--- tytul: "Rozdział IV — BIBLIA JAKO BOSKIE OBJAWIENIE (c.d.) — Tom 12 — Biblia | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział IV — BIBLIA JAKO BOSKIE OBJAWIENIE (c.d.) — Pierwszym z wewnętrzno-zewnętrznych dowodów na to, że Biblia jest Boskim objawieniem są cuda. Z…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e12-347 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział IV — BIBLIA JAKO BOSKIE OBJAWIENIE (c.d.) Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1949 · strona 347 · pozycja E12-347 ## ROZDZIAŁ IV ## BIBLIA BOSKIM OBJAWIENIEM (CD) ## CUDA - PROROCTWO - DOŚWIADCZENIE - EFEKTY - WPŁYW CYWILIZUJĄCY Pierwszym z wewnętrzno-zewnętrznych dowodów na to, że Biblia jest Boskim objawieniem są cuda. Z pewnością należą one do dowodów wewnętrznych, ponieważ (1) są one częścią zawartości Biblii oraz (2) wszystkie są typami (znakami), a jako takie - częścią Boskiego objawienia. Z innego punktu widzenia jednak są one dowodem zewnętrznym, nie tyle samej Biblii, co pewnych objawień, którym towarzyszyły one jako potwierdzenie ich Boskiego pochodzenia. Nie powinniśmy bowiem zapominać, że w wielu przypadkach Boskie objawienia były dokonywane, zanim zostały spisane jako część Biblii, pełne objawienie, np. wszystkie wydarzenia z Ewangelii i Dziejów Apostolskich oraz wszystkie symbole Objawienia rzeczywiście się wydarzyły, a ich wszystkie nauki zostały przedstawione ustnie jako objawienia, zanim zostały spisane, tak jak wszystkie nauki listów apostolskich zostały objawione Apostołom, zanim ci przenieśli je na papier. To samo dotyczy znacznej części Starego Testamentu, np. jego wszystkich części historycznych, wszystkich rozporządzeń Przymierza Zakonu i sporych fragmentów części proroczych, chociaż pewna zawartość ksiąg Proroków została objawiona dopiero w czasie ich spisywania. To właśnie te fakty skłaniają nas do zakwalifikowania cudów nie tylko jako zewnętrznych dowodów Biblii, jak to się zazwyczaj dzieje, ani tylko jako jej dowodów wewnętrznych, lecz jako połączenie obydwu: dowodów wewnętrzno-zewnętrznych. Te same warunki skłaniają nas do zakwalifikowania proroctw jako dowodów wewnętrzno-zewnętrznych, a nie jedynie jako dowodów zewnętrznych, co z reguły czynią piszący na ten temat. Zaczynamy od naszego zrozumienia tego, czym jest cud. Cud to akt nadludzkiej jednostki działającej w ramach zasad natury za pośrednictwem lub bez udziału naturalnych sił oraz za pośrednictwem lub bez udziału naturalnych środków, budzący podziw w obserwatorze, ponieważ jest on poza zasięgiem ludzkiej zdolności wykonania, a zazwyczaj także poza zasięgiem ludzkiej zdolności zrozumienia. Pomocne okaże się kilka wyjaśnień tej definicji. Jednostka dokonująca cudu zawsze musi być nadludzka, tj. Bóg albo dobry lub zły anioł. W żadnym prawdziwym cudzie narzędziem sprawczym nigdy nie jest człowiek. Fakt ten wyklucza ze sfery cudów wszystkich fakirów, wszystkich hipnotyzerów, wszystkich kuglarzy, pomimo tego, że niektórzy z nich są w stanie czynić zdumiewające rzeczy wykraczające poza zdolności innych, zarówno w sferze wykonania jak i zrozumienia. To, co cudowne, powstaje zatem w królestwie duchowym, nadludzkim, nadnaturalnym. Biblijny cud zawsze występuje też w sferze tego, co naturalne. Nie powinniśmy przez to rozumieć, że w świecie istot duchowych nie może być cudów lub też że ich tam nie ma. Bóg dokonywał bowiem cudów w stwarzaniu Logosa i wszystkich innych duchowych istot i z pewnością w dalszym ciągu dokonuje cudów wśród istot duchowych. Nie są to jednak te cuda, które omawiamy tutaj, gdzie traktujemy je jako towarzyszące i uwierzytelniające Boskie objawienie. Ten drugi rodzaj cudów zawsze ma miejsce w królestwie natury, tak jak zna ją człowiek. Tak więc w cudzie zawsze występuje nadludzka istota działająca ze sfery nadprzyrodzonej i nadludzkiej do sfery natury znanej człowiekowi. Jest to widoczne w każdym cudzie zapisanym w Biblii, np. stworzeniu materii (1 Moj. 1), potopie (1 Moj. 7:8), pomieszaniu języków (1 Moj. 11:1-9), poczęciu Izaaka (1 Moj. 17:17; 18:12; 21:2; Rzym. 4:17-22; Żyd. 11:11,12), zniszczeniu Sodomy (1 Moj. 19), płonącym krzaku (2 Moj. 3:2), przemianie laski Mojżesza w węża i odwrotnie (2 Moj. 4:3,4), trądzie Mojżesza (2 Moj. 4:6,7,30), dziesięciu plagach egipskich (2 Moj. 7-12), zniszczeniu większości armii Sennacheryba (2 Król. 19:35; Iz. 37:36) itp. itd. Te i wszystkie inne cuda opisane w Biblii miały miejsce w sferze natury, znanej człowiekowi poprzez działanie jego zmysłów. W celu realizacji swych zamierzeń Przyczyna dokonująca cudów może, lecz nie musi używać naturalnych sił. Rozstąpienie Morza Czerwonego nastąpiło dzięki temu, że Bóg wykorzystał potężny wiatr do skierowania ogromnych ilości wody w kierunku północno-zachodnim, w wyniku czego w górnej części Morza Czerwonego ukazała się rafa, po której Izraelici przeszli suchą stopą. Ciemność oraz wody po obydwu stronach rafy skrywały ją natomiast przed Egipcjanami, tworząc w ten sposób ochronę, symboliczny mur dla Izraela. Błędem popełnianym przez niektórych jest mniemanie, że w opisie tym mur oznacza to, że wody stały pionowo niczym mur. Stanowiły one mur symboliczny, tj. ochronę i ukrycie dla Izraelitów, który w ciemności wywołanej przez słup obłoku i mrok nocy przez długi czas nie pozwalał Egipcjanom odnaleźć przejścia wykorzystanego przez Izrael (2 Moj. 14:15-31). Ostatnie odkrycia ujawniły, że wysuszenie Jordanu (Joz. 3:14-17) nastąpiło z powodu wywołania przez Boga obsunięcia się ziemi z góry położonej na skraju Jordanu, w pobliżu miast Adam i Zaretan, która wypełniła koryto Jordanu w odległości kilku kilometrów powyżej miejsca przejścia. W wyniku tego utworzyła się tama, zapora spiętrzająca wodę, a Bóg zgrał w czasie zatrzymanie wód, które trwało od chwili wkroczenia do rzeki kapłanów niosących Arkę aż do czasu przekroczenia rzeki przez cały lud. To samo zjawisko miało niedawno miejsce w naturalny sposób, a więc nie cudowny, sugerując tym samym metodę dokonania tego cudu. W niszczeniu Sodomy wystąpiła smoła ziemna, a w przypadku żony Lota zamienionej w słup soli - kryształy soli. Niektóre cuda Biblii miały jednak miejsce bez używania przez Boga naturalnych sił, np. pomieszanie języków, być może trąd Mojżesza i Marii (2 Moj. 4:6; 4 Moj. 12:10-15), przemiana twarzy Mojżesza (2 Moj. 34:29-35), prawdopodobnie zakwitnięcie laski Aarona (4 Moj. 17:1-9), siła Samsona (Sędz. 14:6; 16:3,29,30), upadek Dagona (1 Sam. 5:1-4), być może pomnażanie przez Eliasza ilości mąki i oliwy u wdowy (1 Król. 17:9-16). Jeśli chodzi o cuda naszego Pana w postaci leczenia i wzbudzania zmarłych, wiemy z Biblii, że z własnego ciała brał On siły witalne niezbędne do zastąpienia zużytych sił witalnych osób chorych i w ten sposób przywracał ich do prawidłowego stanu. W przypadku zmarłych, udzielał im sił witalnych niezbędnych do przywrócenia im życia, i w ten sposób wyprowadzał ich ze stanu śmierci. Jest to stwierdzone w Mat. 8:16,17; Mar. 5:27-34; Łuk. 8:43-56; 6:19. W cudach tych Jezus używał zatem Swej własnej zasady życia jako środka dokonania cudu. Jeśli chodzi o uzdrowienia i wskrzeszanie umarłych dokonywane przez Apostołów, nie wiemy, czy jako środka używali swych własnych sił witalnych czy też zasady życia w powietrzu (Dz. 3:2-10; 9:33-35,36-42; 20:9-12). W przypadku dwojga dzieci wskrzeszonych przez Eliasza (1 Król. 17:17-24) oraz Elizeusza (2 Król. 4:32-37) cudu tego dokonali przez przekazanie dzieciom swych własnych sił witalnych przez położenie się na nich. Nie miało to jednak miejsca w przypadku wskrzeszenia umarłego Moabity dzięki kontaktowi z kośćmi Elizeusza (2 Król. 13:20,21), ponieważ Elizeusz od dawna był już martwy. W tym przypadku Bóg najwyraźniej sięgnął po zasadę życia z powietrza i wprowadził ją do ciała zmarłego człowieka, gdy dotknęło ono kości Elizeusza, i w ten sposób przywrócił go do życia. W większości przypadków najwyraźniej stosowane były środki zapewnione przez naturę jako narzędzia, przy pomocy których nadludzka istota dokonywała cudu. Być może było tak w większości przypadków, w których nie jesteśmy w stanie dostrzec użytego narzędzia. Możemy zauważyć także, że nasza definicja stwierdza, iż cuda były dokonywane przy udziale ludzkich narzędzi lub bez nich. Oto cuda dokonane bez udziału człowieka: stworzenie wszechświata, potop, zniszczenie Sodomy i Gomory, płonący krzak (2 Moj. 3:2), słup obłoku i ognia (2 Moj. 13:21,22), grzmoty, błyskawice i trzęsienie ziemi przy Synaju (2 Moj. 19:16-20; Żyd. 12:26), śmierć Nadaba i Abihu (3 Moj. 10:1,2), rozdzielenie Jordanu za czasów Jozuego, upadek Dagona, śmierć Betsemitów (1 Sam. 6:19,20) oraz Ozy (2 Sam. 6:1-8), ogień na ofierze Aarona (3 Moj. 9:24), Gedeona (Sędz. 6:21), Manuego (Sędz. 13:19,20), Salomona (2 Kron. 7:1) oraz Eliasza (1 Król. 18:38), zniszczenie armii Sennacheryba, powrót cienia na tarczę słońca (wydaje się, że odbyło się to przez pojawienie się sztucznego słońca, podczas gdy prawdziwe słońce świeciło w innej części niebios, 2 Król. 20:9-11), wybawienie Sadracha, Mesacha i Abednego (Dan. 3:23-27) oraz Daniela ( 6:22), a także gwiazda betlejemska (którą prawdopodobnie był anioł, zwany gwiazdą, ponieważ mędrcy wzięli go za takiego, Mat. 2:13-23). Cuda były jednak także dokonywane przy pomocy ludzi, czego dowodzą następujące przypadki: niektóre z 10 plag egipskich, osłodzenie wód w Mara (2 Moj. 15:25), woda ze skały (2 Moj. 17:5,7), upadek Jerycha (który nastąpił dlatego, że wibracje dźwięków baranich rogów były takie same jak wibracje murów Jerycha, co doprowadziło do ich upadku, Joz. 6:20), gęsty grad padający na zastępy sprzymierzonych królów, w wyniku czego światło słońca przestało świecić na Gabaon, a światło księżyca przestało świecić w dolinie Ajalon (z powodu błędnego tłumaczenia werset ten nabrał znaczenia, że słońce i księżyc stały nieruchomo przez cały dzień na górze i dolinie, co jest niemożliwe, ponieważ ani słońca, ani księżyca nigdy tam nie było, lecz było tam ich światło, Joz. 10:10-14), pomnażanie przez Eliasza mąki i oliwy u wdowy, wskrzeszenie jej syna, zatrzymanie deszczu i ponowne przywołanie go (1 Król. 17:1; 18:41-45), sprowadzenie z nieba ognia na dwie grupy żołnierzy (2 Król. 1:10-12) oraz rozdzielenie Jordanu (2 Król. 2:8), rozdzielenie Jordanu przez Elizeusza (2 Król. 2:14), uzdrowienie wód Jerycha (2 Król. 2:19-22), pomnażanie oliwy u wdowy (2 Król. 4:1-7), unieszkodliwienie zatrutego garnca (2 Król. 4:38-41), uzdrowienie trądu Naamana i włożenie go na Gehazego i jego nasienie (2 Król. 5:1-19,26,27), sprawienie, by wypłynęła siekiera (2 Król. 6:6), ujawnienie planów króla syryjskiego (2 Król. 6:12), otworzenie oczu sługi (2 Król. 6:17), oślepienie Syryjczyków (2 Król. 6:18), uzdrowienie Ezechiasza przez Izajasza (Iz. 38:21) oraz wszystkie cuda Jezusa i Apostołów. Widzimy więc, że aby dokonać cudów, Bóg nie musiał ograniczać się do ludzkich narzędzi, chociaż często z nich korzystał, a prawdę mówiąc, czynił to bardzo często. Biblia używa szczególnie trzech terminów na określenie cudów, które pomagają w lepszym zrozumieniu ostatniej części naszej definicji cudu: budzenie podziwu w obserwatorze z powodu wykraczania poza ludzkie zdolności wykonania, a zwykle także poza ludzkie zdolności zrozumienia. Są one nazywane mocami (lub wielkimi dziełami), dziwami i znakami. Prosimy odszukać poniższe odnośniki w przekładzie A.R.V., ponieważ przekład A.V. nie podaje stosownych tłumaczeń z dokładnością A.R.V. \[co tym bardziej jest prawdziwe w odniesieniu do tłumaczeń polskich - przypis tł.\]: (1) MOCE: Mat. 11:20,21,23; 13:54,58; Mar. 6:2,5,14; Łuk. 19:37; 1 Kor. 12:10,28,29; Gal. 3:5; (2) DZIWY: Dz. 2:19; (3) ZNAKI: Mat. 12:38,39; Mar. 16:17,20; Łuk. 23:8; Jana 2:11,18,23; 3:2; 4:54; 6:2; 7:31; 9:16; 11:47; Dz. 4:16,22; 8:6; 2 Kor. 12:12; (4) połączenie dwóch lub wszystkich trzech tych słów: Dz. 2:22,43; 4:30; 5:12; 6:8; 7:36; 8:13; 14:3; 15:12; 2 Tes. 2:9; Rzym. 2:4. Greckie słowo dynameis, tłumaczone moce, opisuje fakt, że cuda są wyrazem nadprzyrodzonej i nadludzkiej siły. Greckie słowo terata, tłumaczone dziwy, pokazuje, w jaki sposób cuda zadziwiają swą nadprzyrodzoną siłą i naturalnym brakiem zdolności człowieka do ich wyjaśnienia. Natomiast greckie słowo semeia, tłumaczone znaki, odnosi się do (1) poświadczającego znaczenia oraz (2) typicznego zastosowania cudów. Tak więc słowa te między innymi zawierają myśli wyrażone w ostatniej części naszej definicji cudu: budzenie podziwu w obserwatorze z powodu wykraczania poza zdolność człowieka do wykonania i zwykle także poza zdolność człowieka do jego zrozumienia. Powyższe uwagi w krótkości wyjaśniają szczegóły naszej definicji cudów. Zarówno Bóg, jak i szatan mogą dokonywać i dokonują cudów. Większość powyższych wersetów wskazuje na Boga jako Czynnik sprawczy w dokonywaniu cudów. Z tego powodu nie będziemy podawali żadnych dalszych dowodów na ten temat, ponieważ w zasadzie byłoby to powtarzaniem tego, co dowiedliśmy powyżej. Wielu ludzi jest jednak zaskoczonych, gdy uświadamiają sobie fakt, że szatan może dokonywać i że dokonuje cudów. Biblia potwierdza to stwierdzenie. Pierwszy biblijny zapis, jaki znamy, dotyczący czynienia cudów przez niego, to skłonienie aniołów przed potopem do przyjmowania ludzkich ciał, w których żenili się oni z kobietami i dali początek rodzajowi przedpotopowych olbrzymów (1 Moj. 6:2,4). Drugi biblijny opis dokonywania cudów przez szatana związany jest z jego gniewem przeciwko Ijobowi, wyrażonym przez zabicie piorunem jego owiec (Ijoba 1:16), a jego synów przy pomocy trąby powietrznej (19), a także przez dotknięcie go wrzodami od stóp do głowy (Ijoba 2:7). Trzeci biblijny opis cudów szatana to kopiowanie przez niego, za pośrednictwem Jannesa i Jambresa (2 Tym. 3:8), niektórych egipskich plag, kiedy to tworzył on różne istoty, takie jak węże (2 Moj. 7:11,12), a także wodę zamienioną w krew, która prawdopodobnie roiła się od malutkich czerwonych stworzeń (22), oraz żaby ( 8:7). Nowy Testament mówi o nim to samo (Mat. 7:22,23; 24:24; 2 Tes. 2:9;Dz. 8:9-11). Rodzi to pytanie: W jaki sposób możemy stwierdzić, czy cud dokonywany jest przez Boga czy przez szatana? Na to pytanie odpowiadamy następująco: (1) Boskie cuda muszą potwierdzać prawdę w odróżnieniu od błędu, ponieważ zostały one dokonane jako uwierzytelnienie Boskiego objawienia; (2) muszą być one dokonywane w związku ze służbą dobrego narzędzia w odróżnieniu od służby złego narzędzia; (3) ich cel i skutek muszą być dobre; oraz (4) nie mogą one mieć miejsca po śmierci ostatniego wierzącego, na którego jeden z Apostołów włożył ręce, udzielając mu darów Ducha. Bóg ograniczył bowiem udzielanie darów, wśród których jest także dar czynienia cudów (1 Kor. 12:7-11), tylko do Apostołów (Dz. 8:6,7, por. z 15-17; Gal. 3:5 \[Dowodzi to, że Paweł posiadał władze należące wyłącznie do Apostołów. Jego oszczercy odmawiali mu apostolskiego urzędu, a on bronił go przed Galacjanami, przypominając im, że udzielał im takich darów\]). Śmierć takiego ostatniego wierzącego miała miejsce zaraz po skompletowaniu Biblii jako Boskiego objawienia (1 Kor. 13:8-12), ponieważ dary te istniały w Kościele bardzo krótko, tzn. do chwili skompletowania Boskiego objawienia, natomiast łaski Ducha miały trwać przez cały Wiek Ewangelii (w.13). Te cztery kryteria dowodzą, że papieskie i pogańskie cuda są pochodzenia szatańskiego, tak samo jak leczenie wiarą, egzorcyzmy obecnych czasów itp., jak dowodzą tego wyraźne wersety biblijne (Mat. 7:22,23; 24:24; 2 Tes. 2:9; Obj. 16:14). Moglibyśmy tutaj dodać, że dobrzy aniołowie, tak samo jak dobrzy ludzie, są używani przez Boga jako narzędzia do dokonywania cudów (1 Moj. 21:19; 2 Król. 19:35; Dz. 12:6-11), podobnie jak źli aniołowie i źli ludzie są używani przez szatana jako narzędzia do dokonywania jego cudów (Obj. 16:14; Dz. 8:9-11). ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział IV — BIBLIA JAKO BOSKIE OBJAWIENIE (c.d.)”. Cała liczy 30 528 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*