Rozdział VII — PRZYBYTEK WIEKU EWANGELII

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1948 · strona 471 · pozycja E11-471

ROZDZIAŁ VII

PRZYBYTEK WIEKU EWANGELII

2 Moj. 25:1-9; 28:9-12; 30:22-37:18; 35:1-38:20

Ofiary i budowniczowie - Sabat - Konstrukcja - Sprzęty i naczynia - Dziedziniec

Zgodnie z obietnicą z poprzedniego rozdziału, daną przy końcu omawiania 2 Moj. 23; 24, podejmujemy obecnie analizę Przybytku Wieku Ewangelii z 2 Moj. 25-40. Nie jest naszym zamiarem zająć się każdym występującym tam szczegółem, ponieważ nasz Pastor omówił jego główne zarysy i ponowne ich omawianie byłoby zbytecznym powtarzaniem. Naszym zamiarem jest raczej uczynić niniejszy przedmiot uzupełnieniem jego stosownych komentarzy, by w ten sposób rozważyć te zarysy, których on nie wyjaśnił w Cieniach Przybytku. Pod wieloma względami pisma br. Russella na temat Przybytku należą do jednych z najważniejszych w jego dorobku jako pisarza. Ściśle mówiąc, Księga Objawienia wskazuje, iż jego Wykłady Pisma Świętego wyrosły z wyjaśnień na temat Przybytku, z czego możemy wnosić o ich wielkiej ważności. W 2 Moj. 25-31 najpierw znajdujemy Boskie polecenie dane Mojżeszowi odnośnie tego, co uczynić w związku z Przybytkiem i jego wyposażeniem. Następnie podany jest opis, jak wykonać Przybytek i jego wyposażenie, a następnie opis jego budowy, ustawienia i poświęcenia kapłaństwa. W rozdziale tym z nielicznymi wyjątkami będziemy pomijać te fragmenty 2 Moj., które zawierają polecenie na temat wykonania Przybytku i jego sprzętów (2 Moj. 25-30), a omówimy uzupełniające rzeczy zawarte w pozostałej części tej księgi. Wszyscy prośmy o Boskie błogosławieństwo dla przygotowania i badania tych uzupełniających komentarzy, ponieważ od Jego błogosławieństwa zależy wszelkie dobro: kogo bowiem On błogosławi, prawdziwie jest błogosławiony, a kogo przeklina, prawdziwie jest przeklęty (1 Moj. 12:3). Ufając w Jego obiecaną łaskę, rozpocznijmy w Jego imieniu to badanie, ku Jego chwale.

(2) W nagłówku niniejszego rozdziału wymienione są fragmenty 2 Mojżeszowej, jakie mają być rozważone w tej części naszych komentarzy.

Przede wszystkim zajmiemy się więc analizą 2 Moj. 25:1-9. Jest tutaj przedstawione polecenie Boga dane Jezusowi jako Jego Wykonawcy w realizacji Boskiego planu (rzekł Pan do Mojżesza - w. 1). Gdy rozważamy rzeczy przedstawione w wersetach 2-9, widzimy, że Jezus jako Wykonawca otrzymał pewne polecenia i że niektóre z nich dotyczyły Jego samego. W Nazarecie otrzymał zachętę do poświęcenia się, a następnie do oddania Bogu całego Swego człowieczeństwa dla celów antytypicznego Przybytku. Polecenie z wersetu 2, by zwrócił się On do antytypicznych Izraelitów, oznacza bowiem zaproszenie ich do poświęcenia Panu wszystkiego, co posiadali, a następnie do oddania tego Jemu dla celów antytypicznego Przybytku. Będąc pierwszym antytypicznym Izraelitą, który otrzymał takie zaproszenie, jako Wykonawca skierował je do Siebie jako antytypicznego Izraelity w Nazarecie, zanim się poświęcił. Bóg oczywiście zaczął wypowiadać słowa z wersetu 1, zanim Jezus rozpoczął to wykonawcze dzieło, które - jak przed chwilą wykazaliśmy - rozpoczął od Siebie jako antytypicznego Izraelity, zachęcając Siebie do ciągłego używania dla celów Przybytku wszystkiego, co jako człowiek posiadał, aż do końca Swej drogi. Jako antytypiczny Mojżesz, tzn. Wykonawca, po powrocie z pustyni Jezus kontynuował zapraszanie innych przez cały czas ziemskiej służby. Co więcej, po zmartwychwstaniu, wniebowstąpieniu i uwielbieniu nadal to czynił w obydwu aspektach: (1) jako zaproszenie do poświęcenia oraz (2) zachętę do wypełniania go. Chociaż w październiku 1914 zakończył zapraszanie nowych poświęcających się dla celów wysokiego powołania, od tego czasu zachęca poświęcone nowe stworzenia do ofiarowania dla celów antytypicznego Przybytku wszystkiego, czym są i co posiadają, tzn. nadal wykonuje drugi aspekt tej pracy. W odmiennym celu wciąż zaprasza usprawiedliwionych do poświęcania się do klasy Młodocianych Godnych, a następnie zachęca ich, by stosownie do możliwości używali wszystkiego, co posiadają jako ludzie, do rozwijania tych zarysów Przybytku, które należą do Dziedzińca. Możemy nawet pójść dalej i stwierdzić, że przy ich poświęceniu dla sprawiedliwości - innym od poświęcenia dla ofiary - te dwa aspekty stosownego wykonawczego dzieła Jezusa obejmują usprawiedliwionych z wiary jako Lewitów Wieku Ewangelii, w celu służenia zarysom związanym z antytypicznym Dziedzińcem Przybytku i jego sprzętami. Rozumiemy zatem, że właściwa praca Jezusa jako Wykonawcy na rzecz antytypicznego Przybytku i jego sprzętów będzie kontynuowana z Maluczkim Stadkiem, Wielką Kompanią i Młodocianymi Godnymi, dopóki kolejno nie zakończą oni swego biegu, lecz ustanie w stosunku do usprawiedliwionych z wiary, gdy skończy się ich usprawiedliwienie, co według Obj. 22:11 w każdym przypadku prawdopodobnie nastąpi do października 1954.

(3) Słowo oddane tutaj podarek, dar ofiarny (podarek - w. 2) powinno być przetłumaczone jako ofiara podnoszenia. Została tak nazwana, ponieważ ofiarujący wielokrotnie podnosił ją do góry w kierunku Boga, co odróżniało ją od ofiary obracania, która była kołysana z jednej strony na drugą, jako typ trwałego używania ofiarowanej Bogu rzeczy. Składanie ofiary podnoszenia wydaje się przedstawiać: (1) ofiarowanie Bogu składanej rzeczy i (2) coraz wznioślejsze używanie ofiarowanych Bogu rzeczy, ku Jego większej chwale i czci. W harmonii z tymi dwoma punktami pozostaje używanie rzeczy ofiarowanych Bogu przez antytypicznych Izraelitów dla celów rozwoju antytypicznego Przybytku i jego sprzętów. Nie miały być one wymuszane, lecz miały pochodzić z chętnych serc (którego pobudzi serce jego). Lud Pana powinien przyjmować je od każdego, kto w ten sposób je ofiaruje (zbierzcie). Mówiąc ogólnie, ta ofiara podnoszenia jest tutaj typem wszystkiego tego, co posiadamy jako ludzie, a co może być przydatne w rozwijaniu antytypów rzeczy wymienionych w wersetach 3-7, tzn. nasz czas, talenty, wykształcenie, zdrowie, siły, życie, środki, wpływy, reputacja, stanowisko, zalety itp. Nie ofiarujemy Boskich rzeczy (złota), ani prawdy (srebra), ani nowych stworzeń (bisioru ["Przyjmuje się, że wszystkie tkaniny niewełniane, wymienione w Biblii, były wykonane z lnu, gdyż bawełna na tych terenach nie była znana. Płótno lniane w zależności od przeznaczenia było różnej jakości. Najczystszy len, tłumaczony jako bisior, to tkanina cienka, delikatna i najbielsza, była wykorzystywana do wystroju Świątyni i jako ubiór kapłanów i królów. Z płótna lnianego wykonywano powszechnie codzienny strój dla wszystkich ludzi" - strona internetowa Ogrodu Botanicznego UJ w Krakowie; w niniejszym tłumaczeniu terminy len i bisior używane są wymiennie w tym samym znaczeniu - przypis tł.]), ani ducha zrozumienia (oliwy), ani rzeczy nabywanych w namaszczeniu (wonności do olejku namaszczania), ani dwunastu głównych łask (kamieni napierśnika) itp., gdyż są to rzeczy, których udziela Bóg, nie my. Antytypiczną ofiarą podnoszenia jest natomiast wszystko to, co poświęciliśmy, co posiadamy jako ludzie i co jest używane w służbie na rzecz tego, co udziela Bóg. Tak więc wszystko, co mamy jako ludzie, jest przydatne Bogu dla antytypicznego Przybytku i jego sprzętów - dla Boskich spraw (złoto - w. 3), prawdy (srebro), spraw usprawiedliwionych ludzi (miedź), a także spraw wierności (fioletowa [wg Rotherhama niebieska; we wszystkich następnych przypadkach wystąpienia tego koloru w tym tomie będziemy go oddawali jako niebieski, gdyż to właśnie on jest uznanym symbolem wierności - przypis tł.] purpura - w. 4), królewskiego stanu (czerwona purpura), ofiar za grzech (karmazyn), nowych stworzeń (bisior), usprawiedliwionego człowieczeństwa (sierść kozia), okupu (skóry baranie czerwono farbowane - w. 5), naszego człowieczeństwa widzianego przez świat (skóry borsucze [fok]), naszego upadłego człowieczeństwa (drzewo sytym, akacjowe), ducha zrozumienia (oliwa do świecenia - w. 6), głównych wartości (prawdy, zrozumienia, wiedzy, taktu i znajomości) Ducha Świętego (wonności do olejku namaszczania), wybornych ludzkich zdolności (wonne kadzidło), nauk Przymierza Abrahamowego i Nowego (kamienie onyksowe - w. 7) oraz dwunastu głównych łask (kamienie do osadzenia w naramienniku i napierśniku). Używając w związku z tymi sprawami wszystkiego, co posiadali jako ludzie, Jezus i Kościół rozwijają Przybytek Wieku Ewangelii i jego sprzęty dla Boga, jako Jego miejsce mieszkania wśród duchowego Izraela (uczynią świątynię, abym zamieszkał - w. 8), wśród ludu Bożego (pośród nich). Lud Boży ma rozwijać Kościół i jego wszystkie sprzęty według planu, jaki Bóg miał pokazać Jezusowi (według wzoru Przybytku i wszystkich jego sprzętów, które ci pokażę; tak uczynicie - w. 9).

(4) Na ile zdołaliśmy stwierdzić, nasz Pastor nigdzie nie wyjaśnił antytypu dwóch kamieni onyksu osadzonych na naramiennikach efodu. Wskazał nam jednak, że efod jest typem dwóch wielkich przymierzy - przednia część Przymierza Abrahamowego, a tylna - Nowego Przymierza. Te dwa kamienie onyksu wskazują zatem na coś związanego z tymi dwoma przymierzami.

Na typicznych kamieniach wyryte, dosłownie otworzone (wykładał - Łuk. 24:27,32) były imiona dwunastu pokoleń Izraela (dwa kamienie onyksowe i wyryjesz na nich imiona synów izraelskich - 2 Moj. 28:9). To, że wyrażenie "synów izraelskich" oznacza tutaj dwanaście pokoleń jest oczywiste ze słów wersetów 10-12 (sześć imion ... sześć pozostałych - w. 10 ... imiona - w. 11 ... imiona - w. 12). Jednym ze znaczeń słowa imię w Biblii jest charakter; i takie też jest jego znaczenie w tym miejscu, ponieważ każde z dwunastu pokoleń symbolizowało święty charakter, skupiający się na szczególnej zalecie. Dlatego rozumiemy, że dwanaście imion są tutaj typem tego samego, co symbolizuje dwanaście drogich kamieni w napierśniku sądu oraz dwanaście rodzajów kamieni w murach Nowego Jeruzalem. Innymi słowy, tych dwanaście imion przedstawia tutaj dwanaście wielkich łask. Na podstawie tych faktów wyciągamy wniosek, że te dwa kamienie onyksu są typem prawd Przymierzy Abrahamowego i Nowego. W prawdach tych znajduje się tych dwanaście łask, wyrytych przez Jezusa, tzn. wpisanych przez Niego w prawdy tych dwóch przymierzy (wyryjesz imiona synów izraelskich - w. 11).

(5) Na podstawie faktu, iż były dwa kamienie, a na każdym z nich wyrytych sześć imion, nie powinniśmy wnosić, że każde z tych przymierzy posiada jedynie sześć łask. Powinniśmy raczej rozumieć, że każdy z kamieni jest typem na obydwa przymierza i stąd wszystkie dwanaście łask jest wpisane w każde z tych przymierzy, a wiernym w każdym z nich będą udzielone wszystkie te łaski, ponieważ każdy z kamieni zabezpieczał obydwa te przymierza (sześć ... na jednym kamieniu ... sześć na drugim kamieniu - w. 10). Słowo przetłumaczone w wersecie 10 narodzenia (toledoth) wielokrotnie jest używane w znaczeniu historii, doświadczeń, choć zwykle jest oddawane jako pokolenia, np. to są pokolenia (toledoth [historie] nieba i ziemi - 1 Moj. 2:4). Zobacz także 1 Moj. 5:1; 6:9; 10:1; 11:10,27; 25:12,19; 36:1; 37:2. Zauważmy, że w 1 Mojżeszowej podanych jest 10 toledoth - historii. Historia jednostki składa się z jej doświadczeń rozwijających charakter. Dlatego w wersecie 10 chodzi o to, że charaktery te zależą od doświadczeń antytypicznego Izraela (według narodzenia [historii, doświadczeń] ich). Jest to dzieło Jezusa przez prawdę (jak rytownik rżnie pieczęcie - w. 11) i oznacza charakter, tak jak w przeszłości sygnety były używane jako podpis, oznaczający charakter danej osoby. Tak wytworzone charaktery miały być zabezpieczane przez Boga (osadzisz je w złote oprawy). Prawdy obydwu przymierzy mają być wspierane przez służebne czyny Chrystusa (ramiona Aarona - w. 12) w interesie tych przymierzy (naramienniki efodu) oraz być wieczną pamiątką i wspomnieniem antytypicznego Izraela (kamienie pamiątkowe dla synów izraelskich). W urzędzie najwyższego kapłana najpierw Jezus, a potem Jezus i Kościół (Aaron) mają służyć tymi prawdami i wynikającymi z nich łaskami (nosić będzie Aaron imiona ich na obu ramionach) w sprawach związanych z Jehową (przed Panem), stale przypominając antytypicznemu Izraelowi o nich (na pamiątkę). Chociaż br. Russell nie wyjaśnił ich typicznego znaczenia, a my obiecaliśmy uzupełnić jego interpretacje Przybytku, pozostawiamy omówienie istoty tych dwunastu łask - reprezentowanych przez imiona wyryte na tych dwóch kamieniach, przez dwanaście drogocennych kamieni w napierśniku oraz dwanaście drogocennych kamieni w symbolicznych murach Nowego Jeruzalem - do czasu, gdy będziemy pisać o Obj. 21 w naszej interpretacji całej tej księgi.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Rozdział VII — PRZYBYTEK WIEKU EWANGELII”. Cała liczy 22 242 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.