--- tytul: "Rozdział IV — WYZWOLENIE POZOSTAŁYCH IZRAELITÓW — Tom 11 — Exodus (2 Mojżeszowa) | Literatura Biblijna" opis: "Rozdział IV — WYZWOLENIE POZOSTAŁYCH IZRAELITÓW — Pogoń faraona za Izraelem - Pomoc dla Izraela - Bezpieczne przejście Izraela przez morze - Zniszczenie…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne/e11-245 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Epifaniczne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-epifaniczne) # Rozdział IV — WYZWOLENIE POZOSTAŁYCH IZRAELITÓW Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, Paul S. L. Johnson · 1948 · strona 245 · pozycja E11-245 ## ROZDZIAŁ IV ## WYZWOLENIE POZOSTAŁYCH IZRAELITÓW ## 2 Moj. 14:1-15:21 Pogoń faraona za Izraelem - Pomoc dla Izraela - Bezpieczne przejście Izraela przez morze - Zniszczenie Egipcjan w morzu - Chór alleluja Po wykazaniu, że podróż Izraela do Morza Czerwonego reprezentuje postępowanie restytucjonistów Gościńcem Świątobliwości oraz że jego doświadczenia przy Morzu Czerwonym reprezentują doświadczenia wiernych restytucjonistów w czasie Małego Okresu po Tysiącleciu (Obj. 20:7-9) - przystępujemy obecnie do przedstawienia tych drugich w świetle 2 Moj. 14:1-15:21. Tak jak Bóg rozkazał Mojżeszowi, gdzie rozmieścić obóz Izraelitów przy Morzu Czerwonym (w. 1,2), które w tym obrazie przedstawia wtórą śmierć, tak Bóg rozkaże Chrystusowi, by poddał restytucjonistów ostatecznej próbie do życia lub śmierci. Izrael obozował mając przed sobą morze, po swoich dwóch stronach Fihahirot i Baalsefon, a z tyłu Migdol. Fihahirot (miejsce sitowia) przedstawia tych ludzi po Tysiącleciu, którzy nie rozwiną doskonałych charakterów, tak jak w 2 Moj. 2:3,4 sitowie przedstawia Izraelitów, między którymi obracał się Jezus jako chłopiec. Baalsefon (pan północy) jest typem szatana i jego upadłych aniołów jako zwodzicieli odstępczych ludzi w ostatecznej próbie. Migdol (wieża) reprezentuje Chrystusa. W ten sposób w otoczeniu Izraela przy Morzu Czerwonym pokazane są wszystkie czynniki związane z ostateczną próbą. Obozowanie Izraela w takim położeniu jest typem doświadczania wiernych restytucjonistów, stojących przed zagrożeniem wtórą śmiercią, ze złymi aniołami i ludźmi po obydwu stronach jako ich przeciwnikami, by ich zniewolić, a od tyłu chronionych przez Chrystusa jako ich potężną twierdzę. Z pewnością takie będą warunki ostatecznej próby, przedstawione w Obj. 20:7-9. W wersetach 3, 4 Bóg podaje następujące powody typicznego rozkazu: (1) przekonanie faraona, że Izraelici pobłądzili i zagubili się na bezdrożnej pustyni i dzięki temu będą chętni, by wyrwać ich z tego stanu, nawet za cenę powrotu do niewoli; (2) łagodność Boga pobudzająca faraona przeciwko Izraelitom, by ich gonić i ponownie przejąć nad nimi kontrolę; (3) uwielbienie Boga przez wyzwolenie Izraela oraz zniszczenie faraona i jego armii; oraz (4) zmuszenie Egipcjan do uznania Boga, w Jego naturze i charakterze jako Jehowa, w Jego postępowaniu z Izraelem i z nimi. (2) Te cztery powody poddania Izraela próbie przy Morzu Czerwonym w antytypie dotyczą poddania przez Boga wiernych restytucjonistów próbie Małego Okresu. Przekonanie faraona, że Izraelici pobłądzili i zagubili się na pustyni i że w celu wydostania się z niej będą gotowi ponownie stać się niewolnikami, jest typem przekonania szatana po jego rozwiązaniu po Tysiącleciu, że restytucjoniści, ograniczeni zasadami dobrego królestwa, przez co stracili grzeszną wolność, będą chcieli ponownie stać się niewolnikami grzechu, błędu i śmierci, jeśli tylko będą mogli uwolnić się od sprawiedliwości. Ten pierwszy powód próby wskazuje, że ludzkość będzie wówczas przygotowana do tej próby - fakt dostrzeżony nawet przez szatana. Drugi powód zaplanowania przez Boga typicznej próby sugeruje w antytypie, że w pobliżu będzie obecny zły kusiciel, który ośmielony dobrocią Boga będzie chciał spróbować swych sił. Trzeci powód zaplanowania przez Boga typicznej próby oznacza w antytypie, iż zakończy się ona chwałą dla Boga na wysokościach dzięki temu, że na ziemi zapanuje pokój ludziom dobrej woli. Czwarty powód zaplanowania przez Boga typicznej próby wskazuje w antytypie, że szatan, upadli aniołowie i odstępczy ludzie w procesie ich unicestwienia doświadczą ("poznają"), że Bóg jest Jehową, tj. najwyższym i wiecznym w Swojej osobie oraz najwyższym i doskonałym w Swoim charakterze. Takie są w typie cztery powody zaplanowania przez Boga ostatecznej próby podczas Małego Okresu. Te cztery powody z pewnością usprawiedliwiają zaplanowanie ostatecznej próby. Obozowanie Izraela w zaleconych warunkach (w. 4) przedstawia przygotowanie świata do ostatecznej próby. (3) Tak jak faraon dowiedział się o ucieczce Izraela z niewoli do wolności (w. 5), tak szatan na początku Małego Okresu zostanie uświadomiony, że rodzaj ludzki został uwolniony z niewoli grzechu, błędu i śmierci do wolności dzieci Bożych. Uświadomi to sobie wtedy, gdy otrzyma pozwolenie powrotu na ziemię i obserwowania ludzkości żyjącej w doskonałych zarządzeniach, w posłuszeństwie wobec prawdy i sprawiedliwości. Ze swojego wypaczonego punktu widzenia uzna on to za niewolę (zagubieni w ziemi i ograniczeni przez pustynię - w. 3). W wersecie 5 faraon, jak zawsze, reprezentuje szatana, lecz jego słudzy przedstawiają tutaj tylko upadłych aniołów. Fakt, że faraon i jego słudzy żałowali, że wypędzili lud izraelski i pozwolili mu odejść z Egiptu, jest typem szatana i upadłych aniołów, którzy na początku Małego Okresu zmienią zdanie co do wypędzenia ludu Bożego i wypuszczenia go spod kontroli, co czynią teraz, gdy królestwo szatana się wali. Taka zmiana zdania w typie i antytypie jest zwróceniem się kolejno przeciwko typicznemu i antytypicznemu Izraelowi (w. 5). Pytanie: "Dlaczego to uczyniliśmy?" (w. 5) zarówno w typie, jak i antytypie oznacza, że pytający uważają, iż postąpili niemądrze. Stąd w typie determinacja odwrócenia tej decyzji, co także będzie miało wypełnienie antytypiczne. Przygotowanie wozów przez faraona (w. 6, 7) przedstawia przygotowanie przez szatana organizacji w Małym Okresie, by ponownie doprowadzić do podporządkowania sobie ludzkości. Szatan jest znanym organizatorem, jak dowodzą tego układy jego królestwa. On nie pozostawi spraw przypadkowi, lecz stworzy wielorakie organizacje, odpowiednio dostosowane do podstępnego nakłaniania różnych ludzi do wejścia i pozostania w jego sidłach. Poświęci tyle czasu, ile trzeba, aby tak dokładnie zbadać sytuację, by w jego mniemaniu skutecznie dostosować swe metody i środki do występujących tam warunków. Dopiero gdy uzna, że wystarczająco zapoznał się z sytuacją, stworzy i wprowadzi kolejno swoje organizacje. Na podstawie długości dwóch równoległych Żniw z ich pięcioma przesiewaniami wnioskujemy, że Mały Okres będzie trwał od 2874 do 2914 roku, z kolejnym okresem trwającym aż do lata roku 2920, jako równoległości przesiewania rewolucjonizmu pod kierunkiem wodzów złych Lewitów w latach 1915-1920. Czas ten zawiera się w 1000 cali piramidalnych liczonych od wejścia do dołu podłogi przejścia dolnego, do średniego dolnego końca ślepego przejścia, prowadzącego w kierunku południowym od południowej ściany przepaści w Piramidzie. To wejście podłogi do dołu wyznacza rok 1914, zatem dolny koniec ślepego przejścia wyznacza rok 2914. To niewątpliwie symbolizuje myśl, że do października 2914 wszyscy niegodni życia zostaną w komplecie wyszukani przez przesiewaczy. Zobacz The Great Pyramid Passages (Korytarze Wielkiej Piramidy), tom 2, pierwsze wydanie, str. 194-198, gdzie podane są liczby przybliżone, oraz wydanie drugie, str. 167-174, gdzie podane są dokładne liczby. Nierówne zakończenie ślepego korytarza, w najdalszym punkcie biegnące 2 cale dalej, może oznaczać, że aktywny rewolucjonizm wejdzie w rok 2916, jako równoległość czasu, gdy Lewici pod złym kierownictwem zaczęli w Anglii aktywny rewolucjonizm, który w roku 2916 będzie miał swą równoległość. (4) Na podstawie równoległości Żniwa możemy zatem wnioskować, że szatan najpierw uruchomi pięć przesiewań, odpowiadających czasom i rodzajom pięciu przesiewań obydwu Żniw z 1 Kor. 10:1-14. Innymi słowy, od kwietnia 2878 do czerwca 2881 będzie przesiewanie odpowiadające przesiewaniu przeciwko okupowi, które trwało od kwietnia 1878 do czerwca 1881; od października 2881 do października 2884 będzie przesiewanie odpowiadające przesiewaniu niewiary od października 1881 do października 1884; od października 2891 do października 2894 będzie przesiewanie odpowiadające przesiewaniu zjednoczeniowemu \[dawniej zwanemu kombinacjonizmem - przypis tł.\] od października 1891 do października 1894; od października 2901 do października 2904 będzie przesiewanie odpowiadające przesiewaniu reformizmu, które miało miejsce od października 1901 do października 1904; a od lutego 2908 do czerwca 2911 będzie przesiewanie odpowiadające przesiewaniu zaprzeczania od lutego 1908 do czerwca 1911. Następnie, począwszy od roku 2915, nastanie przesiewanie rewolucjonizmu, odpowiadające lewickiemu przesiewaniu w Epifanii pod kierunkiem złych Lewitów z lat 1915-1920. Gdy przypomnimy sobie, że w dwóch wojnach Dawida z Filistynami ci drudzy w pierwszej wojnie przedstawiają przesiewaczy i przesianych przeciwko okupowi, a w drugiej - przesiewaczy i przesianych przeciwko udziałowi Kościoła w ofierze za grzech, będziemy gotowi dostrzec pięć przesiewawczych klas, do których odnoszą się cztery narody wymienione z lekceważeniem w 2 Moj. 15:14,15 - Filistyni, Edomici, Moabici i Kanaanici - jako ci, którzy mieli niekorzystny związek z doświadczeniami Izraela przy Morzu Czerwonym i którzy w związku z nimi odnieśli pewne straty. Oczywiście tych pięć przesiewań będzie musiało być znacznie bardziej wyrafinowanych, tj. mniej rażących w swoich naukach, duchu i czynach niż przesiewania z czasu Żęcia z lat 1874 do 1914, ponieważ możemy być pewni, że tak rażące zwodzenie i zło, jakie miało miejsce w pięciu przesiewaniach Żniwa Wieku Ewangelii, nie zwiodłoby nikogo z doskonałych ludzi. Dlatego szatan, dostosowujący przynętę do ryby, usiłując zwieść w Małym Okresie restytucjonistów, użyje o wiele bardziej wyrafinowanych form zaprzeczania okupowi, niewiary, ruchów zjednoczeniowych, reformizmu i zaprzeczania niż w przesiewaniach Paruzji. Niewątpliwie będzie on badał serca wszystkich, szczególnie zwracając uwagę na tych, których uzna za najbardziej samolubnie niewdzięcznych, i właśnie im poświęci szczególną uwagę, by przygotować ich do roli przesiewawczych wodzów. Najgorsza grupa złych niewątpliwie zostanie zdobyta jako wodzowie i zwiedzeni pierwszego przesiewania, następna najgorsza jako wodzowie i zwiedzeni drugiego przesiewania i tak dalej, aż w ten sposób zostanie zdobytych pięć grup złych wodzów i zwiedzionych. W ten sposób antytypiczny faraon zabierze swój lud ze sobą do ataku na lud Boży (w. 6). (5) Przygotowywanie przez szatana jego organizacji (wozów - w. 6) oznacza przede wszystkim dwie rzeczy: (1) że zaplanuje on strukturę każdej z nich oraz (2) że wprowadzi tę strukturę w czyn. To drugie będzie jednym z głównych elementów każdego z pięciu przesiewań tego czasu, ponieważ przesiewacze i przesiani będą chcieli łączyć się wzajemnie organizacyjnie, a szatan zasugeruje wodzom zaplanowaną przez siebie organizację. W typie zabrano 600 wozów. W antytypie ma to następujące znaczenie: 600 jest dziesięciokrotną wielokrotnością 6 i 10. Jak wiemy, 6 to symbol zła lub niedoskonałości, w tym przypadku zła, a nie niedoskonałości, ponieważ jest ona połączona z 10, liczbą doskonałości natur niższych od Boskiej. Z tego powodu 6 nie może oznaczać tutaj niedoskonałości, ponieważ przeczyłoby to idei doskonałości zawartej w liczbie 10. Dziesięciokrotność 6 x 10 sugeruje, że chodzi o więcej niż jedną doskonałą naturę - różne natury anielskie i o ludzi. Zatem antytypiczne znaczenie 600 wozów to całkowita liczba złych organizacji używanych przez doskonałe istoty niższe od istot Boskich, tj. istoty duchowe niższe w naturze od istot Boskich oraz ludzi. Ta doskonałość nie będzie oczywiście doskonałością charakteru, lecz zdolności, ponieważ szatan, upadli aniołowie ani odstępczy restytucjoniści nie będą doskonali w charakterze, lecz będą doskonali w zdolnościach. Tak więc typiczna liczba 600 nie oznacza w antytypie liczby organizacji, lecz ich cechy oraz cechy ich członków - będą one złe, będą należały do doskonałych istot duchowych oraz ludzi i będą przez nich używane. Nie wiemy zatem, ile takich organizacji szatan stworzy dla swoich celów w Małym Okresie; nie powinniśmy też spekulować na ten temat, ponieważ w tym przypadku jest to bezcelowe i szkodliwe. Jeśli będziemy wierni, dowiemy się o tym w odpowiednim czasie. Przełożeni (w. 7) postawieni nad wozami faraona są typem upadłych aniołów, którzy niewidzialnie będą kierować tymi organizacjami, oraz odstępczych restytucjonistów, kierujących nimi widzialnie. (6) Boska dobroć, nieprzeszkadzająca przygotowaniom faraona w pościgu i ponownym zniewoleniu Izraela, lecz usuwająca przeszkody dla takich przygotowań - na tyle, na ile służyło to Boskim celom - zatwardziła serce faraona (w. 8). Podobnie to, że Bóg nie będzie przeszkadzał przygotowaniom szatana do odzyskania kontroli nad ludzkością, lecz będzie usuwał przeszkody dla takich przygotowań - na tyle, na ile będzie służyło to Jego celom - zatwardzi serce szatana, który tym bardziej stanowczo postanowi podjąć wysiłek odzyskania kontroli nad ludzkością. Doprowadzanie serca do zatwardziałości w każdym z tych przypadków nie powinno być zatem rozumiane jako bezpośredni wpływ Boga na ich serce przez sugerowanie i wzbudzanie w ich sercu pragnienia zła - czynił On to przez Swoją dobroć, jak powyżej wyjaśniliśmy. Bóg pozwoli, bez jakichkolwiek przeszkód czy trudności, na tak wielką wolność dla szatana w zakresie sposobu poczynań, przygotowań, organizowania, kuszenia i zdobywania poparcia odstępców, że już sam sukces szatana w tym dziele będzie wzbudzał w nim coraz silniejsze postanowienie odzyskania kontroli nad rodziną ludzką. W ten sposób Bóg pozwoli na zatwardziałość jego serca, do czego skutecznie doprowadzi jego zła ambicja. Bóg zatwardzi więc jego serce, a szatan w podobny sposób zatwardzi swoje serce, jak miało to miejsce w przypadku faraona, który jest typem. Pościg faraona za Izraelitami przedstawia wprowadzenie przez szatana metod i środków kuszenia wiernych restytucjonistów, by przyłączyli się do jego pięciu przesiewawczych ruchów. Począwszy od najgorszych, a skończywszy na najlepszych restytucjonistach, nie omijając w tych pokusach nikogo, w każdym z nich będzie on przedstawiał ludzkości sugestie mające pozory prawdy i sprawiedliwości, które w każdym przypadku będą jednak zawierały w sobie wirusa grzechu. To ciągłe narzucanie się szatana wiernym przez wewnętrzne i zewnętrzne sugestie do zła jest antytypem ścigania Izraela przez faraona. Zauważmy, że ostanie zdanie wersetu 8 - "lecz synowie izraelscy wyszli w ręce możnej" - podaje myśl, którą w tej historii spotykamy co najmniej po raz piąty. (7) Chociaż typ (w. 9) mówi o pościgu jako o jednym akcie, powinniśmy pamiętać, że w antytypie ten jeden akt kuszenia rozciąga się na pięć przesiewań. Powodem, dla którego jeden akt w typie może być użyty do objęcia pięciu przesiewań, jest to, że prawdziwy charakter działań szatana w każdym z pięciu przesiewań jest taki sam - kuszenie do zła. To, że Egipcjanie dogonili Izraelitów w pościgu (w.9) przedstawia ten zarys kuszenia, który mocno przykuwa uwagę tych, którzy będą kuszeni. Jak pokazują wszystkie konie, wozy, jeźdźcy i armia faraona doganiająca Izraelitów, atak pokusy przez wszystkie władze szatana będzie dotkliwy. Konie reprezentują doktryny szatana, które będą ciągnąć jego organizacje (wozy); jeźdźcy - wodzów doktrynalnych, którzy będą kierować biegiem tych nauk i organizacji; natomiast armia - tych, którzy nie będą przywódcami wśród odstępczych ludzi Małego Okresu (zob. komentarz na temat tego wersetu). Szatan poprowadzi odstępców do ataku na Starożytnych Godnych (symbol umiłowanego miasta) oraz Młodocianych Godnych (obóz świętych), jak to jest przedstawione w Obj. 20:9, co będzie tym szczególnym grzechem, do popełnienia którego on ich popchnie. Na podstawie tego faktu rozumiemy, że głównym doktrynalnym błędem (koniem), jakiego użyje do zwodzenia rodzaju ludzkiego, będzie pogląd o otrzymaniu przez ludzkość Królestwa przy pierwszym zachodzącym końcu tysiąca lat. Prawdą jest, że zwycięzcy Tysiąclecia otrzymają obietnicę, iż przy końcu tysiąca lat odziedziczą królestwo ziemi (Mat. 25:34). Jednak szatan wykorzysta tę doktrynę zwodniczo, ignorując fakt, że tysiąc lat będzie kończyło się w sposób zachodzący na siebie, tak jak zachodzący był ich początek w różnych etapach - 1874, 1878, 1881 i 1914, a także wielokrotnie powtarzając w swoich kuszących sugestiach, że kończą się one w roku 2874. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Rozdział IV — WYZWOLENIE POZOSTAŁYCH IZRAELITÓW”. Cała liczy 15 236 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Copyright © 1938–1956 by Paul S. L. Johnson (Laymen’s Home Missionary Movement). Wydanie polskie: Copyright © 2001 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki.*