działania z duchowych motywów i w duchowy sposób; (b) uzdalniając nasze inne organy mózgu do sięgania poza ziemskie obiekty (do których naturalnie sięgają), do odpowiednich obiektów duchowych; (c) uzdalniając nasze łaski religijne (jakie wcześniej posiadaliśmy jako cechy naszych odpowiednich religijnych organów mózgu) do sięgania do swych obiektów z duchowych motywów i w duchowy sposób; oraz (d) uzdalniając nasze inne łaski do sięgania poza ziemskie obiekty (do których poprzednio były one ograniczone), do odpowiednich obiektów duchowych. Te cztery rzeczy sprawiają, iż - zależnie od przypadku - te zdolności i łaski działają z duchowych motywów i w duchowy sposób w odniesieniu do obiektów ziemskich lub niebiańskich. Początek tych duchowych zdolności, pragnień i chęci oraz łask jest w Biblii niekiedy nazywany spłodzeniem, a niekiedy stworzeniem. Tak stworzona lub spłodzona rzecz jest czasami nazywana w Biblii nowym stworzeniem - tym, co zostało spłodzone, tym, który został spłodzony, nowym człowiekiem, wewnętrznym człowiekiem, ukrytym serdecznym człowiekiem. (2) Jako wynik przyjęcia przez nas Boskiej woli za naszą w poświęceniu i jako jego pozytywna strona, te zdolności oraz pragnienia i chęci w naszych organach mózgu oraz w naszych wcześniej posiadanych łaskach zawierają duchową wolę do czynienia Boskiej woli w naszych niebiańskich i duchowych związkach, co jest drugim znaczeniem, w jakim Biblia używa terminu Duch Święty jako nowe stworzenie. Wyrażenie: "duchowa wola pragnąca czynić Boską wolę" nie występuje w Biblii w tej dosłownej formie, chociaż podana jest w niej taka myśl jak wola Ducha Świętego, nowego stworzenia, co wykażemy później. W końcu, (3) termin Duch Święty jako nowe stworzenie oznacza w Biblii nasze każde duchowe uczucie i łaskę, dowolne połączenie którejkolwiek lub wszystkich z nich na różnych etapach rozwoju, aż do samego końca. W znaczeniach (2) i (3) mają zastosowanie określenia nadawane Duchowi Świętemu w punkcie (1), a także następujące określenia: Chrystus, Chrystus w was, Chrystus we mnie, oni i wy we Mnie oraz Ja w nich (gdy mówi Jezus), członkowie Chrystusa i w Chrystusie. Różne są biblijne nazwy dla Ducha Świętego. Przechodzimy teraz do dowodu, że nie używając dokład­nych wyrażeń, Biblia uczy o tym, że Kościół został spłodzony do Bo­skiej natury. W 1 Piotra 1:3-5 znajdujemy sformułowanie: „Bóg (...) spłodził nas ku (...) dziedzictwu nieskazitelnemu \[duchowe­mu\] i niepokalanemu \[czystemu w charakterze i organach wy­rażania\] i niezwiędłemu \[nieprzemijającemu, tj. nieśmiertelne­mu, czyli Boskiemu\]". Jak można zauważyć, nasze spłodzenie jest w tym wersecie ku dziedzictwu przygotowanemu dla nas w niebie. Opisując ciało, które będzie częścią naszego dziedzictwa w niebie (2 Kor. 5:1,2), św. Paweł mówi, że będzie ono nieskazitelne \[duchowe\] oraz nieśmiertelne \[Boskie\] (1 Kor. 15:53,54). W ten sposób, tymi dwoma określeniami obejmuje to, co św. Piotr ma na myśli używając wyrażeń nieskazitelne i niezwiędłe. W 1 Kor. 15:53,54 św. Paweł nie odnosi się do trzeciego wy­rażenia wspomnianego przez św. Piotra, a mianowicie niepo­kalane. Powodem jest to, że obejmuje on tylko myśl o zmar­twychwstałym ciele Kościoła, natomiast św. Piotr omawia myśl o zmartwychwstałym ciele i charakterze Kościoła wraz z organami wyrażania tego charakteru. Dlatego używa termi­nu niepokalany, by objąć nasze dziedzictwo charakteru w zmartwychwstaniu, zapewniając nas, że w zmartwychwstaniu będziemy posiadać nie tylko ciała duchowe i Boskie, lecz także charakter oraz umysłowe, artystyczne, moralne i religijne organy, wolne od wszelkiej niedoskonałości i wad, tak odmienne od tych, przez które musi działać nowe stworzenie w czasie pobytu w ciele jako swe organy wyrażania. Widzimy więc, że św. Piotr uczy, iż święci są spładzani do Boskiej natury. Spłodzenie to polega na stworzeniu nowych duchowych zdolności oraz nowej duchowej woli w świętym. Te nowo stworzone rzeczy są pierwszymi dwiema częściami nowego stworzenia, początkiem Ducha Świętego w świętym. Duch Święty, w tych dwóch składnikach, rozpoczyna Boską naturę w świętym. Gdy uzupełniony zostaje jego trzeci składnik - podobieństwo charakteru do Boga i Chrystusa w świętym - święty jest gotowy do otrzymania pełni Boskiej natury, Boskiego ciała w pierwszym zmartwychwstaniu. Natura nie składa się jedynie z ciała należącego do tej natury, lecz także z serca, umysłu i woli należących do tej natury. I tak, natura psa nie składa się jedynie z ciała psa: obejmuje także psie serce, umysł i wolę. To, że Boska natura oznacza zarówno Boskie ciało, jak i Boskie usposobienie jest oczywiste samo przez się, co potwierdzają wszystkie analogiczne przypadki. Jest to także potwierdzone pierwszą obietnicą Przymierza Sary: Nasienie twoje będzie jak gwiazdy na niebie - duchowe. Tę obietnicę Bóg częściowo wypełnia na rzecz Chrystusa w tym życiu, tworząc w Chrystusie Boski charakter (należący do Boskiej natury); pozostała jej część jest wypełniana w pierwszym zmartwychwstaniu, kiedy ten Boski charakter otrzyma Boskie ciało. Oba te elementy należą do Boskiej natury. W wersecie 4 św. Piotr odwołuje się do obydwu z nich, używając wyrażenia spłodził nas ku, tj. ku Boskiej naturze. Oznacza to, że duchowa wola, zdolności oraz pragnienia i chęci są wszczepiane do naszych organów mózgu oraz ich łask w tym celu, byśmy przez wypełnianie pewnych warunków mogli uzyskać w tym życiu krystalizację Boskiego charakteru, a w zmartwychwstaniu - Boskie ciało. Mówiąc o osiągnięciu takiego serca, umysłu i ciała, św. Paweł wykazuje, że taki był cel pociągnięcia go przez Chrystusa Jezusa, tj. jego spłodzenia z Ducha (Filip. 3:10-14). Taka też jest wymowa całego Nowego Testamentu na ten temat. W sprawie dowodów na to, że Kościół jest spładzany do Boskiej natury nie opieramy się jednak wyłącznie na 1 Piotra 1:3-5 ani też tylko na ogólnym opisie Nowego Testamentu. Wynika to z doktryny o ponownym stwarzaniu członków Kościoła. Biblia uczy, że członkowie klasy Chrystusa są spładzani w łonie Przymierza Sary, a następnie rodzą się z tego łona jako istoty Boskie. Są więc spładzani do Boskiej natury (Jana 3:3-13; Iz 54:1-17; Gal. 4:19-31; 1 Kor. 4:5; Filem. 10; Żyd. 1:5; 5:5; Obj. 1:5; 1 Kor. 15:52-54; 2 Piotra 1:4). To, że w tym twórczym procesie Duch jako nowe stworzenie istnieje przed rozwinięciem trzeciego składnika Ducha Świętego - podobieństwa charakteru do Boga i Chrystusa - oczywiste jest na podstawie faktu, że takie podobieństwo charakteru jest owocem Ducha w znaczeniu jego dwóch pierwszych składników (Gal. 5:22). To, co rodzi owoc, oczywiście musi istnieć i być aktywne przez jakiś czas, zanim jeszcze rozpocznie rozwijać się owoc. W tym cytacie słowo Duch jako nowe stworzenie oczywiście oznacza je w dwóch pierwszych przedstawionych powyżej znaczeniach. W Efez. 4:21-24 mamy kolejny dowód naszego poglądu na temat istoty Ducha. Wyrażenie Duch jako nowe stworzenie jest synonimem nowego człowieka z Efez. 4:24. Tutaj jest powiedziane, że ten nowy człowiek został stworzony w przeszłości. Skoro tak, wyrażenie nowy czło­wiek zawiera tutaj pierwsze i drugie znaczenie, jakie powy­żej podaliśmy dla słowa Duch jako nowe stworzenie. Stwarza­nie nowego człowieka oznacza tutaj spłodzenie do Boskiej na­tury. Tak więc utworzenie nowego człowieka sprawia, że tak powstały twór oznacza tutaj nowe stworzenie w pierwszym i drugim z powyższych znaczeń, co jest nowym stworze­niem, stanowiącym rezultat aktu spładzania. Później pokaże­my, że św. Paweł nie używa tutaj trybu rozkazującego, lecz bezokolicznika czasowników złożyć, odnowić, oblec. Dowodzi to, że czasowniki te nie wyrażają tutaj napomnienia. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział VII — DUCH ŚWIĘTY: JAKO BOSKIE USPOSOBIENIE W ŚWIĘTYCH”. Cała liczy 31 357 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*