Teraźniejsza Prawda nr 557 (2021)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 2021 · strona 17 · pozycja 2021-17

Spis treści

Lato 2021 - Nr. 557

A.D. 2021 - A.M. 6150

SPIS TREŚCI

NAUKA O POŚWIĘCONYCH OBOZOWCACH EPIFANII

W rozmowie z br. Hedmanem w listopadzie 1998 r., dyskusja zeszła na temat słownictwa używanego przez studiujących Biblię w czasie Epifanii. Po wielu rozważaniach przedstawionych w PT 2002, s. 57 nasz drogi br. Bernard napisał: „Mimo, iż nie jesteśmy spłodzeni z Ducha, często posługujemy się takimi słowami jak: „próbny” i „prospektywny”, wyrażając różne odnoszące się do nas koncepcje, takie jak: „próbne usprawiedliwienie”, „próbnie przypisany nam Orędownik” - gdy mówimy o Jezusie, o otrzymaniu „próbnie przypisanej zasługi Chrystusa’’ i mówiąc o Bogu jako naszym „prospektywnym Ojcu”. Jako epifaniczni badacze Biblii posiadamy nasze własne słownictwo, zawierające wymienione powyżej słowa i terminy, które używane są w mowie i piśmie w naszych studiach Słowa Bożego. Wyrażenia te dotyczą pewnych biblijnych koncepcji, które umożliwiają nam lepsze zrozumienie Jego Słowa. I chociaż używanie tych terminów jest właściwe, gdy rozmawiamy z tymi, którzy są z nimi zaznajomieni, to nie powinniśmy ich nadużywać. Dodatkowo powinniśmy zachować ostrożność, gdy rozmawiamy z nowo zainteresowanymi osobami, którym obce są takie terminy jak np.: (a) typiczne usprawiedliwienie odnosi się do narodu żydowskiego podczas Wieku Żydowskiego; (b) próbne (poczytane) usprawiedliwienie ma też zastosowanie wobec pewnych klas wiary w różnych wiekach. Jest to zarządzenie, dzięki któremu Bóg na zasadach sprawiedliwości może mieć społeczność z tymi wszystkimi, którzy przybliżają się do Niego przez wiarę w Chrystusa, nawet zanim zasługa krwi Chrystusowej jest rzeczywiście przypisana lub zastosowana na ich korzyść; (c) ożywione usprawiedliwienie dotyczy spłodzonych z Ducha podczas Wieku Ewangelii, którzy posiadają rzeczywiste przypisanie zastosowanej wobec nich zasługi Chrystusa; (d) rzeczywiste (lub zastosowane) usprawiedliwienie wobec klasy restytucyjnej, skompletowanej pod koniec Tysiąclecia (E15, s. 261 - 262).

Problem związany ze słowem „próbny” dotyczy faktu, iż jego popularna definicja brzmi: „niepewny, niezdecydowany”. Jeśli używając tego słowa, zaczniemy myśleć o nim w taki sposób, może się okazać, że zaczniemy traktować różne aspekty chrześcijańskiego życia również w próbny sposób - z rezerwą. Dokładna definicja słownikowa podkreśla „tymczasowy” lub „eksperymentalny” aspekt, ale my używamy tego słowa w bardziej pozytywnym sensie. Z pewnością nie chcemy tworzyć wrażenia, że nasze poświęcenie jest w jakikolwiek sposób połowiczne.

Podsumowując: czasami właściwe jest mówienie o „byciu usprawiedliwionym przez wiarę, o Jezusie jako o naszym Orędowniku, o otrzymaniu przypisania zasługi Chrystusowej i o Bogu jako naszym Ojcu”, tym samym odrzucając takie słowa jak próbny, prospektywny i tym podobne. Duch zdrowego umysłu pomoże nam zachować w umyśle właściwą myśl, a jednocześnie nie będziemy zbyt restrykcyjni w sposobie używania przez nas języka. W dalszej rozmowie br. Hedman zwrócił nam też uwagę na ważną rolę klasy Królowej z Saby. Swoje przemyślenia zebrał i wyjaśnił w artykule Oko, ręka i usta Pana.

Po wyznaczeniu przez br. Hedmana br. Ralph Herzig rozpoczął służbę w 2004 roku, w kwaterze głównej, w Domu Biblijnym jako Opiekun Wykonawczy. Br. Ralph był bardzo kompetentny w kwestii rozumienia prawdy na czasie i zrozumiał, że jest ostatnim kandydatem z klasy Młodocianych Godnych, mającym poprowadzić lud Boży w prawdzie na podstawie nauk Pastora Russella, Johnsona i Jolly’ego. Chcemy tu wyraźnie oświadczyć: nie mówimy, że br. Ralph był ostatnim kandydatem do klasy Młodocianych Godnych! Jednakże mieliśmy przywilej uczestniczenia z nim w wielu rozmowach, dotyczących podjęcia decyzji w omawianej tu sprawie.

Poszukiwanie właściwej odpowiedzi rozpoczęło się od następującego stwierdzenia, które br. Jolly podał w PT 1978, s. 87: „Mamy całkowitą pewność, że gdy Wielka Kompania ukończy swój ziemski bieg, nasz Pan będzie ze swojej strony kontynuował specjalną pasterską opiekę nad swym ludem poprzez Młodocianych Godnych, oraz, że gdy Młodociani Godni ukończą już swój bieg w tym życiu, będzie czynił to nadal poprzez Poświęconych Obozowców Epifanii”. Pisząc te słowa, br. Jolly bardzo dobrze wiedział, że dowody z Pisma Świętego kończyły się na antytypicznych specjalnych pomocnikach Ijoba i antytypicznych specjalnych towarzyszach Salomona. Jednakże stwierdził, że aż do inauguracji Nowego Przymierza, Pańska pasterska opieka będzie sprawowana przez Młodocianych Godnych, a następnie przez Poświęconych Obozowców Epifanii.

Na zasadzie analogii i zgodnie z Pismem Świętym, rozsądkiem i faktami, wydaje się oczywiste, że wybrany przez Boga przywódca ludu PANA, który będzie następny po odejściu przywódcy z Młodocianych Godnych, nie jako przywódca Młodocianych Godnych, lecz raczej jako przywódca (lub specjalny rzecznik) Poświęconych Obozowców Epifanii, będzie tym, który przez znaczny okres już służy wiernie jako specjalny pomocnik przywódcy Młodocianych Godnych i pozostanie wierny prawdzie na czasie i w takiej służbie.

Podobnie jak to miało miejsce w przypadku br. Hedmana, br. Herzig pisał o proroctwie Abakuka w 2009 r. i w 2010 r. Nawiązujemy tu do rozważań przedstawionych pokrótce w E14, w rozdziałach od 7. do 9. Służba br. Russella na rzecz świata chrześcijańskiego jest dość szczegółowo przedstawiona w obrazie służby Jeremiasza na rzecz cielesnego Izraela. Ponowne przestudiowanie powyższych rozdziałów będzie w tej sytuacji bardzo pomocne, ponieważ przypuszcza się, że Jeremiasz żył współcześnie z Abakukiem, a przesłanie pozostawione przez Abakuka jest pod wieloma względami podobne do tego danego przez Jeremiasza. Zastosowania dotyczące Jeremiasza, jakie znajdujemy w E15, są bardzo pomocne w zrozumieniu księgi Abakuka, szczególnie w jej zastosowaniu obecnie przy końcu tego Wieku. Jak pokazuje wzmianka zamieszczona w Posłanniku Paruzji, poważne przesłania, jakie br. Russell ogłaszał światu chrześcijańskiemu, przepowiadające zniszczenie tego świata, dowodzą, że nasz Pastor był zobrazowany w Jeremiaszu. Na podstawie Abak. 2:1-3 pokażemy, jak br. Russell zidentyfikował samego siebie jako obrazowo pokazanego w Abakuku. Wizja z Abakuka 2:3 miała przemówić „przy końcu”. To właśnie przez ruch Millera (1829-1844), po rozpoczęciu się „czasu końca” w 1799 r. (Dan. 12:9, P3, s. 23-60) wizja ta zaczęła przemawiać (P2, s. 14,15; E6 s. 463) i robi to w coraz większym stopniu. Dlatego też, rozpatrując przesłanie Abakuka w jego zastosowaniu do końca Wieku Ewangelii, powinniśmy mieć w pamięci fakt, że reprezentując głównie br. Russella, Abakuk reprezentuje także br. Williama Millera i innych prawdziwych „strażników” z Czasu Końca, którzy przyjmowali, czyli obejmowali umysłem, (Abakuk oznacza obejmujący) prawdę będącą na czasie, włączając szczególnie jej prorocze i chronologiczne zarysy.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 557, Lato 2021 — NAUKA O POŚWIĘCONYCH OBOZOWCACH EPIFANII”. Cała liczy 10 008 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.