--- tytul: "Rozdział V — BIBLIA JAKO BOSKIE OBJAWIENIE (dokończenie) — Tom 12 — Biblia | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział V — BIBLIA JAKO BOSKIE OBJAWIENIE (dokończenie) — BIBLIA BOSKIM OBJAWIENIEM (dokończenie)" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e12-451 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział V — BIBLIA JAKO BOSKIE OBJAWIENIE (dokończenie) Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1949 · strona 451 · pozycja E12-451 ## ROZDZIAŁ V BIBLIA BOSKIM OBJAWIENIEM (dokończenie) Wielka Piramida - Analogie do biegu i budowy natury - Niebiosa opowiadają Boski plan - Palestyna opowiada Boski plan Dotychczas podaliśmy trzy zewnętrzne dowody na to, że Biblia jest Boskim objawieniem: (1) dowód z doświadczenia odnośnie do prawdziwości jej drogi zbawienia; (2) duchowe skutki widoczne w życiu tych, którzy reagują na jej nauki; oraz (3) cywilizujące oddziaływanie na rodzaj ludzki. Drugi dowód wspomniany był bardzo krótko, ponieważ jego szczegóły wymagałyby ponownego przedstawienia 28 doświadczeń podanych w punkcie (1). W tym przypadku jednak byłyby przedstawione nie jako dowody wynikające z doświadczeń, lecz jako duchowe skutki Boskiego objawienia. W tym rozdziale planujemy omówić czwarty zewnętrzny dowód na to, że Biblia jest Boskim objawieniem. Dowodem tym jest Piramida w Gizie. Jest ona zwykle nazywana Wielką Piramidą, ponieważ pod względem wielkości, piękna, symetrii, celu i nauk zdecydowanie przewyższa wszystkie inne piramidy. Była ona głównym z siedmiu cudów starożytnego świata. Tak jak akt stworzenia jest podawany w Biblii jako potwierdzenie istnienia Jehowy i przymiotów Jego istoty i charakteru (Rzym. 1:19,20), tak Piramida jest w Biblii przytaczana jako potwierdzenie Boga i Biblii. Mamy to stwierdzone w Iz. 19:19,20. Fragment ten mówi, że miała ona symbolizować (być na znak) i być świadkiem (na świadectwo) rzeczy związanych z Panem. Staje się to jeszcze bardziej wymowne, gdy przypomnimy sobie, że Egipt symbolizuje świat w stanie grzechu, rządzony przez szatana. Zgodnie ze stwierdzeniem tego wersetu, jej szczególne znaczenie i świadectwo ma być dawane "dnia onego", w który wkroczyliśmy w roku 1874. I rzeczywiście, począwszy od tego roku w coraz większym stopniu daje ona świadectwo na temat Boskiego objawienia, choć jej fakty naukowe wychodzą na jaw począwszy od roku 1859. Znamienne jest między innymi jej usytuowanie, a to z uwagi na cztery szczególne rzeczy: (1) Linia poprowadzona dokładnie na północ od wejścia do Wielkiej Piramidy przecina środek północnego wybrzeża dolnego Egiptu, delty Nilu, mającej kształt łuku; linie poprowadzone na północny wschód i północny zachód od wejścia, tworzące w ten sposób kąt prosty, dotykają końców tego łuku i wraz z nim tworzą ćwierć okręgu. (2) Stoi ona w samym środku lądowej powierzchni Ziemi. (3) W czasie rozpoczęcia jej budowy, w 2170 r.p.n.e., gwiazda Smoka - symbol szatana i grzechu - o północy jesiennego zrównania dnia z nocą świeciła wprost do jej Przejścia Dolnego, ilustrującego drogę grzechu i klątwy, którą podąża ludzkość; w tym samym czasie znajdująca się w Plejadach gwiazda Alkione, stolica Jehowy i centrum naszego wszechświata, tzn. gwiazda, wokół której krąży nasz wszechświat, znajdowała się na wprost wznoszącego się Przejścia Górnego, symbolizującego drogę sprawiedliwości i życia, którą kroczy lud Boży. (4) Gdyby utworzyć trójkąt prostokątny o następujących bokach: jeden bok ciągnący się od wejścia do Piramidy na północny wschód do kościoła narodzenia Chrystusa w Betlejem, a drugi od wejścia do niej prosto na wschód aż do przecięcia się pod kątem prostym z bokiem poprowadzonym od tego kościoła prosto na południe, to jeśli odległość tę \[przeciwprostokątną tak powstałego trójkąta - przypis tł.\] potraktujemy jako średnicę okręgu, a jego obwód w łokciach piramidalnych podzielimy przez 1000 (jedną z symbolicznych liczb Piramidy), otrzymamy dokładną liczbę lat od daty ukończenia Piramidy, w czasie jesiennej równonocy w roku 2140 p.n.e., aż do narodzin Jezusa w Betlejem w październiku 2 r.p.n.e., czyli 2138 lat. Znaczenie tych rzeczy wynika z symbolicznego użycia Egiptu i karnacji naszego Pana: Egipt przedstawia świat grzechu i przekleństwa. Jezus przez Swą karnację przyszedł na świat grzechu i klątwy, a następnie opuścił go, by wyzwolić z niego lud Boży, co pokazał przez udanie się do Egiptu i ponowne jego opuszczenie. To właśnie te typiczne czyny umożliwiły Mateuszowi odniesienie Oz. 11:1 do udania się przez Jezusa do Egiptu i powrotu stamtąd. Piramida nie przemawia słowami ani hieroglifami, lecz swą lokalizacją, kształtem, układem wewnętrznym, korytarzami, pokojami, kątami, liniami i wymiarami, a także prawdami naukowymi, religijnymi, historycznymi, proroczymi i chronologicznymi. W ten sposób staje się znakiem i świadectwem Boga, majestatycznie przemawiając do nas, którzy żyjemy w świcie "onego dnia". Przy okazji podamy kilka z jej naukowych prawd jako wprowadzenie do zamierzonego przez nas ukazania jej jako zewnętrznego dowodu na to, że Biblia jest Boskim objawieniem. Zauważmy, że te naukowe fakty o 4000 lat wyprzedzają odkrycia naukowców i w ten sposób potwierdzają, że Wielka Piramida nie jest ludzkiego pochodzenia, ponieważ w tamtym czasie ludzkość nie posiadała wiedzy w tej dziedzinie. Wydaje się, że jej ziemskim budowniczym był Melchizedek, który otrzymał plany, dokumentację i szczegółowe rysunki od Boga, jej Architekta. Na temat jej lekcji naukowych przytaczamy kilka myśli pióra jednego z najbardziej zaawansowanych badaczy Piramidy. Wskazuje on, iż Piramida podaje dokładną długość biegunowej osi Ziemi, a także dokładną długość cala piramidalnego i biblijnego łokcia oraz dokładną długość słonecznego roku zwrotnikowego; Pokój Króla wskazuje na dokładną długość roku; każdy bok podstawy na średnim poziomie fundamentu podaje dokładną długość roku słonecznego w relacji łokieć za dzień; cztery boki na tym poziomie podają dokładną długość czterech lat, uwzględniając rok przestępny; jeśli natomiast za jednostkę miary przyjmiemy cal piramidalny, długość czterech boków w calach piramidalnych na tym poziomie podaje dokładną ilość dni w roku słonecznym, jeśli zostanie podzielona przez 100, lub ujmując to inaczej, dokładnie 100 słonecznych lat zwrotnikowych mierzonych w calach piramidalnych. Fakty te są także pokazane przez pewne wymiary w Pokoju Króla, a także przez połączenie pomiaru Pokoju Króla i Wielkiej Galerii. Także miesiąc synodyczny \[odstęp czasu między kolejnymi nowiami Księżyca, równy 29 dniom 12 godzinom i 44 minutom, czyli 29,530589 dnia - przypis tł.\] został utrwalony w pierwszym Górnym Przejściu Piramidy oraz w korytarzu poziomym prowadzącym do Pokoju Królowej. Nawet długość cyklu precesyjnego punktów równonocy jest na kilka sposobów symbolizowana w Piramidzie, podobnie jak odległość Ziemi od Słońca i dokładne punkty kompasu. W Pokoju Króla precyzyjnie został podany także czas trwania roku słonecznego i księżycowego. Długość pierwszej i drugiej dyspensacji jest symbolizowana w Przejściu Dolnym, skrzynia w Pokoju Króla podaje standardową miarę objętości, gęstości i wagi, a także długość cyklu precesyjnego i liczbę Maluczkiego Stadka. W Piramidzie pokazane są także gęstość masy, ciężar i powierzchnia Ziemi. Podaje ona dokładne jednostki miary temperatury i dokładną skalę wartości pieniądza. Chociaż te naukowe dowody Piramidy są tak cudowne, nie zawierają jednak bezpośredniego potwierdzenia Biblii jako Boskiego objawienia, choć dowodzą Boskiego pochodzenia Piramidy. Natomiast religijne wskazówki utrwalone w Piramidzie dają nam imponujący zewnętrzny dowód na to, że Biblia jest Boskim objawieniem. Obecnie zwrócimy na nie naszą uwagę. Argumenty potwierdzające, że Wielka Piramida jest kamiennym świadectwem i ołtarzem Boga są następujące: (1) swym układem, korytarzami, pokojami, budową, wymiarami, kątami i liniami Piramida przedstawia wszystkie ważniejsze zarysy Boskiego planu, szczególnie klasę Chrystusa i jej historię jako centrum tego planu; (2) swymi wymiarami Piramida prezentuje chronologiczne zarysy Boskiego planu; (3) została zbudowana na wiele stuleci, zanim spisano jakąkolwiek część Biblii, i to w czasie, kiedy nikt na niebie ani na ziemi (z wyjątkiem Samego Jehowy) nie rozumiał tego planu ani jego zarysów chronologicznych. Musiała być ona zatem wzniesiona pod Boskim nadzorem. W rozdziale poświęconym Piramidzie w tomie 3 nasz Pastor wskazał na główne symbole Piramidy jako ilustracje Boskiego planu, szczególnie klasy Chrystusa, a także na jej główne wymiary jako ilustracje jego zarysów chronologicznych. Bracia Edgarowie uczynili to samo w sposób o wiele bardziej szczegółowy w swym dwutomowym dziele pod tytułem "The Great Pyramid Passages". Obecnie w krótkości zajmiemy się tymi rzeczami, które to potwierdzają: I. Budowa, przejścia, pokoje, układ, wymiary, kąty, linie itd. Piramidy przedstawiają Boski plan, szczególnie klasę Chrystusa jako centrum tego planu. Boski plan to Jego projekt stworzony w celu zniszczenia wśród moralnie wolnych jednostek grzechu i zła w ich naturze i skutkach. Upadły stan człowieka, rosnąca deprawacja, doświadczenie ze złem (szczególnie w drugim, obecnym złym świecie) oraz koniec obecnego drugiego świata w postaci zniszczenia są symbolizowane w Dolnym Przejściu między starym wejściem a Dołem, który ilustruje to zniszczenie. Okres przed potopem jest pokazany przez część posadzki tego korytarza powyżej jej przecięcia się z pionową linią początku jego sufitu do starego otworu, a następnie w dół starego boku do podstawy Piramidy. Pierwsze Górne Przejście ilustruje okres panowania Zakonu, a Wielka Galeria - okres spładzania z Ducha, Wiek Ewangelii. Wejście do Przedpokoju w jego pierwszej części przedstawia śmierć ludzkiej woli, a w części drugiej, pod Granitową Zasłoną, obrazuje przyjęcie woli Pana za naszą własną. Przedpokój ilustruje nasz bieg jako nowych stworzeń w szkole Chrystusa. Korytarz między Przedpokojem a Pokojem Króla przedstawia śmierć poświęconego ciała, natomiast Pokój Króla to stan narodzenia z Ducha w Boskiej naturze. Granit symbolizuje w Piramidzie to, co Boskie, a kamień wapienny - to, co ludzkie. Korytarz do Pokoju Królowej, symbolizujący warunki restytucji, ilustruje gościniec świątobliwości prowadzący do restytucji. Studnia ilustruje okup, Grota - hades, a Dół - jezioro ognia. Cztery podstawy, po jednej w każdym z czterech narożników, jako fundament Piramidy, przedstawiają cztery wielkie przymioty Jehowy jako podtrzymujące wspaniałe linie tego planu i wzajemnie zgodne ze sobą. Imię budowniczego, Jehowa, jest wbudowane w symbole Piramidy na kilka sposobów, znajdując potwierdzenie w Przybytku, jak wykazano w P'26,75,76. Piramida jako całość ilustruje klasę Chrystusa, przy czym kamień węgielny (Ps. 118:22; Zach. 4:7; Mat. 21:42;Dz. 4:11; 1 Piotra 2:7) symbolizuje Jezusa, a pozostałe zewnętrzne kamienie - Kościół. Wszyscy starożytni egipscy, greccy, syryjscy i arabscy pisarze zajmujący się tym tematem są zgodni, że począwszy od szczytowego kamienia aż do podstawy Piramida miała na swej powierzchni gładkie kamienie wapienne, niczym biały marmur. Musiały one albo odpaść, albo być usunięte z wyjątkiem najniższej warstwy w niektórych miejscach, na podstawie których poznajemy kąt nachylenia pierwotnej powierzchni. Pismo Święte mówi o Piramidzie jako symbolicznym ołtarzu i świadectwie Boga (Iz. 19:19,20) właśnie dlatego, że jako całość przedstawia ona klasę Chrystusa, która jest ucieleśnieniem Boskiego planu, a także Boskim ołtarzem i świadectwem na świecie. Granitowa Zapora, blokująca wejście do Pierwszego Górnego Przejścia, symbolizuje to, że Zakon nie dopuszcza do życia nikogo z upadłych, z których wszyscy staczają się opadającym Przejściem Dolnym. Studnia, jedyna droga pozostawiona przez budowniczych i umożliwiająca dostęp do Górnych Przejść, symbolizuje to, że droga do życia staje się udziałem upadłego człowieka tylko przez okup. Wyżej wspomniane kwestie niewątpliwie należą do głównych zarysów Boskiego planu, w ten sposób znajdując swą symbolikę w Wielkiej Piramidzie. Można by przedstawić wiele innych, lecz już te wystarczą do udowodnienia naszego pierwszego twierdzenia. Ci, którzy chcieliby poznać ich więcej, mogą je znaleźć w rozdziale na temat Piramidy w tomie 3 \[chodzi o tom paruzyjny - przypis tł.\] oraz w dwóch tomach "The Great Pyramid Passages", których zbadanie szczerze polecamy naszym czytelnikom. II. Nasze drugie twierdzenie jest następujące: swymi wymiarami Piramida podaje chronologiczne zarysy Boskiego planu. W związku z tym zauważamy, że zarysy chronologiczne z reguły są podawane w taki sposób, by pokazać czas lub trwanie różnych elementów Boskiego planu. W tej kwestii podamy bardzo krótkie streszczenie różnych zarysów chronologicznych wyjaśnionych w tomie 2 "The Great Pyramid Passages", uzupełniając je o kilka innych, zauważonych w Epifanii. Czas narodzin, śmierci i wiek naszego Pana Jezusa w chwili śmierci są symbolizowane przez przeciwprostokątną trójkąta prostokątnego utworzonego przez płaszczyznę przecięcia między północnym końcem Pierwszego Górnego Przejścia a punktem przecięcia rzutu linii posadzki Pokoju Królowej i Pierwszego Górnego Przejścia, który to punkt leży w odległości 33½ cala piramidalnego od północnego krańca Pierwszego Górnego Przejścia. Jest to dokładnie czas życia naszego Pana. Natomiast Jego wiek w chwili poświęcenia pokazany jest przez punkt przecięcia się rzutu linii północnej ściany Wielkiej Galerii z rzutem linii posadzki Pokoju Królowej - 30 cali od punktu przecięcia się tej drugiej linii z Pierwszym Górnym Przejściem (62; 56 \[liczby te oraz wszystkie następne, podobnie podane w nawiasach, są odnośnikami do stron tomu 2 "The Great Pyramid Passages"; pierwsza liczba odnosi się do wydania pierwszego, druga do wydania drugiego, które zawiera nieco poszerzone omówienie tego tematu\]). Długość Pierwszego Górnego Przejścia oraz Granitowej Zapory w calach piramidalnych podaje dokładną liczbę lat od udzielenia Zakonu aż do śmierci naszego Pana - 1647 lat (66,67; 58-60). Czas trwania powołania do spłodzenia z Ducha w latach, jako ogólny okres Wieku Ewangelii, symbolizowany jest przez linię posadzki Wielkiej Galerii od jej ściany północnej do południowej - 1881 ½ roku: od kwietnia 33 r.n.e. do października 1914 r. (70; 61-66). Mierząc od północnej ściany Wielkiej Galerii wzdłuż linii posadzki do dna dużego Stopnia w pobliżu ściany południowej, otrzymujemy 1813 ½ cala piramidalnego. Dokładnie co do dnia stanowi to liczbę lat od Kalwarii do 24 września 1846 roku, kiedy to antytypiczny Eliasz i Elizeusz stali się dwiema częściami oczyszczonej świątnicy. Mierząc od tego miejsca do przecięcia się rzutu ściany południowej Wielkiej Galerii z górą tego dużego Stopnia, uzyskujemy w calach piramidalnych dokładny czas wystąpienia antytypicznego Elizeusza jako różnego i oddzielnego od antytypicznego Eliasza - 27 czerwca 1917 roku, dzień, w którym J. F. Rutherford i autor ostatecznie oficjalnie zerwali ze sobą jako przedstawiciele tych dwóch klas, w podanej przed chwilą kolejności (E 3, 395-426). Wymiar wzdłuż linii posadzki od dołu Stopnia do punktu przecięcia się z pionową linią ściany południowej, a następnie w górę tej linii do punktu przecięcia się z górą Stopnia, daje nam tyle cali piramidalnych z ułamkiem, ile jest lat z ułamkiem od 24 września 1846 r. do 18 lipca 1920 - dnia, w którym antytypiczny Eliasz stanął przed światem jako różny i oddzielny od antytypicznego Elizeusza (E 3, 426-446). Czas od śmierci Jakuba w kwietniu 1813 r.p.n.e. do niewidzialnego drugiego adwentu naszego Pana w październiku 1874 r.n.e. symbolizowany jest przez wymiar od punktu przecięcia się Przejścia Dolnego i Górnego do północnej ściany Pokoju Króla, z pominięciem frontu dużego Stopnia, jako nie będącego częścią posadzki Wielkiej Galerii (91; 83-87). Dwójnasób jako czas trwania równoległych dyspensacji (2 x 1845 = 3690) jest pokazany w długości Granitowej Zapory, obydwu Górnych Przejść do frontu dużego Stopnia oraz w odległości od północnego krańca Stopnia do południowej ściany Przedpokoju (97; 88-99). Długość czasów pogan pokazana jest przez sumę poziomej długości i pionowej wysokości Wielkiej Galerii (11; 100-111). Czas od potopu (październik 2473 r.p.n.e.) do osiągnięcia przez naszego Pana dojrzałego wieku 30 lat, kiedy miały miejsce Jego chrzest, spłodzenie z Ducha i początek Jego służby, pokazany jest w odległości (2501 cali) od przecięcia pionowej linii początku sufitu i Dolnego Przejścia (co wyznaczało potop), w dół Dolnego Przejścia do jego przecięcia się z Pierwszym Górnym Przejściem, a następnie w górę do poziomu Pokoju Królowej, po czym wzdłuż tego poziomu aż do przecięcia się z pionową linią północnej ściany Wielkiej Galerii (październik 29 r.n.e.). Natomiast przecięcie się Pierwszego Górnego Przejścia i poziomu Pokoju Królowej, występujące 30 cali wcześniej, symbolizuje datę Jego narodzin (159; 137-140). Dzień Adama długości 1000 lat, w kontraście do dnia naszego Pana długości 1000 lat (przy czym duży dwójnasób \[2 x 2520 = 5040 lat\] jest okresem graniczącym z tymi dwoma dniami) jest pokazany w 1000 calach odległości od poziomej skalnej podstawy Piramidy po powierzchni kamieni okładziny do dawnego wejścia, a następnie w dół do północnej krawędzi posadzki (163; 141-143). Czas od końca dnia Adama (październik 3127 r.p.n.e.) do początku pierwszego zmartwychwstania (kwiecień 1878) jest pokazany w odległości od północnego krańca posadzki pionowo w dół do poziomu otworu Studni, a następnie poziomo do środka otworu Studni - 5003½ cala piramidalnego (170; 148-149). Data położenia na ołtarzu ostatniego członka Maluczkiego Stadka, który miał rozpocząć ofiarowanie samego siebie pod przykryciem zasługi Chrystusa, mająca miejsce 1883 lata po kwietniu 33 r.n.e., tj. w kwietniu 1916 r., jest pokazana w odległości od posadzki Dolnego Przejścia przy północnej krawędzi otworu Studni do poziomu Pokoju Królowej (173). Czas trwania "świata, który był", o długości 1654 lat, pokazany jest w 1654 calach piramidalnych, które uzyskujemy z następujących wymiarów: pozioma odległość mierzona wzdłuż podstawy od przedniej krawędzi kamieni okładziny do punktu przecięcia się z pionową linią sufitu (zaczynającą się w Przejściu Dolnym), w górę tej linii pionowej do Dolnego Przejścia, następnie w kierunku północnym wzdłuż jego linii posadzki aż do starego wejścia, po czym w dół do poziomu podstawy u dołu kamieni okładziny - 1654 cale (173; 155,156). ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział V — BIBLIA JAKO BOSKIE OBJAWIENIE (dokończenie)”. Cała liczy 22 621 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*