--- tytul: "Rozdział II — PRÓBY WYZWOLENIA — Tom 11 — Exodus (2 Mojżeszowa) | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział II — PRÓBY WYZWOLENIA — Reakcje faraona na prośbę o uwolnienie Izraela - Nasilenie ucisku - Postępowanie nadzorców - Odpowiedź Mojżesza, Boga i…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e11-69 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział II — PRÓBY WYZWOLENIA Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1948 · strona 69 · pozycja E11-69 ## ROZDZIAŁ II ## PRÓBY WYZWOLENIA ## 2 Moj. 5:1-7:13; 10:21-29 Reakcje faraona na prośbę o uwolnienie Izraela - Nasilenie ucisku - Postępowanie nadzorców - Odpowiedź Mojżesza, Boga i Izraela - Genealogia Epifanii - Posunięcia i kontrposunięcia - Dziewiąta plaga - Odrzucenie kompromisów - Upadek pychy Obecny rozdział rozpoczniemy od analizy 2 Moj. 5. Jest tu przedstawione postępowanie faraona, przeciwdziałające pierwszym wysiłkom Mojżesza i Aarona zmierzającym do wyzwolenia Izraela. Jest ono typem postępowania szatana, przeciwdziałającego pierwszym wysiłkom Jezusa i Kościoła w czasie Paruzji, mającym na celu wyzwolenie Kościoła i świata. Pierwsza wizyta Mojżesza i Aarona u faraona, po uprzednim skontaktowaniu się z Izraelem, jest typem pierwszych publicznych wysiłków Jezusa i Kościoła, po uprzednim prywatnym skontaktowaniu się z Izraelem duchowym (w. 1). Nie powinniśmy rozumieć, że rozmowa Mojżesza i Aarona z faraonem (w.1) przedstawia bezpośrednią rozmowę Jezusa i Kościoła z szatanem, ponieważ fakty z czasu żęcia wskazują, że Kościół jako rzecznik Jezusa nigdy bezpośrednio nie zwracał się do szatana. W jaki sposób to się więc stało? Rozpowszechniając czasopismo "The Herald of the Morning" \["Zwiastun poranka"\], sprzedając książkę "The Three Worlds" \["Trzy światy"\], wygłaszając wykłady, rozdając traktaty, przemawiając i pisząc listy oraz rozmawiając ze społeczeństwem jako obywatelami królestwa szatana - Kościół jako rzecznik Chrystusa mówił do szatana, który był uważnym słuchaczem poselstwa wygłaszanego jego poddanym. W rzeczywistości był on więc głównym adresatem tego poselstwa. (2) Cytując i wyjaśniając odpowiednie wersety, dowodzące ich urzędu ambasadora Boga wiernych oraz będące dowodem ich poselstwa, Chrystus i Kościół byli antytypem Mojżesza i Aarona, mówiących: "Tak mówi Pan, Bóg izraelski" (w.1). Przedstawiając poselstwo zbawienia dla wybranych i niewybranych, z gorącym pragnieniem wypełnienia jego treści, byli oni antytypem Mojżesza i Aarona, mówiących: "Wypuść lud mój". Zapowiadając osiągnięcie błogosławionej radości zbawienia wysokiego powołania i restytucji (święto z w.1), co było powodem prośby Boga o uwolnienie antytypicznego Izraela, Jezus i Kościół spełnili antytyp oświadczenia złożonego przez Mojżesza i Aarona odnośnie celu ich prośby o uwolnienie Izraela - "aby mogli obchodzić święto". Wykazując, że zbawienie wysokiego powołania i restytucji będzie wspaniałym, radosnym przeżyciem, byli antytypem części wyjaśnienia Mojżesza i Aarona dotyczącej celu uwolnienia, o które prosili, aby mogli obchodzić święto. Oznajmiając, że zbawienia te przyniosą chwałę Bogu na wysokościach, wypełnili antytyp oświadczenia Mojżesza i Aarona, że święto to miało być obchodzone Panu (dla Pana). Ogłaszając, że antytypiczne święto miało być obchodzone w pełnej izolacji i separacji od szatana i jego królestwa, byli antytypem Mojżesza i Aarona mówiących, że święto to miało być obchodzone na pustyni. Fakt, że prośba ta została w typie złożona w imieniu Pana Boga Izraela, miał zasugerować faraonowi, że chociaż uciskał pozornie słaby i cichy naród, w rzeczywistości uciskał ulubieńców Wszechmocnego, co miało na celu wzbudzić u bezstronnej osoby przychylną reakcję na tę prośbę. Te same myśli leżą u podstaw formy przedstawienia antytypicznej prośby - przez cytowanie i wyjaśnianie odpowiednich wersetów, dowodzących, że Jehowa jest Bogiem przymierza antytypicznego Izraela. (3) Jak można zauważyć, wersety 1-5 traktują o pierwszej z wielu wizyt Mojżesza i Aarona u faraona. Ten fakt umożliwia nam określenie czasu jej antytypu. Przybycie Mojżesza do Egiptu jest typem rozpoczęcia się drugiego adwentu Jezusa, a przybycie tam Aarona - typem Kościoła obejmującego w czasie drugiego adwentu urząd rzecznika Jezusa; natomiast ich pierwsze działania wobec starszych i Izraelitów przedstawiają pierwsze działania Jezusa i Kościoła w drugim adwencie wobec przywódców i innych braci. Pamiętając o tym, jesteśmy w stanie zrozumieć, że ich pierwsze wystąpienie przed szatanem miało miejsce w pierwszej publicznej pracy dokonanej w Paruzji: w pierwszym okrzyku "Oto Oblubieniec", od wiosny 1877 do wiosny 1878 roku (Mat. 25:6). Na polu literackim ta publiczna praca została dokonana przez (1) czasopismo "The Herald of the Morning" \["Zwiastun poranka"\], finansowane i w dużej mierze kierowane przez br. Russella oraz wydawane przez br. Barboura, przy pomocy braci Russella i Patona; (2) książeczkę "The Three Worlds" \["Trzy światy"\], napisaną przez p. Barboura oraz sfinansowaną przez br. Russella; oraz (3) traktat br. Russella "The Object and Manner of Our Lord's Return" \["Cel i sposób powrotu naszego Pana"\]. Ta publiczna praca była także wykonywana przez wykłady, przy czym głównymi wykładowcami - pielgrzymami - byli bracia Russell, Barbour, Paton, Keith, Mann, Rice, Jones i Adams. Książka "Trzy światy" była sprzedawana przez pielgrzymów i strzelców, natomiast traktat "Cel i sposób powrotu naszego Pana" był rozprowadzany przez pielgrzymów i ochotników. W ten sposób na małą skalę rozpoczęto pracę strzelecką i ochotniczą, natomiast praca pielgrzymska była wykonywana z pełnym zapałem w tym pierwszym publicznym wysiłku Żniwa. Właśnie ta praca jest pokazana w typie przez słowa wersetu 1. (4) Arogancka odpowiedź faraona (w.2) była (1) odrzuceniem przymiotów Boga jako wystarczających do usprawiedliwienia Jego prośby o uwolnienie Izraela; (2) odmową uznania Go jako Boga; oraz (3) odmową usłuchania Jego prośby. Jest on w tym typem (1) odrzucenia przez szatana przymiotów Boga jako wystarczających do uzasadnienia prośby Boga, by uwolnił lud Boży ze swego królestwa i niewoli; (2) jego odmowy uznania Go jako Boga; oraz (3) jego odmowy usłuchania Jego prośby. Nie powinniśmy rozumieć, że szatan ustnie udzielił takich odpowiedzi Jezusowi i Kościołowi. Uczynił to raczej swymi czynami, tj. używając swych rzeczników wśród ludzi, szczególnie kleru, lecz także polityków i arystokratów, którzy wypowiadali te myśli, zaprzeczając publicznemu poselstwu rzeczników Boga w latach od 1877 do 1878. W swej publicznej pracy wierni głosili o okupie, celu, sposobie i czasie powrotu naszego Pana, wyborze Kościoła, restytucji dla świata, przyszłej próbie, obaleniu królestwa szatana - a wszystko to wynikające z doskonałej mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości Boga. Przy okazji obalali przeciwstawne błędy, takie jak samopojednanie, powrót Chrystusa w ciele w celu zniszczenia wszechświata, zbawienie tylko świętych, skazanie na potępienie ciała i duszy bezbożnych w jakimś nieznanym czasie w dalekiej przyszłości, kalwińską predestynację, wieczne męki, przytomność umarłych, nagradzanie świętych w chwili śmierci, dzień sądu jako dzień sądu ostatecznego i końca świata, Boskie prawo kleru, królów i arystokratów itd. Właśnie takie głoszenie, z gorącym pragnieniem jego spełnienia się, stanowiło prośbę: "Wypuść lud mój". Kler, politycy i arystokraci oraz ich stronniczy zwolennicy, zaprzeczając tym prawdom i przedstawiając odpowiednie przeciwne im błędy, (1) zaprzeczali, by Boskie przymioty uzasadniały zmianę poglądu i wynikających z tego czynów, jakie były głoszone i oczekiwane przez wiernych. Ich zaprzeczanie było (2) odmową uznania Jehowy jako Boga doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy; było (3) odmową wyzwolenia ludu Bożego od błędów, ucisku i przemocy, w jakiej był on utrzymywany. Temu sprzeciwowi towarzyszyło z ich strony stwarzanie takich trudności, na jakie było ich stać, by uniemożliwić uwolnienie ludu Bożego. Jednak w tym wszystkim nie działali oni niezależnie, z własnej inicjatywy. Szatan inspirował ich myśli - podżegał do sprzeciwiania się, a kontynuowanie tych utrudniających działań uczynił dla nich korzystnym i chroniącym od strat. Zatem tak naprawdę to szatan (1) zaprzeczał przymiotom Boga jako wystarczającym do uzasadnienia skierowanej do Niego prośby o uwolnienie antytypicznego Izraela; (2) to szatan odmówił uznania Go jako Boga; oraz (3) to szatan odmówił usłuchania Jego prośby. Czyniąc to, spełnił on antytyp odpowiedzi faraona. (5) Zaprzeczanie i przeszkadzanie przez szatana zaczęło się natychmiast po tym, gdy jego rzecznicy zrozumieli ogólny sens pierwszego publicznego poselstwa Paruzji. Szatan był gotowy, by szybko udzielić im zrozumienia znaczenia tego poselstwa, które nie było dla niego nową rzeczą, ponieważ wcześniej słyszał je z ust Jezusa, Apostołów oraz apostolskiego Kościoła. Chociaż w międzyczasie przez wieki je zwalczał i wypaczał, między rokiem 1872 i 1877 był zmuszony ponownie wysłuchać wyjaśnień na jego temat, udzielanych prywatnie ludowi Pana - najpierw jako nowej pracy między rokiem 1872 a 1874, a następnie jako rozwiniętej pracy od października 1874 do kwietnia 1877. Jednak taktyka sprzeciwiania się i utrudniania nie powstrzymała posłańców. Pobudzała ich raczej do nowych wysiłków, które są pokazane w typie przez powtórzoną i rozbudowaną prośbę z wersetu 3. Słowo spotkać (w. 3) w takich kontekstach ma znaczenie objawienia siebie (2 Moj. 4:24; 4 Moj. 23:3,4,15,16). Słowa: "Bóg Hebrajczyków spotkał nas" nie oznaczają w antytypie, że Kościół został natchniony przez Jehowę, lecz że został oświecony odnośnie Jego umysłu wyrażonego w Biblii i wyjaśnionego Kościołowi. Antytypem tego stwierdzenia było udowodnienie, że poglądy Kościoła są biblijne, logiczne i zgodne z rzeczywistością. Grzeczność, z jaką w typie przedstawiono tę prośbę, ilustruje łaskawego ducha Kościoła w publicznym ogłaszaniu dobrej nowiny prawdziwej Ewangelii. Przedstawienie prośby przez Mojżesza i Aarona w wersecie 3 jest wypełnieniem odpowiedniego polecenia Pana (2 Moj. 3:18). Ponieważ antytypy zostały podane przy rozważaniu tamtego wersetu, nie musimy ich tutaj powtarzać. Nowym elementem jest powód tej prośby, podany przez Mojżesza i Aarona: "by nie przypuścił na nas zarazy albo miecza". Myśl typu jest jasna. Ilustruje to, z jakim wdziękiem i pokorą pragnienie zachowania życia zostało podane jako powód antytypicznej prośby. Gdyby bowiem antytypiczny Izrael nie podjął i nie wytrwał w związanej z tym duchowej podróży - gdyby nie podjął i nie wykonał poświęcenia - pewnym jest, że Pan posłałby nań silne złudzenie - symboliczną zarazę (2 Tes. 2:9-12) - jak to uczynił i czyni wobec niewiernych, począwszy od roku 1878 w sześciu przesiewaniach Żniwa. Antytypiczny miecz z wersetu 3 reprezentuje kontrowersyjną prawdę, obalającą błędy niewiernych. Także i to ma miejsce w odniesieniu do niewiernych antytypicznych Izraelitów od roku 1878. Nie są oni pokazani w tym typie, który traktuje tylko o prawdziwych Izraelitach. (6) Zganienie Mojżesza i Aarona przez faraona za wzbudzanie w sercach Izraelitów pragnienia wolności (w. 4) jest typem zganienia przez szatana Jezusa i Kościoła za wzbudzanie w sercach antytypicznego Izraela pragnienia uwolnienia od grzechu, błędu, samolubstwa, światowości i śmierci. Takie pragnienie w Izraelu, z powodu którego mniej pracowali, przedstawia pragnienie antytypicznego Izraela, częściowo uwalniające go od ucisku grzechu, błędu, samolubstwa, światowości i śmierci. W antytypie dokonało się to przez pokutę, wiarę, usprawiedliwienie, poświęcenie i wierne ich wykonywanie. Hamowało to oczywiście rozwijanie się klątwy w nich, tak jak częściowe zwolnienie Izraela od pracy uwalniało go od uciążliwego trudu. Ponieważ te rezultaty były kolejno owocami pracy obydwu Mojżeszów i Aaronów, faraon i szatan byli źli na odnośnych Mojżeszów i Aaronów, i ganili ich. Polecenie Mojżeszowi i Aaronowi przez faraona, by wykonywali pracę niewolników (w. 4), jest typem wysiłków szatana, by poddać Jezusa i Kościół grzechowi, błędowi, samolubstwu, światowości i śmierci, co próbował uczynić przez cały okres Żniwa, szczególnie w sześciu przesiewaniach. Faraon obciążał Mojżesza i Aarona (w. 5) odpowiedzialnością za odciąganie wielu od pracy. Niektórzy z uciskanych byli Egipcjanami, a inni - członkami innych narodów, którzy zrozumieli ducha wolności ogłaszanego przez Mojżesza i Aarona i którzy później rzeczywiście opuścili Egipt wraz z Izraelitami (2 Moj. 12:38; 4 Moj. 11:4). ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział II — PRÓBY WYZWOLENIA”. Cała liczy 17 964 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*