Teraźniejsza Prawda nr 572 (2025)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 2025 · strona 1 · pozycja 2025-1

Spis treści

Wiosna 2025 - Nr. 572

A.D. 2025 - A.M. 6154

SPIS TREŚCI

GIBEONICI, NETYNEJCZYCY, POŚWIĘCENI OBOZOWCY EPIFANII

„Twoje słowo jest pochodnią dla moich nóg i światłością na mojej ścieżce” (Ps. 119:105, UBG).

Podczas obecnego rozszerzonego dzieła Żniwa Wieku Ewangelii postępująca prawda jest rozwijana dla powołanych, wybranych i wiernych poświęconych dzieci Bożych. Historia pokazuje, że wielu nie chciało podążać za postępującą prawdą, gdy nauki biblijne były rozwijane i wyjaśniane przez Pana Jego ludowi. Pojawiło się sekciarstwo. Niektórzy zaczęli mówić: „Jestem od Lutra” - jestem luteraninem; inni: „Jestem od Wesleya” - jestem metodystą itd. (Niektórzy posunęli się tak daleko, że myślą, a nawet twierdzą, że wszyscy, którzy są prawdziwymi chrześcijanami, należą do ich grupy.). Pismo Święte pokazuje, że sekciarstwo jest czymś cielesnym, a nie duchowym.

Jakże pięknie nasz tekst obrazuje Boże światło „dla moich nóg” jako lampę przymocowaną do sandałów, dającą światło tylko na najbliższy krok. Tak, to małe światło tylko dla tych, którzy go poszukują. Jest ono także „światłością na mojej ścieżce”, oświetlającą znaki czasu zapisane w Biblii.

Nasze rozważania rozpoczniemy słowami Bożymi zapisanymi w Biblii. W 2 Sam. 21:1 (UBG) czytamy: „I za czasów Dawida panował głód przez trzy lata, rok po roku. Dawid szukał więc oblicza PANA, a PAN odpowiedział: To z powodu Saula i jego krwawego domu, ponieważ wymordował Gibeonitów [Gabaonitów - starsze przekłady Biblii]”. Werset 2: „Wtedy król wezwał Gibeonitów i przemówił do nich. A Gibeonici nie wywodzili się z synów Izraela, ale z resztki Amorytów. I chociaż synowie Izraela przysięgli im, Saul jednak usiłował wytępić ich w swej gorliwości względem synów Izraela i Judy”. Werset 3: „Dawid zapytał więc Gibeonitów: Cóż mam dla was uczynić? A czym was ułagodzić, abyście błogosławili dziedzictwo PANA?”. Werset 4: „I odpowiedzieli mu Gibeonici: Nie chodzi nam o srebro ani o złoto od Saula i jego domu, ani o to, żeby zabito kogoś w Izraelu. A on odpowiedział: Cokolwiek powiecie, to dla was uczynię”. Werset 5: „Oni powiedzieli do króla: Co do mężczyzny, który nas wygubił i zmierzał do tego, aby nas wytępić, żeby nikt z nas nie pozostał we wszystkich granicach Izraela”. Werset 6: „Wydajcie nam siedmiu z jego synów, a my powiesimy ich przed PANEM w Gibea Saula, który był wybrańcem PANA. Król odpowiedział: Wydam ich”. Werset 7: „Lecz król oszczędził Mefiboszeta, syna Jonatana, syna Saula, z powodu przysięgi PANA, która była między nimi, między Dawidem a Jonatanem, synem Saula”.

Od roku 1876, kiedy br. Russell zaczął działać jako widzialny zarządca Pana, jako antytypiczny Dawid, aż do roku 1879, kiedy Pan w pełni ustanowił go Onym Sługą, objawiając mu ofiary za grzech, praktycznie żadna nowa prawda nie stała się prawdą na czasie (głód, Dawid, trzy lata, 2 Sam. 21:1). To pobudziło go do zbadania Pisma Świętego (zapytał Pana), z którego dowiedział się, że było to spowodowane złym postępowaniem książąt utracjuszy koron i ich śmiertelnym związkiem (Saul, krwawy dom) w przemocy wobec odrzucających świadomość umarłych i wiecznych mąk (zabił Gibeonitów, tych przyjaznych, ale nie tych z prawdziwego Kościoła). To skłoniło br. Russella do zbadania sprawy tych „niewierzących w wieczne męki” (ang. „no-hellers” - przyp. tłum.) (zwanych Gibeonitami, w. 2) i do łączenia się w myślach z nimi (przemówił). Przez cały ten Wiek istnieli zwolennicy prawdziwego Kościoła, chociaż nie byli jego członkami, a podczas Żniwa byli tacy częściowo wierzący, którzy byli nieusprawiedliwieni i niepoświęceni (nie z Izraela, z Amorytów [grzeszników]). Przez cały ten Wiek ci, którzy pozostawali wierni, okazywali im łaskę i przyjaźń zgodnie z przysięgą (synowie Izraela przysięgli im). Utracjusze koron w swoim zapale w pracy dla częściowo i całkowicie wiernych (Saul, gorliwość, Izrael i Juda) nie tylko nie okazali im żadnych łask, przyjaźni ani społeczności, ale tak ostro ich zaatakowali, że całkowicie ich odrzucili (wytępili ich). Wciąż rozmyślając nad tą sytuacją, br. Russell wezwał ich w myślach do siebie i zastanawiał się, co należy dla nich uczynić (Dawid, Gibeonici, Cóż mam dla was uczynić?, w. 3), aby zaspokoić ich poczucie sprawiedliwości (umożliwić im usprawiedliwienie), aby mogli pozwolić na błogosławieństwo dla ludu Bożego (błogosławili dziedzictwo PANA). Oni nie żądali odszkodowania (Nie chodzi nam o srebro ani o złoto od Saula i jego domu, w. 4), ani nie żądali także, by br. Russell wykluczał lub zrujnował kogokolwiek z ludu Bożego (ani o to, żeby zabito kogoś w Izraelu). To skłoniło go do studiowania w poszukiwaniu tego, co powinno być dla nich satysfakcjonujące (Cóż mam dla was uczynić?). Nie ich słowa, ale ich stan powiedział br. Russellowi, że książęta, którzy utracili koronę, pochłonęli ich przywileje i osiągnięcia wśród ludu Bożego (powiedzieli, nas wygubił, w. 5) i spiskowali przeciwko nim (zmierzał), aby odciąć ich od posiadania pozycji wśród jakiejkolwiek grupy ludu Bożego (żeby nikt z nas nie pozostał we wszystkich granicach Izraela). Nie ich słowa, ale ich stan skłonił brata Russella do wykazania tylu cech charakteryzujących klasy książąt, którzy utracili koronę, ile tylko Bóg uzna za konieczne (siedmiu z jego synów, w. 6). W ten sposób okazali oni przed Panem, że byli błędnymi nauczycielami (powieszenie przed Panem) w nominalnym Królestwie Bożym (Gibea Saula), gdzie Bóg wybrał i wykwalifikował książąt, którzy utracili koronę, do sprawowania swego urzędu (Pan wybrał). Takie rozważania przekonały brata Russella, że tak należało postąpić. Jednak brat Russell nie odrzucił tych, którzy utracili koronę, lecz pozostali w prawdzie, podobnie jak nie odrzucił tych najbardziej wiernych spośród braci utracjuszy koron w nominalnym kościele (oszczędził Mefiboszeta, Jonatana, Saula, w. 7), ze względu na uroczyste przymierze, jakie ich łączyło (przysięga, między Dawidem a Jonatanem, Saulem). Pamiętając, że antytypiczni Gibeonici nie wierzyli w świadomość umarłych i wieczne męki, łatwo rozpoznać, jakie klasy, mające ducha antytypicznego Saula, są tutaj pokazane (PT 1943, s. 157).

Służba Gibeonitów trwała przez wiele lat. Jak już wspomniano, czytamy o zabiciu wielu Gibeonitów przez Saula i o tym, że Dawid zajął się ich sprawą, i o odpłacie na rodzinie Saula. Po tym nie ma żadnej innej wzmianki w Piśmie Świętym o Gibeonitach jako oddzielnym ludzie. Prawdopodobnie później Gibeonici zostali włączeni do Netynejczyków, wyznaczonych przez Dawida i przez książąt do służby Lewitom (Ezdr. 8:20), a prawdopodobieństwo, że Gibeonici i Netynejczycy pełnili podobną służbę dla Lewitów związaną ze świątynią, dodaje wagi temu przypuszczeniu. Z drugiej strony, niektórzy Gibeonici są wymienieni oddzielnie od Netynejczyków w Ezdr. 2:20 (na marginesie) i Neh. 3:7; 7:25, ale nie jest jasne, czy byli to potomkowie Gibeonitów z czasów Dawida, czy po prostu Izraelici mieszkający w Gibeon.

Hebrajskie słowo Nethinim (ci poświęceni, oddani) jest używane w Piśmie Świętym do określenia klasy (samo znaczenie słowa Nethinim, „ci poświęceni, oddani”, wskazuje na klasę osób zarówno w typie, jak i antytypie) sług Przybytku i Świątyni, którzy byli podlegli Lewitom. Wspomniani są tam jako specjalni słudzy Lewitów, którym pomagali w służbie Przybytku za dni Dawida i Salomona, zanim zbudowano świątynię Salomona, a następnie w służbie świątynnej. Sprawowali tę służbę również w okresie po niewoli babilońskiej i przy tej okazji zostali w szczególny sposób wymienieni w Piśmie Świętym (okres ten rozpoczął się powrotem wygnańców po 70-letnim pustoszeniu ziemi, w odpowiedzi na dekret Cyrusa). W Ezdr. 8:20 czytamy o Netynejczykach, których Dawid i władcy oddali do służby Lewitom (Rotherham). Najwyraźniej zostali oni wzięci w całości czy też częściowo spośród jeńców wojennych i ich potomków. Wskazują na to ich niehebrajskie imiona wymienione w wykazie w Ezdr. 2:43-54. Zostali oni wymienieni w Biblii 18 razy: 1 Kron. 9:2; Ezdr. 2:43, 58, 70; 7:7, 24; 8:17, 20 (dwukrotnie); Neh. 3:26, 31; 7:46, 60, 73; 10:28; 11:3, 21 (dwukrotnie). Netynejczycy w szczególny sposób pomagali Lewitom w ich służbie (nie na Dziedzińcu, ale w Obozie).

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 572, Wiosna 2025 — GIBEONICI, NETYNEJCZYCY, POŚWIĘCENI OBOZOWCY EP…”. Cała liczy 9324 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.