Teraźniejsza Prawda nr 547 (2018)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 2018 · strona 49 · pozycja 2018-49

Spis treści

Zima 2018 - Nr. 547

A.D. 2018 A.M. 6147

SPIS TREŚCI

MANNA Z NIEBA

JAKO wprowadzenie do naszego tematu zacytujmy definicję manny z Easton’s Bible Dictionary (Słownika Biblijnego Eastona): „Hebr. man-hu, »Co to jest?« nazwa nadana przez Izraelitów żywności dostarczanej im w cudowny sposób podczas ich wędrówki po pustyni (2 Moj. 16:15-35). Powszechnie przyjmuje się, że ta nazwa pochodzi od słowa man, wyrażającego zdziwienie, »Co to jest?«, lecz jest bardziej prawdopodobne, że pochodzi od wyrazu manan, który znaczy »przydzielić« i stąd nazwa ta oznacza »przydział« lub »dar«. Ten dar od Boga jest opisany jako mała »okrągła rzecz«, podobna do »szronu na ziemi« i do »nasienia kolendry«, o barwie »bdelium« i smaku podobnym do wafli z »miodem«. Nadawała się do pieczenia i gotowania, do mielenia w żarnach lub tłuczenia w moździerzu (2 Moj. 16:23; 4 Moj. 11:7).

Jeśli ktoś chciał ją przechować do następnego dnia, pojawiały się w niej robaki; lecz ponieważ podczas sabatu manna nie padała, poprzedniego dnia była udzielana podwójna porcja, którą można było przechować do następnego dnia, aby zaspokoić potrzeby ludu w czasie sabatu i ona nie ulegała zepsuciu. Izraelici otrzymali dokładne wskazówki dotyczące zbierania manny (2 Moj. 16:16-18, 33; 5 Moj. 8:3, 16). Po raz pierwszy spadła ona po ósmym obozowaniu na pustyni Sin (BG Zyn przyp. tłum.) i odtąd była dostarczana codziennie za wyjątkiem sabatu, przez wszystkie lata ich obozowania, aż do czasu gdy przeszli przez Jordan i rozbili obóz w Gilgal (BG Galgal przyp. tłum.), gdy nagle przestała padać, a oni »poczęli jeść zboża onej ziemi; i nie mieli więcej synowie izraelscy manny« (Joz. 5:12).

Manna ta najwyraźniej była cudownym darem, całkowicie odmiennym od jakichkolwiek naturalnych znanych nam produktów, które noszą jej nazwę. Na rynku europejskim manna pochodzi głównie z Kalabrii i Sycylii. Spada ona z gałązek pewnego gatunku jesionu w czerwcu i lipcu. W nocy jest płynna i przypomina rosę, ale rano zaczyna twardnieć. Manna na półwyspie Synaj jest wydzieliną z drzewa tamaryszku Tamarix mannifera, po arabsku el-tarfah. Drzewo to obecnie występuje w niektórych dobrze nawodnionych dolinach półwyspu Synaj.

Manna, którą Izraelici byli żywieni przez czterdzieści lat, w wielu szczegółach różni się od tych wszystkich naturalnych produktów. Nasz Pan odnosi się do manny, kiedy nazywa siebie »chlebem prawdziwym z nieba« (Jana 6:31-35, 48-51)”.

Po tym wstępie możemy głębiej zbadać nasz temat, rozważając definicje i wyjaśnienia typów i antytypów manny, która padała z nieba, aby żywić Izraelitów. E9, Rozdział I „Przesiewanie przeciwko Okupowi w Wieku Ewangelii” (4 Moj. 11:1-35) oraz E11, Rozdział V „Podróż do góry Synaj” (2 Moj. 15:22; 19:25) podają szczegółowe wyjaśnienia dotyczące manny z nieba (którą karmił się Izrael przez 40 lat) w jej typie i antytypie. Zrozumienie (Przyp. 4:7) tych typów i antytypów jest bardzo istotne dla klasy poświęcającej się po 1954 roku Poświęconych Obozowców Epifanii. Ponieważ obecnie nastąpił postęp w Boskim planie, fragmenty tych rozdziałów odnoszące się do pokarmu duchowego (antytypicznej manny) są tu wyjaśnione i zaadaptowane na potrzeby klasy Poświęconych Obozowców Epifanii.

MANNA TYP I ANTYTYP

Nasze studium zaczyna się od doświadczeń ludu Bożego w podróży do antytypicznego Synaju, Królestwa, oraz do Nowego Przymierza. Podróż ta wiąże się z otrzymywaniem przez ten lud Słowa Bożego jako symbolicznego pokarmu, co opisuje 2 Moj. 16. Te konkretne doświadczenia pokazane są w podróży z Elim (2 Moj. 16:1, BW) na pustynię Sin (przybył cały zbór synów izraelskich na pustynię Sin [ciernisty]), która przedstawia wojownicze zarysy prawdy, ponieważ prawda z reguły rozwija się wśród kontrowersji. Kontrowersje takie miały oczywiście miejsce między orzeźwiającymi i ochraniającymi doświadczeniami a dojściem do Królestwa i Nowego Przymierza (między Elim i między Synaj [szczytowy, szpiczasty, co jest aluzją do wysokiego i wyraźnego stanowiska Królestwa]). Ponieważ prawda była potrzebna, ale nie była jeszcze na czasie (piętnastego dnia miesiąca wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej) w czasie kontrowersji po wyjściu ludu Pana z teraźniejszego złego świata (po wyjściu ich z ziemi Egipskiej), lud Boży swoją postawą i czynami zaraz po Pięćdziesiątnicy obwiniał Jezusa (szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich przeciw Mojżeszowi 2 Moj. 16:2). Ponadto słownie obwiniali rzeczników Jezusa (Aarona) o swój stan izolacji (na pustyni). Wskazywało to na fakt, że żałowali opuszczenia symbolicznego świata (przez pokutę, wiarę i poświęcenie) i woleliby pozostać pod klątwą aż do śmierci (obyśmy byli pomarli od ręki Pańskiej w ziemi egipskiej w. 3). Sugerowali, że mieli tam wystarczająco dużo trudnych, średnich i lekkich pokarmów dla serca i umysłu (garnki mięsa [...] chleba do syta, BW), oskarżając w ten sposób Jezusa i Jego rzeczników, że chcieli ich zagłodzić brakiem duchowego pokarmu w ich stanie izolacji (wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby [...] zamorzyć głodem).

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 547, Zima 2018 — MANNA Z NIEBA”. Cała liczy 11 372 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.