Rozdział I — NIEWOLA IZRAELA I PRZYGOTOWANIE DO WYZWOLENIA

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1948 · strona 7 · pozycja E11-7

ROZDZIAŁ I

NIEWOLA IZRAELA I PRZYGOTOWANIE DO WYZWOLENIA

2 Mojżeszowa 1:6-4:31

Uwagi ogólne - Zamysły faraona - Pierwsze i drugie czterdzieści lat Mojżesza - Dwaj faraonowie - Posłanie Mojżesza przez Boga - Imię Boga - Przesłania dla Izraela i faraona - Wahanie Mojżesza - Rzecznik - Powrót do Egiptu

Przed wyjaśnieniem werset po wersecie 2 Moj. 1:6-15:21 pragniemy podać kilka uwag co do ogólnego typicznego i antytypicznego tła odpowiednich wersetów, jako podstawy, na której będziemy budować szczegóły pojawiające się w omawianych wersetach biblijnych. W antytypie obejmuje to czas od zakończenia się potopu aż do Wieku następującego po Małym Okresie, przy końcu Tysiąclecia. Większość tej historii (2 Moj. 1:6-13:22) jest typem warunków panujących w drugim złym świecie, tj. od zakończenia się potopu aż do ustanowienia ziemskiej sfery Królestwa. 2 Moj. 14:1-15:21 obrazuje warunki w Tysiącleciu i po Tysiącleciu. Egipt jako kraj ilustruje drugi zły świat - porządek rzeczy od potopu do Tysiąclecia (Iz. 10:24-27; 19:1-25; 27:12,13; 30:2,3,31; Obj. 11:8). Faraon, król Egiptu, jest typem szatana jako boga, księcia obecnego świata (Iz. 19:11; 30:2,3; Jana 12:31; 14:30; 15:1; Efez. 2:2). Izraelici reprezentują tych, którzy w Wiekach Patriarchów i Żydowskim byli, w obecnym Wieku są, a w następnej dyspensacji będą ludem Bożym (Iz. 8:14; Gal. 6:16; Jer. 31:31-33; Oz. 11:1; Mat. 19:28). Ciemiężenie Izraela przedstawia ciemiężenie rodzaju ludzkiego w stanie klątwy, a wzdychanie i płacz Izraela - wzdychanie i płacz ludzkości z powodu surowości klątwy (Mat. 11:28; Rzym. 8:20-22). Egipcjanie obrazują sług szatana, ich dostojnicy - jego upadłych aniołów oraz przywódców wśród ludzi, natomiast pozostali Egipcjanie reprezentują ogół sług szatana (Iz. 19:2,4,11-18; 20:4; 30:4-7; 31:3). Przełożeni postawieni nad Izraelem przez faraona reprezentują grzech, błąd i śmierć, które okrutnie obchodzą się z ludzkością w stanie klątwy (1 Kor. 15:24-26; Obj. 21:4). Te uwagi ogólne pozwolą nam lepiej zrozumieć tło całego antytypu. Jesteśmy obecnie przygotowani do zbadania szczegółów. W celu zaoszczędzenia miejsca nie będziemy w pełni cytować wersetów, lecz podamy jedynie ich numery wraz z takimi odniesieniami do nich, które każdemu posiadającemu przed sobą otwartą Biblię pozwolą powiązać nasze komentarze z odpowiednimi wersetami. Rozpoczynamy od 2 Moj. 1:6.

(2) Wzmianka o śmierci Józefa i jego pokolenia (w. 6) w antytypie oznacza zmianę późniejszych wydarzeń w odniesieniu do tych związanych z Józefem i jego braćmi. Wielki przyrost Izraelitów (w. 7) jest typem wielkiego przyrostu ludu Bożego w liczbie, znajomości, łasce i służbie w czasie drugiego złego świata. W Wieku Patriarchów lud Boży był nieliczny. Jego przyrost w antytypie rozpoczął się w czasie typicznego przyrostu Izraelitów w Egipcie (w.7) i trwał przez cały Wiek Żydowski i Ewangelii. Szczególnie w okresie tego drugiego Wieku przyrost ten napełnił antytypiczną ziemię (chrześcijaństwo). Nowy faraon Egiptu (w. 8), nieznający Józefa, jest typem szatana w jego roli nieokazywania uczucia ani życzliwości wobec sług Boga, nawet wobec tych najbardziej wybitnych wśród nich. Jego powstanie reprezentuje rozpoczęcie przez szatana prowadzenia wobec ludu Bożego bardziej uciążliwej polityki od tej prowadzonej wcześniej. W antytypie ta nowa polityka rozpoczęła się od uciskania cielesnego Izraela w Egipcie, a zakończyła tuż przed tym, gdy wąż zaczął wyrzucać potok wód ze swej paszczy, by przez tak zwane oświecenie pokonać protestujący kościół, szczególnie w XVIII-wiecznej Francji. Wraz z początkiem tak zwanego oświecenia szatan przestał (czego typem jest śmierć faraona z czasu ucisku - 2 Moj. 2:23) używać dotychczasowych bezpośrednich metod ucisku i zmienił metody wielkich przesądów i przemocy na takie, które bardziej przypominały metody aniołów światłości, co w coraz większym stopniu jest jego metodą postępowania od roku 1748 (TP1970'12). Zauważmy bowiem, że faraon z czasu ucisku nie był tym samym, co faraon z czasu wyjścia. Czasownik jest w wersecie 9 powinien być zastąpiony przez staje się [B.G. nie podaje w tym wersecie żadnego czasownika; inne polskie przekłady używają czasowników jest, stał się, stali się - przypis tł.]. Słowa faraona skierowane do Egipcjan o niebezpiecznym przyroście Izraela reprezentują wzbudzanie przez szatana obaw wśród Egipcjan, mieszkańców Kanaanu, a także narodów otaczających Izrael w Palestynie, przed prawdziwymi Izraelitami i ich sprzymierzeńcami; obaw wśród narodów pogańskich przed pierwotnymi chrześcijanami oraz ich sympatykami; obaw sekciarskich papistów przed świętymi i ich sympatykami w ciemnych wiekach; obaw sekciarskich katolików przed reformacyjnymi ruchami prowadzonymi przez jednostki i ich sympatykami oraz prowadzonymi przez sekty i ich sympatykami, jak również obaw sekciarskich protestantów przed sługami Bożymi w ich gronie. Tak jak faraon starał się wzmóc pełne zazdrości obawy Egipcjan przed Izraelitami przez wyolbrzymianie ich liczby i siły, tak czyni i szatan we wszystkich ilustracjach antytypu podanych w poprzednim zdaniu. W odniesieniu do siły duchowej oświadczenie to jest prawdziwe, chociaż nie było to myślą szatana.

(3) Radzenie Egipcjanom przez faraona (w. 10), by wprowadzili metody ograniczenia liczby i siły Izraela jest typem sugerowania przez szatana swym sługom metod, przez które liczba i wpływ ludu Bożego mogłyby być ograniczone. W antytypie zaczęło się to od szatańskiej sugestii zabijania izraelskich niemowląt płci męskiej, a kontynuacją tego było sugerowanie Izraelowi, aby nie był wierny Bogu na pustyni, za czasów sędziów, królów, starszych, uczonych w Piśmie, faryzeuszy, saduceuszy itp., wymierzając to zwodzenie szczególnie w przywódców Izraela. Tę samą zasadę zastosował wobec naszego Pana, Dwunastu Apostołów, Siedemdziesięciu Uczniów oraz późniejszych wodzów ludu Bożego, a także wobec zastępów chrześcijan. Tak jak w typie celem tych sugestii było uczynienie Izraela nielicznym, słabym, służalczym i zniewolonym w Egipcie, by w ten sposób uniemożliwić mu wspomaganie wroga, tak w antytypie celem odpowiednich sugestii szatana było zmniejszenie liczebności, osłabienie, poddanie i zniewolenie ludu Bożego obydwu Wieków, tak by nie był on pomocny dla Boga w Jego atakach na królestwo szatana i by w ten sposób nie wyzwolił się z tego królestwa.

(4) Pierwszy krok faraona w tym uciskaniu, pociągający za sobą ustanowienie nad Izraelitami przełożonych, by ciemiężyli ich ciężką pracą, jest typem zwiększenia przez szatana uciskającego wpływu grzechu, błędu i śmierci - jako procesu umierania - na lud Boży. Nie ulega żadnej wątpliwości, że spotęgowanie mocy śmierci jako procesu umierania, w jej wpływie na lud Boży, zostało zapoczątkowane przez szatana za pośrednictwem faraona z czasu zniewolenia. Utrapienia doświadczeń na pustyni oraz szerzenie się chorób, głodu, nieszczęść i wojen podczas Wieku Żydowskiego powiększały surowość procesu umierania. Niezliczone wojny, rewolucje, głód, zarazy, nieszczęścia itd. Wieku Ewangelii są dowodem uciskającego charakteru przełożonego - śmierci - wobec ludu Bożego. Grzech zaczął uciskać lud Boży szczególnie w czasie podróży przez pustynię i kontynuował to oddziaływanie przez cały Wiek Żydowski, przy czym nękały go grzechy jego własne oraz innych. Liczne grzechy Wieku Ewangelii, obejmujące cały zakres zła moralnego i religijnego, z pewnością jeszcze bardziej wzmogły ciemiężenie ludu Bożego przez przełożonego - grzech. Także błąd, jako przełożony, ciemiężył go fizycznie, umysłowo, artystycznie, moralnie i religijnie. Szatanowi już na pustyni udało się zarazić Izrael błędami pogan, czego dowodem są epizody ze złotym cielcem oraz Baal Fegora. Nasiliło się to w okresie sędziów oraz w trakcie panowania niektórych królów Izraela i Judy. Chociaż wraz z wypędzeniem skończyło się w Izraelu bałwochwalstwo, z wyjątkiem pewnych okresów ucisku Syryjczyków za rządów Antiocha Epifanesa, pojawiły się błędy formalizmu, faryzejstwa i saducejstwa. Błędy stale nasilającej się apostazji ciemiężyły lud Boży w czasie Wieku Ewangelii, spotęgowane błędami protestanckiego sekciarstwa. Jak bardzo był on uciśniony błędami sześciu przesiewań Żniwa! Trudno jest przecenić ciemiężenie serca i umysłu ludu Bożego z powodu trzech wielkich błędów: wyznaniowej trójcy, ludzkiej nieśmiertelności i wiecznych mąk, nie wspominając już o mszy i rzeczach z nią związanych, pokucie, celibacie księży, zakonników i zakonnic oraz o Boskim prawie kleru, królów i arystokracji, z dużą domieszką kalwińskiej predestynacji. Powyższe fakty z pewnością dowodzą, że przełożonymi rodzaju ludzkiego są grzech, błąd i śmierć.

(5) Zbudowanie przez Izraelitów Pytom (miasto, dom zachodzącego słońca) oraz Rameses (zrodzony z słońca) kolejno przedstawia lud Boży Wieku Żydowskiego, budujący nominalny kościół żydowski, co miało być końcem kultu Baala, boga słońca (szatana), oraz lud Boży Wieku Ewangelii, budujący nominalny kościół chrześcijański, który w rzeczywistości pochodzi od szatana, boga słońca. To, że typiczne miasta zostały nazwane miastami składu, miastami skarbu reprezentuje fakt, że nominalny kościół żydowski był miastem składu, skarbu żydowskich wyznaniowych nauk, a nominalny kościół chrześcijański - miastem składu, skarbu wyznaniowych nauk chrześcijańskich. Tak jak w miarę nasilania się ucisku Izrael się rozmnażał (w. 12), tak stałe wysiłki szatana, by zniszczyć lud Boży obydwu Wieków, doprowadziły do jego wzrostu w liczbie, wiedzy, łasce i służbie, czego dowodem są wysiłki reformacyjne wzmacniające obydwa domy Izraela po srogich doświadczeniach i odstępstwach, a także na przykład fakt wyrażony słowami: "Krew męczenników jest nasieniem Kościoła" (Rzym. 8:28; 2 Kor. 4:16-18). Jak typiczny przyrost zasmucał Egipcjan, szczególnie faraona, tak antytypiczny przyrost zasmucał szatana i jego sług. Jak rozmnażanie się Izraelitów skłoniło Egipcjan do zwiększenia obciążeń dla Izraela (w. 13), tak w obydwu Wiekach opisany wyżej przyrost ludu Bożego pobudzał szatana i jego sług do większego uciskania i prześladowania, co widać w stale mnożących się ciężarach klątwy na przestrzeni dwóch omawianych Wieków. Lud Boży z pewnością miał w obydwu Wiekach bardzo ciężkie doświadczenia (w. 14) - z powodu antytypicznej gliny (grzechu), cegły (błędu) oraz prac polowych (śmierci). Te ciężkie doświadczenia niekiedy poddawały ich najcięższej próbie.

(6) Szifra (piękno; w. 15 [w B.G. Zefora - przypis tł.]) jest typem nominalnego kościoła żydowskiego, a Pua (wspaniałość [w B.G. Fua - przypis tł.]) - nominalnego kościoła chrześcijańskiego. Tak jak akuszerki pomagają matkom w rodzeniu oraz po urodzeniu dziecka, tak antytypiczna Szifra - jako antytypiczna akuszerka - pomagała prawdzie Starego Testamentu i jej sługom, antytypicznej matce ludu Bożego Wieku Żydowskiego, rozwijać wodzów (synów) oraz członków (córki) cielesnego Izraela. Natomiast antytypiczna Pua, jako antytypiczna akuszerka, pomagała prawdzie Wieku Ewangelii i jej sługom, antytypicznej matce ludu Bożego Wieku Ewangelii, rozwijać wodzów (synów) oraz członków (córki) duchowego Izraela. Tak jak faraon zwrócił się do Szifry i Puy, by zaangażować je do realizacji swych nikczemnych planów, tak uczynił i szatan wobec nominalnych kościołów żydowskiego i chrześcijańskiego. Polecenie dane im przez faraona (w. 16), by w trakcie wykonywania obowiązków położniczych zabijały niemowlęta płci męskiej, jest typem polecenia szatana dla nominalnych kościołów żydowskiego i chrześcijańskiego, by odsuwały od społeczności i służby nowo rozwijających się wodzów już na początku ich działalności. Tak się nie stało (w. 17), za co obydwu nominalnym kościołom należy się uznanie, chociaż one często czyniły to wobec dobrze rozwiniętych wodzów w obydwu domach Bożego Izraela, np. Saul wobec Dawida, Jechoniasz i Sedekiasz wobec Jeremiasza, papiestwo wobec Berengariusza z Tours, Piotra Abelarda itp. Zachowywanie przez nie tych dzieci przy życiu jest pięknie zilustrowane, np. w trosce Helego o chłopca Samuela, w pomocy udzielonej przez wielu Izraelitów Dawidowi w jego problemach z Saulem itp. oraz w zachęcie, jaką wodzowie tacy jak Luter, Cranmer, Wesley itp. znaleźli w nominalnym kościele w czasie początkowego rozwoju do roli wodzów. Nagana faraona udzielona akuszerkom (w. 18) za ocalanie Izraelskich niemowląt płci męskiej jest typem nagany szatana za pośrednictwem jego sług dla członków obydwu Izraelów, którzy pomagali rozwijającym się wodzom. Pobudzanie przez szatana niezadowolenia Saula z powodu kobiet ogłaszających wyższość Dawida nad niego, z powodu Jonatana, kapłanów Nob oraz żołnierzy Dawida za wspieranie go - to przykłady antytypu ganienia Szifry przez faraona. Gniew papiestwa oraz kroki odwetowe wobec chrześcijańskich władców i poddanych za "ochranianie heretyków", np. wobec Fryderyka Mądrego i Saksończyków za ich początkową ochronę Lutra, wobec rady miasta i obywateli Zurychu za początkowe ochranianie Zwinglego itp. - to antytypy ganienia Puy przez faraona. Wielu z nas w większym lub mniejszym stopniu z doświadczenia wie, jak przez ludzi z kościołów nominalnych byliśmy zachęcani do kontynuowania chrześcijańskiej służby, gdy przejawialiśmy pierwsze oznaki szczególnej aktywności.

(7) Odpowiedź akuszerek (w.19) nie była żadnym fałszywym wybiegiem. Nawet dzisiaj łatwość i szybkość cechuje porody żydowskich matek. W antytypie wskazuje to, jak szybko prawda i słudzy Starego Testamentu doprowadzali wodzów do zajmowania wysokich pozycji, co można zauważyć w szybkości, z jaką prorocy byli wprowadzani na ten urząd. Dobrymi przykładami z cielesnego Izraela są Samuel, Jeremiasz, Ezechiel, Daniel, Ozeasz, Eliasz, Jan Chrzciciel itp. Następnymi przykładami są Jezus, Apostołowie oraz członkowie sześciu gwiazd po Apostołach. Moglibyśmy wskazać na Lutra jako wspaniałą ilustrację szybkiego pojawienia się w pełni przygotowanego reformatora. Nasz Pastor to kolejny stosowny przykład, który jako młody człowiek bez wyższego, średniego czy seminaryjnego wykształcenia szybko stał się w pełni przygotowanym wodzem. Teorie wyznaniowe oraz ich praktyki i słudzy są antytypicznymi matkami egipskimi. Fakt, że egipskie matki rodziły długo i z wielkim trudem jest typem tego, jak wielu potrzeba lat, by przygotować wodzów wśród sług szatana.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział I — NIEWOLA IZRAELA I PRZYGOTOWANIE DO WYZWOLENIA”. Cała liczy 14 894 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.