Rozdział VI — DUCH ŚWIĘTY: JEGO ISTOTA

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1950 · strona 361 · pozycja E15-361

ROZDZIAŁ VI

DUCH ŚWIĘTY: JEGO ISTOTA

CZYM NIE JEST - CZYM JEST - BOSKA MOC - BOSKIE USPOSOBIENIE W NIM SAMYM - W CHRYSTUSIE

Naszym celem jest dość szczegółowe omówienie tematu dotyczącego Ducha Świętego. Rozważania rozpoczniemy od zbadania istoty Ducha Świętego. Powszechnie i błędnie uważa się, że Duch Święty jest osobą, dlatego do rozważenia jego istoty podejdziemy z przeciwnego punktu widzenia, tzn. pokażemy, czym on nie jest, zanim rozważymy, czym on jest. Odnosząc się do Ducha Świętego, Pismo Święte używa wielu różnych określeń, np. Duch Święty, Duch, Duch Boży, Duch Pana, Duch Chrystusa itp., a także terminów opisowych, takich jak Pocieszyciel, Duch Łaski, Duch Świętości itp. Podstawowa część słowa Duch jest tłumaczeniem hebrajskiego i chaldejskiego słowa ruach oraz greckiego słowa pneuma. Do słowa ruach czasami dodawane jest hebrajskie słowo kodesh, które znaczy święty, a do słowa pneuma często dodawane jest greckie słowo hagion, oznaczające święty, natomiast przedimek określony czasami jest z nim używany, a czasami jest pominięty. Przekład A.V. zazwyczaj niestosownie oddaje słowa ruach i pneuma w tym kontekście słowem ghost [które znaczy duch jako zjawa, upiór - przypis tł.]. Przekład A.R.V. poprawił ten błąd, tłumacząc je jednakowo słowem Spirit [którego znaczenie jest dużo szersze i obejmuje wszystko to, co niefizyczne - myśli, uczucia, energię, siłę umysłu, żywotność, nastrój, znaczenie prawa - przypis tł.], gdy są one użyte w odniesieniu do Ducha Świętego. W E 2, str. 511-518 udowodniliśmy biblijnie, że słowa ruach oraz pneuma mają 12 znaczeń, z których większość nie dotyczy naszego tematu. Tutaj omówimy tylko to ich znaczenie, które wiąże się z naszym tematem.

Poszukując znaczeń biblijnych słów, nie powinniśmy przyjmować za prawdziwe tych znaczeń, które są sprzeczne z biblijnym użyciem tych słów.

Jeśli bowiem takie sprzeczności występują między sugerowanym znaczeniem a którymkolwiek z ich biblijnych zastosowań, możemy być pewni, że proponowane znaczenie nie jest prawidłowe. Zasada ta pozwala nam przekonać się, czy twierdzenie, że Duch Święty jest osobą jest prawdziwe czy też fałszywe. To prawda, iż wielu naucza, że Duch Święty jest osobą, lecz czynią to wbrew Pismu Świętemu, którego nie można zharmonizować z tym poglądem. Przedstawimy 14 grup tekstów, których nie można pogodzić z myślą, że Duch Święty jest osobą i które dowodzą, że nią nie jest. Ponieważ tych 14 grup wersetów nie można pogodzić z poglądem, że Duch Święty jest osobą, mamy podstawę do nauczania o tym, co powyżej krótko stwierdziliśmy: DUCH ŚWIĘTY NIE JEST OSOBĄ. Przechodzimy obecnie do omówienia tych 14 grup tekstów, których nie da się pogodzić z poglądem, że Duch Święty jest osobą.

(1) Pierwsza grupa takich tekstów uczy, że lud Boży w dniu Pięćdziesiątnicy oraz w domu Korneliusza został ochrzczony Duchem Świętym. Traktują o tym następujące wersety: Mat. 3:11; Mar. 1:8; Łuk. 3:16; Jana 1:33; Dz. 1:5; 11:16. Prosimy zauważyć, że w tym przypadku środkiem dokonania chrztu był Duch Święty, tak jak przy chrzcie wodnym środkiem dokonywania chrztu jest woda. Według tych wersetów osobą dokonującą chrztu Duchem Świętym był Chrystus, który użył Ducha jako czynnika dokonania aktu chrztu. Nie zatrzymując się w celu dowodzenia, czy chrzest ma być dokonywany przez pokropienie, polewanie czy zanurzanie (są to jedyne trzy metody mające zwolenników), łatwo zauważyć, że osoba nie może być użyta jako element równoznaczny z wodą jako elementem chrztu wodnego, przy pomocy którego dokonywany jest chrzest. W jaki bowiem sposób ktoś może być pokropiony osobą? W jaki sposób osoba może być na kogoś wylana? Jak można kogoś zanurzyć w osobie? Ta grupa wersetów w oczywisty sposób zaprzecza poglądowi, że Duch Święty jest osobą.

(2) Wiele wersetów uczy też, że niektórzy są napełniani Duchem Świętym i że są pełni Ducha Świętego. Uczą o tym następujące fragmenty: Łuk. 1:15,41,67; Dz. 2:4; 4:8,31; 6:3,5; 7:55; 9:17; 11:24; Efez. 5:18; 2 Moj. 31:3; 35:21,31. Łatwo możemy zrozumieć, w jaki sposób ktoś może być napełniany pewnymi dobrymi zaletami, takimi jak dobroć, miłość, wiara itp., lub pewnymi złymi cechami, takimi jak gniew, nienawiść, złośliwość itp. Nie można jednak zrozumieć, w jaki sposób ktoś może być napełniony inną osobą i w ten sposób być jej pełen. Jeśli Duch Święty jest osobą, trudność ta staje się jeszcze większa, gdy przeczytamy, że według Biblii wiele osób jest napełnianych Duchem Świętym. Myśl taka byłaby bowiem równie absurdalna, co niemożliwa. Mamy więc kolejny biblijny fakt wynikający z wielu wersetów i zaprzeczający poglądowi, że Duch Święty jest osobą.

(3) Trzecia grupa wersetów mówi nam, że Duch Święty był wylewany na niektóre osoby, a ściśle mówiąc, na cały prawdziwy lud Boży Wieku Ewangelii, oraz że będzie wylany na całą ludzkość w Tysiącleciu. Prosimy zwrócić uwagę na następujące, uczące o tym wersety: Dz. 2:17,18,33; Iz. 32:15; Ezech. 39:29; Joela 2:28,29. Gdyby Duch Święty był osobą, wersety te uczyłyby, że jedna osoba jest wylewana na inną, co nie da się pogodzić z myślami związanymi z taką czynnością. Wylewanie czegoś na jakąś osobę oznacza bowiem, że wylewany jest jakiś płyn, cecha lub moc. Absurd staje się jeszcze większy, jeśli w tym samym czasie wylewanie dotyczyło wielu osób, jak miało to miejsce w dniu Pięćdziesiątnicy i w domu Korneliusza. Pogląd o Duchu Świętym jako osobie z pewnością jest sprzeczny z naszą trzecią grupą tekstów.

(4) Czwarty wzgląd, potwierdzony znaczną liczbą wersetów, przeczy poglądowi, że Duch Święty jest osobą. Liczne wersety uczą bowiem, że Duch Święty jest, przebywa i zamieszkuje w prawdziwym ludzie Bożym. Należą do nich następujące wersety: Jana 14:17; Rzym. 8:9,11; 1 Kor. 3:16; 6:19; Efez. 2:22; 2 Tym. 1:14; Jak. 4:15; 1 Piotra 1:11; 4:14; 4 Moj. 27:18; Iz. 63:11; Ezech. 11:19; 36:26,27; 37:14; Dan. 4:8,9,18; 5:11,14. Oczywiste jest, że w osobie może być cecha, moc lub siła. Nie do pomyślenia jest jednak, by osoba była w innej osobie. Jeszcze bardziej nie do pomyślenia jest to, by osoba znajdowała się w wielu osobach na całym świecie w tym samym czasie, tak jak Duch Święty w tym samym czasie znajduje się w wielu osobach na całym świecie. Ta grupa wersetów przeczy zatem poglądowi, że Duch Święty jest osobą.

(5) Piąta grupa tekstów uczy, że Duch Święty jest na ludzie Bożym, jak potwierdzają to następujące cytaty: Mat. 3:16; Łuk. 1:35; 2:25; Jana 1:32,33; Dz. 10:44; 11:15; 19:6; 1 Kor. 3:16; 4 Moj. 11:17,25,26,29; 24:2; Sędz. 3:10; 6:34; 11:29; 14:6,19; 15:14; 1 Sam. 10:6,10; 11:6; 13:6; 19:20,23; 2 Kron. 15:1; 24:20; Iz. 11:2; 42:1; 44:3; 59:21; 61:1; Ezech. 11:5. Gdyby Duch Święty był osobą, wersety te uczyłyby, że siedział, stał lub spoczywał on nie tylko na jednej, lecz na wielu osobach na całym świecie, i to w tym samym czasie. Taka myśl jest nie tylko nieprawdopodobna i nonsensowna, lecz także sprzeczna z naszą piątą grupą wersetów.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział VI — DUCH ŚWIĘTY: JEGO ISTOTA”. Cała liczy 13 762 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.