--- tytul: "Rozdział VI — PRZY GÓRZE SYNAJ — Tom 11 — Exodus (2 Mojżeszowa) | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział VI — PRZY GÓRZE SYNAJ — 2 Moj. 20-24; 32-34" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e11-353 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział VI — PRZY GÓRZE SYNAJ Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1948 · strona 353 · pozycja E11-353 ## ROZDZIAŁ VI ## PRZY GÓRZE SYNAJ 2 Moj. 20-24; 32-34 Dziesięć przykazań - Różne prawa - Zapieczętowanie Przymierza Zakonu - Złoty cielec - Dwa pobyty Mojżesza na górze Synaj Nasze ostatnie rozważania doprowadziły nas do wydarzeń w Paruzji i Epifanii, już podczas trwania Królestwa, od października 1874 r. tworzącego się poza zasłoną w osobie Jezusa jako Głowie, a od kwietnia 1878 - w Kościele jako Jego Ciele. Nasze obecne rozważanie podaje nam prawa, jakich Bóg udziela i nadal będzie udzielał przez całe te dwa okresy. Prawa te, jako antytyp praw będących podstawą starego Przymierza Zakonu, dotyczą Nowego Przymierza i zawierają się w najwyższej miłości do Boga i miłości do bliźniego równej miłości do samego siebie, tzn. są one prawami sprawiedliwości, czyli miłości obowiązkowej, w odróżnieniu od praw miłości bezinteresownej. Taka obowiązkowa miłość, która będzie także prawem Nowego Przymierza, obejmuje wszystkie Boskie moralnie wolne istoty - Chrystusa, aniołów, Starożytnych i Młodocianych Godnych, Wielką Kompanię oraz rodzaj ludzki jako taki - ponieważ Boska reguła sprawiedliwości, pod którą znajduje się i według której działa także i sam Bóg, jest powszechna i wieczna. A zatem to samo prawo sprawiedliwości, które będzie prawem Nowego Przymierza, będzie obowiązywało nie tylko tych, którzy będą pod tym przymierzem, lecz także tych, którzy nigdy nie znajdą się pod Nowym Przymierzem, np. Boga, dobrych aniołów, klasę Chrystusa i Wielką Kompanię. Nie znajdują się oni jednak pod tym prawem sprawiedliwości jako sformułowanym prawem przymierza, lecz jako zasadą ich istnienia. To prawo sprawiedliwości zostało wypisane na umyśle, sercu i woli Adama i Ewy. Chociaż nam jako ich potomkom zostało przekazane w stanie szczątkowym z powodu naszej odziedziczonej nieprawości, nadal pozostaje ono prawem naszego istnienia (Rzym. 2:14,15). Zgadzając się żyć sprawiedliwie, przyjęliśmy je również osobiście jako takie w usprawiedliwieniu. (2) Jezus (tak jak doskonały Adam i Ewa) miał to prawo wypisane w Swym doskonałym ludzkim sercu i umyśle. Poza tym przyjął On to prawo sprawiedliwości jako podstawę Przymierza Zakonu, pod którym żył jako istota ludzka. Ostatecznie, tak jak sam Bóg jest pod prawem miłości bezinteresownej, tak Jezus i wszystkie nowe stworzenia, Maluczkie Stadko i Wielka Kompania, którzy obecnie przez przymierze ofiary znajdują się pod tym prawem, na zawsze pod nim pozostaną; Starożytni Godni byli, a Młodociani Godni są i na zawsze pozostaną pod prawem miłości bezinteresownej, ponieważ dopóki grzech ma przewagę, nikt nie może wypełnić swego poświęcenia bez miłości bezinteresownej. W czasie Tysiąclecia Starożytni i Młodociani Godni także będą pod prawem miłości bezinteresownej. Ponieważ jednak grzech nie będzie miał już przewagi, nie będą oni ofiarowywać się na śmierć, lecz wystarczająco użyją tego prawa do wykonywania przewidzianej na ten czas pracy Lewitów, będąc posłuszni prawu miłości obowiązkowej Nowego Przymierza. Lecz w czasie Małego Okresu, gdy grzech znowu nabierze mocy, a być może i przewagi, prawo miłości bezinteresownej, w ich spłodzonych wówczas z Ducha nowych stworzeniach, poprowadzi Starożytnych i Młodocianych Godnych do ofiary na śmierć, która nastąpi przy końcu tego okresu, prawdopodobnie wskutek przemocy fizycznej. Również i aniołowie znajdują się pod prawem miłości obowiązkowej i bezinteresownej, ale ponieważ wśród dobrych aniołów grzech nie ma przewagi, nie poświęcają się oni na śmierć pod tym prawem. Najwyraźniej Boską wolą jest, by wszystkie istoty duchowe znajdowały się zarówno pod prawem miłości obowiązkowej, jak i bezinteresownej, z których obydwa są o cały stopień wyższe - im wyższy jest poziom duchowej egzystencji - co oznacza, że posiadający Boską naturę posiądą najwyższą formę miłości obowiązkowej i bezinteresownej. Tak więc jakość miłości obowiązkowej i bezinteresownej będzie u niektórych wyższa niż u innych - np. miłość obowiązkowa klasy restytucyjnej nie będzie tak wysokiej jakości, jak miłość obowiązkowa członków klasy Chrystusowej. (3) Bardzo ważne jest, byśmy dostrzegli różnice podane w poprzednim akapicie. Niektórzy sądzili na przykład, że skoro wszystkich obowiązuje miłość obowiązkowa i skoro prawem Nowego Przymierza jest miłość obowiązkowa, to wszyscy znajdują się pod Nowym Przymierzem. Z tego powodu przesiewacze z lat 1908-1911 utrzymywali, że Kościół znajduje się pod Nowym Przymierzem. Fakt, że Kościół - zarówno ci zachowujący, jak i ci tracący korony - nigdy nie był, nie jest ani później nie będzie pod Nowym Przymierzem jest oczywisty na podstawie tego, że 2 Moj. 19-23 (Żyd. 12:22-29) traktuje o sprawach i naukach pojawiających się w okresie Paruzji i Epifanii, a udzielenie Zakonu reprezentuje tam pierwsze odsłanianie pewnych wstępnych nauk należących do Nowego Przymierza, podczas gdy zawieranie Nowego Przymierza ma miejsce później, jak pokazuje to 2 Moj. 24:1-8 (Żyd. 9:13-23). Jednak fakt, że aniołowie są pod naturalnym prawem sprawiedliwości, lecz nigdy nie będą pod Nowym Przymierzem, a Starożytni Godni byli pod prawem sprawiedliwości, lecz w tym życiu nie byli pod Nowym Przymierzem dowodzi, że pozostawanie pod prawem sprawiedliwości niekoniecznie oznacza pozostawanie pod Nowym Przymierzem, chociaż obydwa te prawa są podobne co do zasad. Także klasa Chrystusa, Pośrednik towarzyszący Nowemu Przymierzu jako jego Gwarant, nie znajduje się pod Nowym Przymierzem, choć jest pod prawem miłości obowiązkowej, która jest także prawem Nowego Przymierza. Związek klasy Chrystusa z działaniem Nowego Przymierza jako Pośrednika, Najwyższego Kapłana, Proroka, Sędziego itd. oznacza, że chociaż nie znajduje się ona pod tym Przymierzem, wiele z jego typów wskazuje na jej odnośne czyny, obowiązki, przywileje itp. Jest tak dlatego, że członkowie tej klasy są związani z tym Przymierzem i mają w związku z nim pewne zadania, obowiązki, przywileje itp. Będąc jednak pod prawem miłości obowiązkowej, podlegają zasadom podobnym do tych, którym poddany będzie świat przez prawo Nowego Przymierza. (4) Zasady te stosują się jednak do tych pierwszych w tak odmiennym znaczeniu, że nie są oni zobowiązani do wykonywania wielu rzeczy, które będzie zobowiązana wykonywać klasa restytucyjna. Dla przykładu: Chrystus, Kościół i Wielka Kompania nie będą musieli się modlić o powrót swych zmarłych przyjaciół i krewnych ani zapewniać im mieszkanie, pożywienie i ubranie, co będzie musiała czynić klasa restytucyjna, wypełniając w ten sposób warunki Nowego Przymierza (Mat. 25:36). Chrystus i Kościół w tym życiu nie podlegali ani w przyszłości nie będą podlegać próbie i ostatecznemu wyrokowi pod warunkami Nowego Przymierza w Małym Okresie, przez co będzie musiała przejść klasa restytucyjna. Ponieważ jednak zasady prawa miłości obowiązkowej i Nowego Przymierza są takie same, wiele rzeczy zabronionych Jezusowi i Kościołowi w ciele będzie również zabronionych klasie restytucyjnej; i wiele rzeczy nakazanych Chrystusowi i Kościołowi w ciele będzie także nakazanych klasie restytucyjnej. Tak więc rzeczy z 2 Moj. 20-23, które jako typy dotyczą Kościoła z punktu widzenia sprawiedliwości (a nie dlatego, że znajduje się on pod tym przymierzem), jako antytypy dotyczyć będą klasy restytucyjnej pod Nowym Przymierzem. Dlatego Apostołowie wiele wydarzeń pod starym Przymierzem Zakonu stosują do Kościoła, ponieważ jest on związany z Nowym Przymierzem (między innymi jako Pośrednik) oraz z powodu zasady tkwiącej u jego podstaw, np. dwóch lub trzech świadków wymaganych przez Zakon przy przestępstwach karanych śmiercią (Żyd. 10:29); sytuacja ta jako antytyp także stosuje się do następnego Wieku. To właśnie na podstawie tej zasady w 2 Moj. 20-23:19 będziemy stosować do Kościoła wiele rzeczy, które jako elementy starego Przymierza Zakonu będą miały swój antytyp w elementach nowego Przymierza Zakonu, co często czynił nasz Pastor. W tym miejscu będzie również pomocnym dla nas przypomnienie, że w okresie Paruzji i Epifanii Pan przedstawia wiele praw dotyczących klasy restytucyjnej, ponieważ pod prawem sprawiedliwości z zasady stosują się one do Kościoła. W analizowaniu tych rozdziałów nie będziemy próbowali wykazywać ich antytypów na Tysiąclecie, ponieważ nie są jeszcze na czasie. Po tych wstępnych uwagach jesteśmy gotowi do rozpoczęcia rozważania 2 Moj. 20-23, prosząc Pana o oświecającą łaskę. (5) Bóg jako źródło zasad sprawiedliwości, będących esencją Jego prawa miłości obowiązkowej, ogłasza je w okresie Paruzji i Epifanii, co czyni nie głosem słyszalnym, lecz przez różne narzędzia, którym wydaje polecenia i których używa, co będzie pokazane przy okazji każdego zakazu i nakazu. Chociaż prawa te zostały podane w Paruzji i Epifanii, w czasie których jako zasada sprawiedliwości mają zastosowanie, jako antytypy są one jednak prawami Nowego Przymierza i jako takie obowiązywać będą klasę restytucyjną, chociaż światu, jako przyszłym restytucjonistom, już teraz wyraźnie zwraca się na nie uwagę. Jak pokazuje typ, świat jak dotąd nie przyjął ich i nie zgodził się ich przestrzegać, ponieważ należy to do Tysiąclecia (mówił Bóg wszystkie te słowa - 2 Moj. 20:1). Bóg informuje Swój obecny i przyszły lud oraz przyszłych restytucjonistów, że jest ich Stwórcą, istniejącym sam przez się w doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy (jam jest Jehowa, Bóg twój - w. 2), który wyzwala ich z królestwa szatana (wywiodłem cię z ziemi egipskiej) i z niewoli grzechu, błędu i przekleństwa (domu niewoli). Ponieważ jest takim i postępuje w ten sposób, żąda należnego Mu miejsca supremacji (przed wszystkimi innymi istotami) w umyśle, sercu i woli Swych wszystkich moralnie wolnych stworzeń, a szczególnie Swego obecnego i przyszłego ludu (nie będziesz miał bogów innych przede mną \[ponad mnie\] - w. 3). Pełne zachowanie tej zasady w sercu i umyśle nieuchronnie prowadzi do poświęcenia - zarówno konstruktywnie w kierunku dobra, jak i destruktywnie wobec zła. Ponieważ jest to pierwsze słowo (tak jest w hebrajskim, nie przykazanie) zobowiązujące do najwyższego oddania się Bogu, zabrania ono udzielania jakiemukolwiek stworzeniu pierwszoplanowego miejsca w naszym umyśle, sercu i woli. Zabrania więc ono przypisywania samemu sobie pierwszoplanowej roli w naszym umyśle, sercu i woli, we wszelkich formach; światu, we wszelkich jego formach; grzechowi, we wszelkich jego formach; oraz błędowi, we wszelkich jego formach. Zabrania również czynienia tego wobec Jezusa, świętych, dobrych i złych aniołów oraz jakichkolwiek innych stworzeń. Bóg udzielał i udziela tych poleceń i zakazów głównie przez nauki o poświęceniu, które w okresie Paruzji i Epifanii podaje przez Swój poświęcony i usprawiedliwiony lud, szczególnie w prawdzie, lecz także w kościele nominalnym. Prawdę mówiąc, każda jednostka mówiąca o poświęceniu jest Boskim narzędziem w przekazywaniu pierwszego słowa Boga. Podaje On je przez przewody prawdy i inne, które wypowiadają się przeciwko grzechowi, błędowi, samolubstwu i światowości, we wszelkich ich formach mających związek z Boską supremacją. Bóg szczególnie przekazuje to słowo przez pisma i kazania Posłanników Paruzji i Epifanii. W miarę jak postępować będziemy w naszym badaniu, stanie się widoczne, że pierwsze cztery "słowa" (przykazania) Bóg przekazuje głównie przez lud Boży. (6) Drugie z tych dziesięciu słów (raz jeszcze powtarzamy, że takie jest dosłowne tłumaczenie hebrajskiego słowa oddawanego jako "przykazania") zakazuje czynienia obrazów (obrazów rytych lub podobizn - w. 4), co w antytypie oznacza jakąkolwiek rzecz, której człowiek się poświęca. Przede wszystkim należą tu: ubóstwiane kościelne kreda wyznaniowe i ulubione teorie jednostek i grup, takie jak ewolucja, wyższy krytycyzm, ateizm, agnostycyzm, materializm, panteizm, deizm, przesiewawcze błędy w Świątnicy, na Dziedzińcu i w mieście oraz błędy na temat Tysiąclecia, a szczególnie Małego Okresu. Mogą nimi także być sztuka, nauka, literatura, edukacja, polityka itp., lub posiadłości, przyjaciele, krewni, przywódcy, seks, sekciarstwo, czyli krótko mówiąc, każda rzecz, której ktoś kłania się z umiłowaniem (kłaniać się - w. 5) i która jest inna niż Pan, niezależnie od tego, czy są to rzeczy duchowe (na niebie w górze), czy ziemskie (na ziemi nisko), czy grzeszne (w wodach \[morzu - bunt i buntownicy przeciwko sprawiedliwości\]). Rzeczy te, postawione na miejscu Boga (kłaniał się ... służył), wzbudzają w Nim gorliwość do wywyższenia Siebie przed rywalami (zazdrosny, a dosłownie: żarliwy, gorliwy). Bóg karze takie i inne grzechy, szczególnie przez prawo dziedziczenia, a także innymi sposobami, aż do trzeciego i czwartego pokolenia Swych wrogów (nawiedzający tych, którzy mnie nienawidzą), okazując miłosierdzie tym, którzy Go miłują i są Mu posłuszni (miłosierdzie ... mnie miłują, i strzegą przykazań moich - w. 6). Oprócz wyżej podanych zakazów przykazanie to nakazuje podporządkowanie Panu wszystkiego w naszych myślach, motywach, słowach i czynach, związanych z rzeczami, których dotyczą. Bóg wypowiedział to "słowo" szczególnie przez ruch paruzyjny i epifaniczny, a bardziej konkretnie, przez literaturę i słowne potępianie wyżej wymienionych rzeczy, np. wykłady br. Russella związane z obalaniem kred wyznaniowych, pisma obydwu Posłanników i wypowiedzi przeciwko licznym błędom w trakcie ich powstawania w czasie sześciu przesiewań oraz udział w tym wielu innych z ludu prawdy. W niektórych tych rzeczach uczestniczyli nawet usprawiedliwieni i poświęceni zwolennicy kościołów nominalnych, ponieważ tak jak lud prawdy, brali udział w ogłaszaniu zakazu kłaniania się fizycznym rzeczom, na przykład posiadłościom. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział VI — PRZY GÓRZE SYNAJ”. Cała liczy 27 416 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*