Rozdział VII — DUCH ŚWIĘTY: JAKO BOSKIE USPOSOBIENIE W ŚWIĘTYCH

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1950 · strona 407 · pozycja E15-407

ROZDZIAŁ VII

DUCH ŚWIĘTY: JAKO BOSKIE USPOSOBIENIE W ŚWIĘTYCH

JEGO BIBLIJNE SKŁADNIKI - PORÓWNANIA I KONTRASTY - NAZWY I SYNONIMY - OPISY - DZIAŁANIA I BIERNOŚĆ - SYMBOLE - ZGODNOŚĆ Z BIBLIJNYMI NAUKAMI PRZECZĄCYMI, IŻ JEST ON OSOBĄ

W naszym dotychczasowym rozważaniu o Duchu Świętym na podstawie Biblii wykazaliśmy, że nie jest on osobą, lecz po pierwsze jest Boską mocą, a po drugie - Boskim usposobieniem: umysłem, sercem i wolą, w Nim samym oraz w Chrystusie. W obecnym rozdziale udowodnimy, że między innymi jest on Boskim usposobieniem - umysłem, sercem i wolą - w świętych. Zamierzamy to uczynić przy pomocy siedmiu różnych zarysów myśli biblijnych, wspartych licznymi biblijnymi dowodami. Te siedem rodzajów dowodów są następujące: jego biblijne składniki, porównania i kontrasty, nazwy i synonimy, opisy, działania i bierność, symbole oraz zgodność z biblijnymi wersetami przeczącymi poglądowi, iż jest on osobą. Pierwszym dowodem twierdzenia, że Duch Święty między innymi jest Boskim usposobieniem - umysłem, sercem i wolą - w świętych, jest to, że myśl taką nasuwają biblijne składniki Ducha Świętego w świętych. Najpierw pokrótce przedstawimy te składniki, potem omówimy je bardziej szczegółowo, a następnie podamy biblijne dowody na nie jako składniki Ducha Świętego w świętych. Krótko mówiąc, składnikami Ducha Świętego w świętych są następujące trzy rzeczy: (1) duchowe zdolności zaszczepione we wszystkich organach mózgu świętych poprzez akt spłodzenia z Ducha; (2) nowa duchowa wola, która czyni Boską wolę; oraz (3) duchowy charakter - niebiańskie uczucia i łaski - jaki ta nowa wola rozwija w świętych, używając duchowych zdolności zaszczepionych w organach mózgu przez spłodzenie z Ducha. Te trzy rzeczy - nowa duchowa wola, zdolności i charakter - stanowią Ducha Świętego w świętych, ponieważ stanowią one Boskie usposobienie w nich. Gdy święty poświęcał się, nowa ludzka wola, którą Jezus w nim rozwijał i przy pomocy której umożliwił mu poświęcenie wszystkiego, co ludzkie Bogu i przyjęcie Boskiej woli za własną, w akcie spłodzenia z Ducha łaskawie otrzymywała zdolność czynienia Boskiej woli w duchowy sposób i z duchowych motywów; jednocześnie władzom jego mózgu były udzielane duchowe zdolności. Ten akt spłodzenia z Ducha czynił go nowym stworzeniem, a jak wykazaliśmy powyżej, to nowe stworzenie jest rozwijane do podobieństwa charakteru Boga i Chrystusa. To nowe stworzenie, składające się z nowych duchowych zdolności i woli, jest początkiem Ducha Świętego w świętym. Rozwinięcie go w zupełności na podobieństwo charakteru Boga i Chrystusa jest dopełnieniem dzieła Ducha Świętego w nim.

A teraz rozwiniemy to krótkie stwierdzenie na temat składników Ducha Świętego jako Boskiego usposobienia w świętych. Biblia używa terminu Duch Święty jako nowe stworzenie na oznaczenie kilku rzeczy:

(1) Początek Boskiej natury w Kościele jest początkiem duchowej zdolności oraz pragnienia, chęci zaszczepionej w każdym z naszych organów mózgu, (a) uzdalniając nasze religijne organy mózgu do działania z duchowych motywów i w duchowy sposób; (b) uzdalniając nasze inne organy mózgu do sięgania poza ziemskie obiekty (do których naturalnie sięgają), do odpowiednich obiektów duchowych; (c) uzdalniając nasze łaski religijne (jakie wcześniej posiadaliśmy jako cechy naszych odpowiednich religijnych organów mózgu) do sięgania do swych obiektów z duchowych motywów i w duchowy sposób; oraz (d) uzdalniając nasze inne łaski do sięgania poza ziemskie obiekty (do których poprzednio były one ograniczone), do odpowiednich obiektów duchowych. Te cztery rzeczy sprawiają, iż - zależnie od przypadku - te zdolności i łaski działają z duchowych motywów i w duchowy sposób w odniesieniu do obiektów ziemskich lub niebiańskich.

Początek tych duchowych zdolności, pragnień i chęci oraz łask jest w Biblii niekiedy nazywany spłodzeniem, a niekiedy stworzeniem. Tak stworzona lub spłodzona rzecz jest czasami nazywana w Biblii nowym stworzeniem - tym, co zostało spłodzone, tym, który został spłodzony, nowym człowiekiem, wewnętrznym człowiekiem, ukrytym serdecznym człowiekiem. (2) Jako wynik przyjęcia przez nas Boskiej woli za naszą w poświęceniu i jako jego pozytywna strona, te zdolności oraz pragnienia i chęci w naszych organach mózgu oraz w naszych wcześniej posiadanych łaskach zawierają duchową wolę do czynienia Boskiej woli w naszych niebiańskich i duchowych związkach, co jest drugim znaczeniem, w jakim Biblia używa terminu Duch Święty jako nowe stworzenie. Wyrażenie: "duchowa wola pragnąca czynić Boską wolę" nie występuje w Biblii w tej dosłownej formie, chociaż podana jest w niej taka myśl jak wola Ducha Świętego, nowego stworzenia, co wykażemy później. W końcu, (3) termin Duch Święty jako nowe stworzenie oznacza w Biblii nasze każde duchowe uczucie i łaskę, dowolne połączenie którejkolwiek lub wszystkich z nich na różnych etapach rozwoju, aż do samego końca. W znaczeniach (2) i (3) mają zastosowanie określenia nadawane Duchowi Świętemu w punkcie (1), a także następujące określenia: Chrystus, Chrystus w was, Chrystus we mnie, oni i wy we Mnie oraz Ja w nich (gdy mówi Jezus), członkowie Chrystusa i w Chrystusie. Różne są biblijne nazwy dla Ducha Świętego.

Przechodzimy teraz do dowodu, że nie używając dokładnych wyrażeń, Biblia uczy o tym, że Kościół został spłodzony do Boskiej natury. W 1 Piotra 1:3-5 znajdujemy sformułowanie: „Bóg (...) spłodził nas ku (...) dziedzictwu nieskazitelnemu [duchowemu] i niepokalanemu [czystemu w charakterze i organach wyrażania] i niezwiędłemu [nieprzemijającemu, tj. nieśmiertelnemu, czyli Boskiemu]". Jak można zauważyć, nasze spłodzenie jest w tym wersecie ku dziedzictwu przygotowanemu dla nas w niebie. Opisując ciało, które będzie częścią naszego dziedzictwa w niebie (2 Kor. 5:1,2), św. Paweł mówi, że będzie ono nieskazitelne [duchowe] oraz nieśmiertelne [Boskie] (1 Kor. 15:53,54).

W ten sposób, tymi dwoma określeniami obejmuje to, co św. Piotr ma na myśli używając wyrażeń nieskazitelne i niezwiędłe. W 1 Kor. 15:53,54 św. Paweł nie odnosi się do trzeciego wyrażenia wspomnianego przez św. Piotra, a mianowicie niepokalane. Powodem jest to, że obejmuje on tylko myśl o zmartwychwstałym ciele Kościoła, natomiast św. Piotr omawia myśl o zmartwychwstałym ciele i charakterze Kościoła wraz z organami wyrażania tego charakteru. Dlatego używa terminu niepokalany, by objąć nasze dziedzictwo charakteru w zmartwychwstaniu, zapewniając nas, że w zmartwychwstaniu będziemy posiadać nie tylko ciała duchowe i Boskie, lecz także charakter oraz umysłowe, artystyczne, moralne i religijne organy, wolne od wszelkiej niedoskonałości i wad, tak odmienne od tych, przez które musi działać nowe stworzenie w czasie pobytu w ciele jako swe organy wyrażania. Widzimy więc, że św. Piotr uczy, iż święci są spładzani do Boskiej natury. Spłodzenie to polega na stworzeniu nowych duchowych zdolności oraz nowej duchowej woli w świętym. Te nowo stworzone rzeczy są pierwszymi dwiema częściami nowego stworzenia, początkiem Ducha Świętego w świętym. Duch Święty, w tych dwóch składnikach, rozpoczyna Boską naturę w świętym. Gdy uzupełniony zostaje jego trzeci składnik - podobieństwo charakteru do Boga i Chrystusa w świętym - święty jest gotowy do otrzymania pełni Boskiej natury, Boskiego ciała w pierwszym zmartwychwstaniu. Natura nie składa się jedynie z ciała należącego do tej natury, lecz także z serca, umysłu i woli należących do tej natury. I tak, natura psa nie składa się jedynie z ciała psa: obejmuje także psie serce, umysł i wolę. To, że Boska natura oznacza zarówno Boskie ciało, jak i Boskie usposobienie jest oczywiste samo przez się, co potwierdzają wszystkie analogiczne przypadki. Jest to także potwierdzone pierwszą obietnicą Przymierza Sary: Nasienie twoje będzie jak gwiazdy na niebie - duchowe. Tę obietnicę Bóg częściowo wypełnia na rzecz Chrystusa w tym życiu, tworząc w Chrystusie Boski charakter (należący do Boskiej natury); pozostała jej część jest wypełniana w pierwszym zmartwychwstaniu, kiedy ten Boski charakter otrzyma Boskie ciało. Oba te elementy należą do Boskiej natury. W wersecie 4 św. Piotr odwołuje się do obydwu z nich, używając wyrażenia spłodził nas ku, tj. ku Boskiej naturze. Oznacza to, że duchowa wola, zdolności oraz pragnienia i chęci są wszczepiane do naszych organów mózgu oraz ich łask w tym celu, byśmy przez wypełnianie pewnych warunków mogli uzyskać w tym życiu krystalizację Boskiego charakteru, a w zmartwychwstaniu - Boskie ciało. Mówiąc o osiągnięciu takiego serca, umysłu i ciała, św. Paweł wykazuje, że taki był cel pociągnięcia go przez Chrystusa Jezusa, tj. jego spłodzenia z Ducha (Filip. 3:10-14). Taka też jest wymowa całego Nowego Testamentu na ten temat.

W sprawie dowodów na to, że Kościół jest spładzany do Boskiej natury nie opieramy się jednak wyłącznie na 1 Piotra 1:3-5 ani też tylko na ogólnym opisie Nowego Testamentu. Wynika to z doktryny o ponownym stwarzaniu członków Kościoła. Biblia uczy, że członkowie klasy Chrystusa są spładzani w łonie Przymierza Sary, a następnie rodzą się z tego łona jako istoty Boskie. Są więc spładzani do Boskiej natury (Jana 3:3-13; Iz 54:1-17; Gal. 4:19-31; 1 Kor. 4:5; Filem. 10; Żyd. 1:5; 5:5; Obj. 1:5; 1 Kor. 15:52-54; 2 Piotra 1:4). To, że w tym twórczym procesie Duch jako nowe stworzenie istnieje przed rozwinięciem trzeciego składnika Ducha Świętego - podobieństwa charakteru do Boga i Chrystusa - oczywiste jest na podstawie faktu, że takie podobieństwo charakteru jest owocem Ducha w znaczeniu jego dwóch pierwszych składników (Gal. 5:22). To, co rodzi owoc, oczywiście musi istnieć i być aktywne przez jakiś czas, zanim jeszcze rozpocznie rozwijać się owoc. W tym cytacie słowo Duch jako nowe stworzenie oczywiście oznacza je w dwóch pierwszych przedstawionych powyżej znaczeniach. W Efez. 4:21-24 mamy kolejny dowód naszego poglądu na temat istoty Ducha.

Wyrażenie Duch jako nowe stworzenie jest synonimem nowego człowieka z Efez. 4:24. Tutaj jest powiedziane, że ten nowy człowiek został stworzony w przeszłości. Skoro tak, wyrażenie nowy człowiek zawiera tutaj pierwsze i drugie znaczenie, jakie powyżej podaliśmy dla słowa Duch jako nowe stworzenie. Stwarzanie nowego człowieka oznacza tutaj spłodzenie do Boskiej natury. Tak więc utworzenie nowego człowieka sprawia, że tak powstały twór oznacza tutaj nowe stworzenie w pierwszym i drugim z powyższych znaczeń, co jest nowym stworzeniem, stanowiącym rezultat aktu spładzania. Później pokażemy, że św. Paweł nie używa tutaj trybu rozkazującego, lecz bezokolicznika czasowników złożyć, odnowić, oblec. Dowodzi to, że czasowniki te nie wyrażają tutaj napomnienia.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział VII — DUCH ŚWIĘTY: JAKO BOSKIE USPOSOBIENIE W ŚWIĘTYCH”. Cała liczy 31 357 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.