Rozdział VIII — PRZYBYTEK WIEKU EWANGELII

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1948 · strona 575 · pozycja E11-575

ROZDZIAŁ VIII

PRZYBYTEK WIEKU EWANGELII

(dokończenie)

2 Moj. 38:21-40:38

Dalsze szczegóły liczbowe - Święte tkaniny i szaty - Podsumowanie dokonanej pracy - Zbudowanie Przybytku

W pozostałej części 2 Moj. 38 dodane są pewne szczegóły wyjaśniające różne rzeczy związane z Przybytkiem. Tak jak poprzednio, przedstawiając nasze wyjaśnienia, w krótkich objaśnieniach będziemy podawać antytypy i z reguły częściowo cytować teksty, których one dotyczą. W antytypach przedstawionych powyżej podane zostało podsumowanie Kościoła, Kościoła jako świadka Boga (oto suma przybytku świadectwa - 2 Moj. 38:21), i to tak, jak opisali go obydwaj antytypiczni Itamarowie - jeden działający w Interim od 69 do 1874 i jeden działający w Epifanii, jako równolegli sobie (Itamar) - na rozkaz Jezusa jako Boskiego Wykonawcy (na rozkaz Mojżesza) i jako szczególni przedstawiciele Jezusa, Najwyższego Kapłana (syna Aarona). Między opisami obydwu Itamarów jest znaczna różnica, głównie dlatego, że służyli dwóm grupom Lewitów. Itamar Interim podawał swój opis Kościoła usprawiedliwionym jako Lewitom, którzy nie mogli oczywiście dostrzec głębokich rzeczy.

Z tego powodu ich Itamar podawał stosowne prawdy mniej lub bardziej niejasno i niedokładnie, co stawało się szczególnie prawdziwe w okresie od 69 do 1309 (Jana 14:30). Później, w okresie sardyjskim, światło zaczęło się zwiększać; znacznie powiększyło się w czasie okresu Filadelfii, jednak wciąż jeszcze z pewną niejasnością i niedokładnością. Lecz w Epifanii w skończonym obrazie Lewici to Wielka Kompania i Młodociani Godni, którzy jako oczyszczeni mogą dostrzec głębokie rzeczy. Z tego powodu Itamar Epifanii podaje prawdę na czasie wyraźnie i coraz pełniej, a pod koniec Epifanii, dzięki wspólnemu wysiłkowi Posłanników Paruzji i Epifanii, cała Biblia zostanie wyjaśniona dla kapłanów i Lewitów.

(2) Nasz Pan jako szczególny Przedstawiciel Boga (Besaleel - w. 22), mający od Boga pełne oświecenie na czasie (Uri - moje światło), o bardzo szlachetnym charakterze (Chur - szlachetny) i najpotężniejszy z wielkich sług Boga (pokolenia Judy), jako główne Narzędzie Boga uczynił wszystko w zakresie Kościoła i w Kościele (uczynił to wszystko) zgodnie z rozkazem Boga (Pan rozkazał) danym Jemu jako Jego Wykonawcy (Mojżeszowi). Jego szczególnymi pomocnikami w tym (Achisamach - mój brat pomaga - w. 23) było 49 braci, przez których działał Bóg (Acholiab - namiot ojca), stanowiących siedmiu aniołów siedmiu kościołów (z pokolenia Dan). Jako tacy, potrafili oni rozwijać prawdę na czasie (cieśla [w ang. grawer - przypis tł.]), kształtować charakter (pomysłowy rzemieślnik; dosłownie: projektant) oraz rozwijać nowe stworzenia (bisior, delikatny len) w wierności (niebieska purpura) w aspektach królewskich (czerwona purpura) i ofiarniczych (karmazyn). Tak jak ułamkowa część srebrnych talentów powyżej 100 była używana do szczególnych rzeczy (w. 25,28), tak ułamkowa nadwyżka złota powyżej 29 talentów była używana do szczególnych rzeczy. Z tego powodu te części talentów są pominięte w tajemnicach zawartych w pełnych talentach srebra i złota. Zauważyliśmy już, że pod względem wartości talent złota (29 talentów - w. 24) miał 3000 sykli i że 3000 sykli dwukrotnie zawiera imię Jehowy. A zatem pół talentu złota to 1500 sykli = 10(Yod)x5(He)x6(Vav)x5(He). 29 talentów złota zawiera więc imię Jehowy 58 razy. 3000 sykli trzy razy zawiera myśl Tysiąclecia: 3000:3=1000. 100 talentów srebra zawiera je 300 razy, a 29 talentów złota - 87 razy. Pod względem wagi talent złota wynosił 3600 sykli. 3600x10x10x10:(5x5)=144 000; a 29 talentów złota oczywiście 29 razy zawiera liczbę 144 000. Wartość talentu srebra (srebra ... talentów - w. 25) wynosiła 3000 sykli, ponieważ 603 550 ludzi dało 603 550 bekah, czyli 301 775 sykli (w. 26). A 301 775-1775=300 000, co podzielone przez 100 (talentów) = 3000 (sykli w talencie). Skoro talent srebra pod względem wartości dwukrotnie zawiera imię Boga, co przed chwilą widzieliśmy na przykładzie wartości talentu złota, 100 takich talentów zawiera je 200 razy. 3000 sykli srebra 3 razy zawiera pojęcie Tysiąclecia, a 100 talentów zawiera je 300 razy. W taki sam sposób, jak w talencie złota, pojawia się w wartości talentu srebra imię Jehowy. Wagowo talent srebra liczył 3600 sykli. 3600x10x10x10:(5x5)=144 000. 100 takich talentów wyraża to 100 razy. Widzimy więc, że zarówno pełne talenty złota, jak i srebra, używane dla celów Przybytku, podają nam trzy wielkie prawdy, jakie widzieliśmy poprzednio w Przybytku i jego sprzętach. Znaczenie podstawek (podstawki ... podstawka - w. 27) pokazaliśmy w poprzednim rozdziale, a znaczenie faktu, że było ich 100 - po talencie każda - zobaczyliśmy przed chwilą. Powinniśmy pamiętać, że imię Jehowy nie jest po prostu nazwiskiem Boga, lecz także - a nawet przede wszystkim - wyrażeniem Jego charakteru jako doskonałego połączenia mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości oraz doskonałej dominacji doskonałego połączenia tych cech nad Jego innymi przymiotami charakteru. Jako takie, określone jest liczbami Przybytku, którego litery tworzą imię Jehowy. Dlatego w wymiarach i wadze Przybytku znajdujemy symbolikę trzech największych prawd Biblii: (1) doskonałego charakteru Boga pokazanego w imieniu Yod(10)He(5)Vav(6)He(5); (2) wysokiego powołania klasy Chrystusa w czasie Wieku Ewangelii; i (3) restytucji dla ludzkości w Tysiącleciu z rąk klasy Chrystusa. Tego oczywiście należało się spodziewać w Przybytku, typicznym obrazie tajemnicy zakrytej od wieków i pokoleń.

(3) 1775 sykli srebra (sykle - w. 28) ponad całkowite 100 talentów, podobnie jak srebro w innych miejscach Przybytku, reprezentuje prawdę. Ta część, która pokrywała głowice 60 słupów dziedzińca reprezentuje (w przypadku każdego słupa, typu usprawiedliwionych wierzących, 60 słupów to typ 60 rodzajów służących Lewitów) szczególne dzieło prawdy każdej z tych 60 grup Lewitów (zob. E 8, str. 32-78) oraz to, że te 60 grup usprawiedliwionych Lewitów rzeczywiście ma prawo do wykonywania odpowiedniej pracy. Haki (haczyki), które mocowały zasłony do słupów i obręczy, reprezentują prawdy, które mocno trzymają sprawiedliwość Chrystusa przy usprawiedliwionych, a także fakt, że tacy są rzeczywiście usprawiedliwionymi. Obręcze (obił obręczami) były srebrnymi prętami, łączącymi słupy; w ten sposób trzymały i podpierały je, nie pozwalając im się przewrócić. Są one typem prawd, które podpierają i podtrzymują wiernych usprawiedliwionych i w ten sposób nie pozwalają im upaść; rzeczywiście podpierają i podtrzymują one ich w ten sposób. Nie znamy wagi ani wartości talentu miedzi; mimo to możemy zastosować naszą liczbę kluczową 18 do liczby talentów miedzi i wyprowadzić prawdę, że klasa Chrystusa przez 1260 lat miała być deptana przez symbolicznych pogan, usprawiedliwionych z wiary, którzy jako tacy pokazani są w miedzi. I tak: 70x18=1260, co sugeruje okres (539-1799), w czasie którego symboliczni poganie mieli deptać wiernych (w. 29). Jak można zauważyć we wszystkich trzech metalach, części talentów nie są używane do sugerowania tych trzech symbolik. Symbolika rzeczy z miedzi wspomnianych w wersetach 30, 31 została już podana, i dlatego nie będzie tutaj powtarzana. Kilka z naszych obliczeń dowodzi, że drugorzędnymi liczbami kluczowymi Przybytku są 2 i 3 (2+3=5 - liczba kluczowa Przybytku).

(4) Z wyjątkiem zasłon i okryć większość tkanin używanych w Przybytku służyła do przykrywania świętych mebli i naczyń noszonych przez Lewitów i reprezentuje te cechy w Boskiej klasie, które zakrywają odpowiednie osoby w ich różnych funkcjach i naukach przed obcymi (1 Kor. 2:6-16; 2 Kor. 3:14,15; 4:3,4; 1 Jana 3:1). Pozostałe tkaniny używane w Przybytku służyły jako szaty dla kapłanów, będąc typem pewnych przymiotów, służby, władz, przywilejów itp. kapłaństwa. Nad antytypami tych tkanin mają przywilej pracować nie tylko Jezus i członkowie gwiezdni, lecz także inni słudzy prawdy (zrobili szaty do służby - 2 Moj. 39:1). W antytypy te wplatali oni wierność (niebieska purpura), królewskość (czerwona purpura) oraz ofiarniczość (karmazyn), związane z Boskim planem. Pracowali nad charakterami, władzami, przywilejami, przymiotami, służbą itp. Najwyższego Kapłana Świata (szaty dla Aarona). Jedynie Jezus wypracował te szaty, które reprezentują Jego charakter, np. Swe antytypiczne białe szaty lniane. On, członkowie gwiezdni i ich pomocnicy pracowali nad nimi w znaczeniu nauczania, ponieważ wszyscy z nich pracowali nad białymi lnianymi szatami Ciała w znaczeniu budowania i pouczania. Pracujący nad typicznymi szatami chwały i piękności, tzn. tworzący je, reprezentują Boga; podobnie jest w antytypie, gdyż to On dostarcza i udziela uwielbionemu kapłaństwu władz, przymiotów, służby, przywilejów i prerogatyw, reprezentowanych przez te szaty. Jednak nad wszystkim tym, co reprezentuje w nich ich charakter i prawdę, pracował Jezus, członkowie gwiezdni i ich pomocnicy jako antytypy odnośnych typicznych pracowników. Wszystko to odbywało się z polecenia Boga danego Chrystusowi (rozkazał Pan Mojżeszowi). Efod (efod - w. 2) w swej przedniej części jest typem Przymierza Abrahama, a w części tylnej - Nowego Przymierza. Przymierza te obejmowały sług, stosujących te obietnice itp., którzy jako tacy są częścią przymierzy, ponieważ przymierza składają się z (1) obietnic, (2) zarządzeń i (3) sług je stosujących. Dlatego w przymierza te została wpleciona wierność (niebieska purpura), królewskość (czerwona purpura), ofiarniczość (karmazyn) oraz czystość (kręcony bisior). Tylko Jezus, jako szczególny Przedstawiciel Boga, zrobił efod (zrobił [on, nie oni] efod). Oznacza to, że Bóg użył Go do ujawnienia zawartości tych przymierzy w ich obietnicach i zarządzeniach, nie w znaczeniu stworzenia ich, co uczynił Bóg, chociaż Jezus jako Narzędzie Boga pracował nad stosującymi te obietnice i zarządzenia jako częściami tych przymierzy. Jezus, członkowie gwiezdni i ich pomocnicy pracowali natomiast nad Boskimi sprawami w naturze, prawdzie, charakterze i służbie (naklepali blaszek złotych i pocięli je na nitki - w. 3) związanymi z wynikającą z przymierza wiernością Chrystusa (niebieska purpura), królewskością (czerwona purpura) i ofiarniczością (karmazyn); wszystkie one od sług pracujących nad odnośnymi rzeczami wymagały zręczności (artystycznie [inne przekłady podają sposobem tkackim, robotą haftarską - przypis tł.]).

(5) Pracowali także nad biblijnymi rozważaniami doktryny i praktyki, które w służbie łączyły obydwa przymierza we wzajemnej harmonii (dwa naramienniki przylegające do siebie - w. 4). Były one wzajemnie zharmonizowane (połączone) doktrynami i praktykami łączącymi się w ich wzajemnych związkach, np. Przymierze Abrahama dostarcza kapłaństwa i umożliwia mu ofiarowanie się; ofiara Jezusa zapewnia zasługę, a ofiara Kościoła udostępnia tę zasługę, dzięki czemu Nowe Przymierze może i będzie działać. Z obrazu Pośrednika kapłaństwo to zapieczętuje i umożliwi też działanie Nowego Przymierza wobec Boga i człowieka. Przymierze Abrahama gwarantuje błogosławienie świata przez Nowe Przymierze. Te i inne miejsca stykania się tych dwóch przymierzy są pokazane w typie przez naramienniki. Ich harmonia jest natomiast pokazana w krawędziach obydwu części efodu, stykających się na ramionach, a ich połączenie i harmonijny związek jest pokazany przez ich połączenie ze sobą (na obu jego końcach). Służenie tym dwom przymierzom jest oczywiście przywilejem chwili obecnej, a ich działanie będzie władzą, przymiotem, przywilejem, służbą i prerogatywą królewskiego Kapłaństwa w Tysiącleciu. Takie przyszłe służebne używanie tych dwóch przymierzy przez Chrystusa jest ponadto symbolizowane przez pas przypinający obydwie części efodu do najwyższego kapłana, ponieważ pasy są typem służby (Iz. 11:5; Mat. 3:4; Łuk. 12:35,37; 17:8; Jana 13:4,5; 1 Piotra 1:13; Obj. 1:13; 15:6). Pas ten symbolicznie oznajmia więc, że Jezus i Kościół jako Narzędzia Boga będą służyć obydwu przymierzom przez wypełnianie ich zarysów Tysiąclecia, aż do pełnej realizacji Boskiego planu związanego z tymi dwoma przymierzami (pas na nim - w. 5). W służbę tę i przez nią zostaną wypracowane Boskie władze (złoto), wierność (niebieska purpura), królewskość (czerwona purpura), ofiarniczość (karmazyn) oraz sprawiedliwe zalety (kręcony bisior), i to w harmonii z instrukcjami, jakie Bóg poda Jezusowi, udzielając w ten sposób ludzkości Boskiej mocy, wierności królewskiego Kapłaństwa, ofiarniczej zasługi i sprawiedliwości. Część pracy, jako przygotowanie do takiej służby, jest wykonywana przez klasę Chrystusa w obecnym życiu przez studiowanie, praktykowanie i głoszenie prawdy dotyczącej tych przymierzy. W tym życiu Jezus, członkowie gwiezdni oraz ich pomocnicy pracują nad prawdami tych przymierzy i będą to czynić aż do końca Tysiąclecia (obrobili kamienie onyksowe - w. 6). Prawdy te są przytwierdzone do przymierzy Boską mocą realizowaną poprzez Słowo, Ducha i opatrzność Boga (oprawy ze złota), a w prawdach tych mieszczą się te, które zawierają dwanaście głównych łask (pieczęci), jako głównych cech ludu Bożego (imiona synów Izraelskich). Sferą działania prawdy tych przymierzy są te dwa przymierza we wzajemnych związkach, którym służy Chrystus (na naramiennikach efodu - w. 7), tak by dla Bożego Izraela w Tysiącleciu były wiecznym przypomnieniem używania przez nich tych dwunastu łask (kamienie na pamiątkę synom Izraelskim). Było to czynione w wyniku Boskiego polecenia danego naszemu Panu (rozkazał Pan Mojżeszowi).

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział VIII — PRZYBYTEK WIEKU EWANGELII”. Cała liczy 8010 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.