Rozdział VII — PRZYMIOTY I ZASTOSOWANIA BIBLII

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1949 · strona 685 · pozycja E12-685

ROZDZIAŁ VII

PRZYMIOTY I ZASTOSOWANIA BIBLII

Jej czternaście przymiotów - Jej cztery zastosowania

Po omówieniu natchnienia Biblii przejdziemy obecnie do analizy jej przymiotów, cech, których naprawdę jest bardzo wiele. Jak pamiętamy, podając ogólne dowody potwierdzające natchnienie Biblii, między innymi przedstawiliśmy jej 21 przymiotów jako dowody jej natchnienia. Łącząc niektóre z tych 21 przymiotów, zmniejszyliśmy je do 14, które - jeśli Bóg pozwoli - przedstawimy jako przymioty Pisma Świętego. Na temat każdego z nich podamy więcej szczegółów niż wtedy, gdy przymioty Biblii wykorzystywaliśmy jako jeden z ogólnych dowodów jej natchnienia. W przeciwnym razie niepotrzebnie powtarzalibyśmy jedynie to, co zostało przedstawione wcześniej. Mamy nadzieję, że nasza dotychczasowa analiza Biblii z podanych już punktów widzenia podniosła naszą ocenę dla niej i dla Boga jako jej Autora. Mamy także nadzieję, że to, co przedstawimy na temat pozostałych aspektów Biblii, które jeszcze czekają na omówienie, jeszcze bardziej podniesie tę ocenę. Im bardziej bowiem analizuje się Biblię w ogólnej teorii i jej różnych częściach, tym bardziej ona sama i Bóg, jej Autor, powinni rosnąć w naszej ocenie, ponieważ to Biblia oraz Duch Boży są największymi i najlepszymi nieosobowymi darami Bożymi dla nas. Innymi słowy, prawda i duch prawdy są największymi i najwspanialszymi nieosobowymi darami Boga dla nas. Dlatego ceńmy je i jak najwierniej używajmy ku chwale Boga, dla korzyści innych i nas samych.

Pierwszą cechą Biblii, jaką tutaj omówimy, jest jej różnorodność. Posiada ona ten przymiot z różnych punktów widzenia. Jest różnorodna w swych pisarzach, ponieważ Stary Testament miał ich około 40, a Nowy - 9. Także ci pisarze byli różni pod wieloma względami - w talentach, charakterze, powołaniu, wykształceniu, ilości pism, stylu pisania, celu pisania i wrażliwości ich pism. Niektórzy z nich byli wybitnymi i wpływowymi ludźmi, jak Mojżesz, Samuel, Dawid, Salomon, Daniel i Paweł. Inni byli ludźmi większego niż średni pokroju, jak Izajasz, Jeremiasz, Ezechiel, Łukasz. Większość pozostałych to ludzie przeciętnego pokroju, a kilku z nich nawet poniżej przeciętnego. Pod względem czasu pisania, od pierwszego do ostatniego z nich mamy okres 1700 lat. Biblia to bardziej biblioteka niż pojedyncza książka, ponieważ zawiera ona 66 ksiąg, o zróżnicowanej wielkości, tematach i znaczeniu. Jest to biblioteka dwóch różnych działów - Starego i Nowego Testamentu. Księgi te różnią się stylem. Niektóre z nich napisano bardzo podniosłym językiem, np. 5 Mojżeszową, Księgę Ijoba (nawet przez niewierzących uważaną za największe osiągnięcie literackie), Psalmy, Izajasza, List do Żydów i Jakuba. Inne napisano językiem prostym, niemal potocznym, jak 1 Mojżeszową, Jozuego, Ruty, Jana itp. Cechują je różne formy literackie - niektóre są historyczne, inne niemal w całości oratorskie, np. 5 Mojżeszowa, Ijoba. Niektóre z nich mają formę poetycką, jak Ijoba, Psalmy, Przypowieści Salomona, Pieśń nad Pieśniami, Kaznodzieja Salomonowy i większość Proroków, szczególnie Izajasza i Treny. Inne są połączeniem historii i ustawodawstwa, jak 2,3,4 i 5 Mojżeszowe. Niektóre stanowią połączenie historii i dydaktyki, jak cztery Ewangelie i Dzieje Apostolskie. Inne są prorocze, jak więksi i mniejsi Prorocy oraz Objawienie. Niektóre przeplatają dydaktykę z proroctwami, jak Jakuba, 2 Piotra, 1 Jana i Judy. Inne składają się z historii, dydaktyki i proroctw, jak Mateusza, Marka i Łukasza.

Jej różnorodność widoczna jest w trzech światach, dyspensacjach, które spinają cały zawarty w niej plan, w Wiekach stanowiących jej drugą i trzecią dyspensację, w Żniwach Wieków Żydowskiego, Ewangelii i Tysiąclecia oraz w poziomach istnienia i stanach tych, którymi się ona zajmuje. Jej wielobarwność widoczna jest w różnych opisywanych przez nią klasach, w dobrych i złych aniołach, w doskonałym nieupadłym rodzaju w Adamie i Ewie, w upadłej ludzkości przechodzącej przez doświadczenie ze złem, w wybranych patriarchach, w wybranym cielesnym Izraelu składającym się z prawdziwych i nominalnych cielesnych Izraelitów, w usprawiedliwionych z wiary, w czterech ostatecznie wybranych klasach: Maluczkim Stadku, Wielkiej Kompanii, Starożytnych Godnych i Młodocianych Godnych, w prawdziwym i nominalnym Izraelu duchowym, w Królestwie embrionalnym i narodzonym, w dwóch fazach narodzonego Królestwa, w ostatecznych dwóch klasach restytucjonistów: zbawionych i potępionych oraz w ostatecznych klasach upadłych aniołów: przywróconych i zniszczonych. Ta rozmaitość polega również na środkach nauczania używanych przez Biblię: doktrynach, przykazaniach, obietnicach, napomnieniach, proroctwach, historiach i typach. Te środki nauczania nasycone są wielką różnorodnością. W naukach doktrynalnych jako główne występują: Bóg, Chrystus, Duch, stworzenie, przymierza, Zakon, człowiek, grzech, śmierć, piekło, chronologia, okup, usprawiedliwienie z wiary, poświęcenie, spłodzenie z Ducha i pomazanie Duchem, siedem rodzajów zbawienia i siedem zbawionych klas, wybór, wolna łaska, pierwszy i drugi adwent, czas gniewu, kościół prawdziwy i nominalny, Królestwo, zmartwychwstanie, przyszły proces próbowania, ostateczna próba, nagrody i kary.

Różnorodność tę widać w licznych naukach etycznych Biblii. Zawierają one dwa główne rodzaje myśli - przykazania na temat naszej relacji wobec Boga oraz bliźnich. Każdy z nich składa się jednak z wielorakich przykazań co do sprawiedliwości i miłości bezinteresownej. Obejmują one pouczenia pod kątem 7 wyższych pierwszorzędnych łask, 17 niższych pierwszorzędnych łask, 17 łask drugorzędnych i 12 łask trzeciorzędnych. Wielość jej obietnic widoczna jest na podstawie faktu, że pewien Szkot naliczył ich ponad 70 000. W Biblii znajdziemy co najmniej tyle samo napomnień, jeśli nie więcej. Mieszczą się w niej tysiące proroctw. Wszędzie widzimy jej rozmaite historie, o ogromnej liczbie jednostek i wydarzeń. Różne są jej biografie i związane z nimi wydarzenia. Jej typy są tak samo liczne i różnorodne jak fragmenty historyczne i biograficzne. Naprawdę wielorakie są cele każdej z różnych dyspensacji Biblii, jej Wieków i poziomów istnienia. Jej księgi nie tylko były pisane przez różne osoby w różnych czasach, lecz także w różnych językach i różnych krajach, a następnie posyłane do różnych osób i w różnych celach. Ogromna jest różnorodność Biblii! Można by wykazać inne rozmaitości Biblii, jednak te powyższe z pewnością są wystarczającym dowodem różnorodności jako jednego z jej przymiotów.

Przy swej całej różnorodności Biblia cechuje się jednak jednością jako jednym ze swych przymiotów, gdyż te wszystkie różne elementy są tylko częściami jednej cudownej całości. Jedność ta jest jednością struktury. Jedność między Starym a Nowym Testamentem widoczna jest w tym, że każdy z nich ma trzy podobne części; każda jest podzielona na trzy działy, które są podobne w każdym przypadku: historyczne, dydaktyczne i prorocze. W Starym Testamencie znajdujemy strukturalną symetrię: najpierw jest 5 ksiąg Mojżeszowych, po których następuje 12 ksiąg historycznych; następnie 5 ksiąg poetyckich, po czym 5 ksiąg Większych Proroków i 12 ksiąg Mniejszych Proroków. W obydwu Testamentach istnieje jedność treści: w pierwszym typ i proroctwo, w drugim antytyp i wypełnienie - obydwa podobnie prorokują i są typem przyszłych rzeczy, wybiegających poza czasy Nowego Testamentu. Pierwsze trzy rozdziały jej pierwszej księgi traktują o stworzeniu i upadku; ostatnie trzy rozdziały ostatniej księgi traktują o odtworzeniu i podniesieniu z upadku. Obydwa świadczą także o siedmiu zbawieniach Biblii, szczególnie o dwóch głównych. Tak więc w strukturze dwóch części Biblii panuje znamienna jedność. Jej jedność jest organiczna: (1) wszystkie części, bez jakichkolwiek dodatków czy pominięć, stanowią organizm; (2) wszystkie części wzajemnie się uzupełniają; oraz (3) wszystkie nasycone są tą samą energią. A zatem po pierwsze, by Biblia była Biblią, potrzeba wszystkich 66 ksiąg. Jeśli usuniemy jedną z nich, tracimy Biblię; jeśli dodamy jedną, także tracimy Biblię. By stanowić kompletną Biblię Boga, potrzebne są one wszystkie. Po drugie, każda część Biblii uzupełnia jej pozostałe części. Dlatego jedna Ewangelia nie jest wystarczająca do opisania życia i nauk Chrystusa. Ponieważ każda z czterech Ewangelii uzupełnia pozostałe, mamy pełny obraz życia, charakteru i nauk Chrystusa. Potrzebne są również pozostałe księgi Nowego Testamentu, by wypełnić elementy tajemnicy Boga, której pełnią są Jezus i Kościół. Dlatego mamy Dzieje Apostolskie, Listy i Objawienie, które dopełniają tę tajemnicę. Także 5 ksiąg Mojżeszowych wzajemnie się uzupełnia, a ich uzupełnieniem są z kolei pozostałe dwa działy Starego Testamentu: (1) Wcześniejsi i Późniejsi Prorocy oraz (2) Pisma. Każdy z nich z kolei uzupełnia pozostałe. Podobnie jest z Nowym Testamentem, który uzupełnia Stary, a Stary uzupełnia Nowy. Po trzecie, ta sama energia - Duch Boży, zarówno jako Boska moc, jak i Boskie usposobienie - przenika całość, tak jak zasada życia przenika wszystkie organizmy zwierzęce i duchowe.

Jej jedność widoczna jest w jednym Bogu, doskonałym w osobie, charakterze, słowie i czynach, choć w tych czterech zarysach widoczna jest w Nim wielka różnorodność. Widać ją w tym, że pochodzi ona od jednego Autora, choć do jej przekazania i spisania użył On wielu pisarzy. Jedność tę widać w planie ukazywanym przez Biblię. Plan ten ma jeden cel - uwielbienie Boga w Jego postępowaniu z potępioną ludzkością w stanie grzechu. W celu realizacji tego planu pojawiają się w nim wszelkiego rodzaju elementy, z których wszystkie, negatywnie lub pozytywnie, przyczyniają się do realizacji tych zamierzeń. Czy ludzkość doświadcza zła? Tak, lecz jego ostatecznym celem, pod Boskim kierownictwem, jest uwielbienie dla Boga, który sprawia, że nawet gniew ludzki Go chwali. Ostatnia fala tego gniewu będzie ograniczona i nie doprowadzi do unicestwienia, co także przyczyni się do uwielbienia Boga. Czy wydaje się, że szatan zwycięża w walce przeciwko Bogu, dobrym zasadom i tym, którzy pozostają w harmonii z nimi? Tak, lecz dzieje się tak tylko dlatego, że tak jak człowiek używa osełki do ostrzenia noży, tak ostatecznie Bóg pokieruje postępowaniem szatana, że będzie to dla chwały Boga - tak pokieruje doświadczeniami wiernych w ich starciu z szatanem, że jeszcze bardziej utwierdzi to ich w prawdzie, sprawiedliwości i świętości. Jednocześnie tak będzie ograniczał współpracę niewiernych z szatanem, by objawić ich jako nierozerwalnie związanych ze złem i dlatego nienadających się do istnienia jako tych, którzy wypaczają dobro, w wyniku czego będą się nadawać tylko do unicestwienia. Obydwie te rzeczy dadzą w rezultacie doskonały i sprawiedliwy wszechświat. Czy Chrystus wykonał doskonałą służbę i poddany został okrutnej śmierci? Tak, gdyż przyniesie to chwałę najwyższemu Bogu i dobrą wolę ludziom, a to dzięki złożeniu przez Niego ceny okupu za świat i rozwinięciu charakteru umożliwiającego Mu stanowisko wiecznego Namiestnika w niebie i na ziemi, by przez wieki przynosić chwałę Bogu, realizując Jego plany i zamierzenia. Czy Kościół przechodzi przez doświadczenia podobne do doświadczeń Jezusa? Tak, a prowadzą one do tego samego celu - chwały najwyższemu Bogu i dobrej woli ludziom, ponieważ dzięki ofiarniczym cierpieniom uczestniczy z Jezusem w cierpieniu i doskonaleniu charakteru, dzięki czemu ma stać się Oblubienicą Namiestnika Jehowy, wiecznie współpracującą pod kierunkiem Oblubieńca w uwielbianiu Boga i realizowaniu Jego planów i zamierzeń. Podobnie, choć w mniejszym stopniu, zadania w realizacji planu wykonywane w tym życiu przez Starożytnych Godnych, Wielką Kompanię i Młodocianych Godnych przyczynią się do chwały dla Boga w wyniku rozwinięcia przez te klasy charakteru odpowiedniego do współpracy pod kierunkiem Chrystusa i Kościoła w realizacji planu Boga. Czy Żydzi w okresie odrzucenia od Boskiej łaski przechodzili przez niewypowiedziane zło? Tak, lecz gdy ich oczy zostaną oświecone, a serca zmiękczone, wszystko to sprawi, że staną się jeszcze bardziej gorliwi i skuteczni dla Boga w Tysiącleciu, jak również przyczyni się do tego, że wierni spośród nich zostaną przygotowani do wiecznego życia, a niewierni zniszczeni - ku chwale Boga. Czy pogański świat bardzo cierpi w doświadczaniu zła? Tak, lecz także i to ostatecznie prowadzi do tego samego rezultatu w odniesieniu do wiernych i niewiernych Tysiąclecia. W ten sposób każdy zarys tego planu ma swój wkład w jedność całości - chwałę Boga, polegającą na tym, że dobrzy otrzymają doskonałe życie, a niepoprawnie źli przestaną istnieć, co jest niezbędnym warunkiem powszechnego panowania sprawiedliwości.

Są jeszcze inne elementy przymiotu jedności, przepełniające Biblię. Owoce Biblii osiągają swe żniwo, rodząc w tych, którzy na nią reagują, jednego Ducha Bożego - jednego w posiadaniu prawdy, sprawiedliwości i świętości, jednego w odrazie, unikaniu i opozycji wobec zła. Istnienie jedności dostrzegamy w różnorodności siedmiu elementów składowych Biblii. Zwróćmy uwagę na całkowitą jedność z charakterem Boga, z którego wypływają one wszystkie! Każda z biblijnych doktryn, przykazań, obietnic, napomnień, proroctw, historii i typów jest w harmonii z Boskim charakterem, gdyż wyraża Jego umysł. Nie należy oczywiście rozumieć, iż oznacza to, że podłe rzeczy tam wspomniane wypływają z Jego charakteru. Postanowił On je zapisać jako ostrzegające przykłady. Z tego punktu widzenia ich zapisanie pozostaje w harmonii z Jego charakterem. Jednak nie tylko te rzeczy są w harmonii i nie tylko one wypływają z Jego charakteru. Znamienna harmonia panuje między okupem, centralną doktryną Biblii, a siedmioma rodzajami myśli Biblii, przy czym ostatnie trzy - proroctwa, historie i typy - powinny być rozumiane jako ograniczone w poprzednim zdaniu, ponieważ wyrażone tam rzeczy są kwestią zapisu historycznego i nie wszystkie z nich są z konieczności usankcjonowane przez Boga - te niebudujące spośród nich są ostrzeżeniem przed złem.

Prosimy zwrócić uwagę na jedność okupu z jednością Boga oraz na to, jak przeczy to trójcy. Ponieważ okup czyni zadość sprawiedliwości, musiał być złożony przez kogoś, kto nie jest Bogiem, co obala trójcę, niszcząc ją także z kilku innych punktów widzenia. Bóg nie mógł być okupem, równoważną ceną za Adama, ponieważ Bóg jest kimś więcej niż doskonały człowiek - tak więc trójca jest fałszem, gdyż przeczy pod tym względem okupowi.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział VII — PRZYMIOTY I ZASTOSOWANIA BIBLII”. Cała liczy 33 098 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.