Teraźniejsza Prawda nr 544 (2018)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 2018 · strona 1 · pozycja 2018-1

Spis treści

Wiosna 2018 Nr 544

[2018]

Redaktor Leon Snyder

PRZYJMOWANIE BOGA I JEZUSA

„Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego ja poślę, mnie przyjmuje, a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mnie posłał” (Jana 13:20, UBG).

JEZUS wypowiedział te słowa pocieszenia i zapewnienia dla Swych wiernych Apos­tołów, gdy siedzieli razem przy Jego ostatniej wieczerzy paschalnej, na krótko przed ustano­wieniem specjalnej pamiątki Swojej śmierci. Judasz był jeszcze obecny, ale Jezus starannie wyłączył go spomiędzy Swych uczniów, któ­rzy byli czyści, którzy znajdowali szczęście w wykonywaniu woli swojego Pana i Mistrza, i którzy zasługiwali na błogosławieństwa na­szego przewodniego wersetu jako Jego przed­stawiciele. „Wiedział bowiem, kto ma go wy­dać; dlatego rzekł: Nie wszyscy jesteście czyści” (Jana 13:11, BW, zob. także w. 18, 21). On „[…] wiedział od początku [o odstępstwie jednego z Dwunastu] […] i kto jest, co go miał wy­dać” (Jana 6:64,70; PT 1967, s. 29, 30). Teraz ta kwestia została w pełni potwierdzona, a po objawieniu Judasza i ostrzeżeniu go przed drugą śmiercią – słowami, że lepiej by było dla zdraj­cy Jezusa, gdyby się nie narodził (Mat. 26:24) – człowiek ten mimo to poddał się całkowicie kontroli Szatana – „I wstąpił szatan w Judasza, którego zwano Iszkaryjotem, który był z liczby dwunastu” (Łuk. 22:3).

Tylko w tamtym czasie było możliwe, aby uczeń będący blisko Pana, który znajdował się pod wpływem Jego ducha i którego imię było zapisane w niebie, stał się synem spłodzenia z Ducha – tj. Boga (który w ten sposób zaak­ceptował Dwunastu i Siedemdziesięciu jako odpowiednio Apostołów i Proroków w Koście­le) poprzez wstępne namaszczenie Duchem, które im dał: „A zwoławszy dwunastu uczniów swoich, dał im moc nad duchy nieczystymi, aby je wyganiali, i aby uzdrawiali wszelką cho­robę i wszelką niemoc” (Mat. 10:1). Także frag­menty z Łuk. 10:17,19 oraz Jana 20:22,23 wska­zują, że antycypacyjnie udzielił im usprawied­liwienia ożywionego; a przyznanie im tych najwyższych urzędów w Kościele dowodzi, że umieścił ich w Ciele.

Bóg pokazuje, że postawił ich na próbie do życia. Dlatego też przed dniem Pięćdziesiątnicy zapisał ich imiona w Barankowej Księdze Ży­cia (Łuk. 10:20; Żyd. 12:23; Obj. 13:8). Każda z tych osiemdziesięciu dwóch osób, usprawied­liwionych do życia i wstępnie namaszczonych Świętym Duchem Bożym, mających udział w dwóch najwyższych urzędach w Kościele jako specjalni pomocnicy Jezusa i mających imiona zapisane w niebie, mogła popełnić „grzech na śmierć”. Był wśród nich Judasz, który najpierw przyjął Jezusa jako Mesjasza, Syna Bożego, doznał błogosławieństw wyni­kających z wstępnego namaszczenia i z trzech i pół roku bliskiej społeczności z Mistrzem, a wreszcie otrzymał poważne ostrzeżenie z ust samego Jezusa: „Jezus odpowiedział im: Czy nie dwunastu was wybrałem? Ale jeden z was jest diabłem” (Jana 6:70, BW). Judasz zgrze­szył z pełną świadomością i poszedł na drugą śmierć (Mat. 26:21-25).

W naszym wersecie przewodnim Jezus za­warł bardzo wtedy potrzebne słowo zachęty dla Swoich Apostołów. Już wcześniej powiedział im coś podobnego: „Kto was przyjmuje, mnie przyjmuje; a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mię posłał” (Mat. 10:40). Lecz wów­czas Judasz był wśród tych, których Jezus po­syłał, aby głosili poselstwo Królestwa. Z pew­nością byli tacy, co przyjęli Judasza, gdy był kaznodzieją i niektórzy z nich być może zostali nawróceni i ubłogosławieni jego służbą, nawet jeśli później okazał się zdrajcą.

Zasada ta obowiązuje do dziś. Poświęceni Obozowcy Epifanii, antytypiczni Netynejczycy, są przez Boga traktowani jako przed czasem „przynoszący” lub przedstawiający ofiary Naj­wyższemu Kapłanowi Świata przy Bramie Dzie­dzińca, choć typ ten w rzeczywistości zacznie się wypełniać dopiero po rozpoczęciu Pośred­niczącego Panowania, gdy wszyscy antytypiczni Izraelici przyniosą swoje ofiary. Poświęceni Obozowcy Epifanii, będąc usprawiedliwieni przez wiarę (i poświęceni) będą mieli udział w zmartwychwstaniu sprawiedliwych, choć nie w „lepszym zmartwychwstaniu”, zarezer­wowanym tylko dla Godnych (PT 1973, s. 60, 61). Żadna z klas poświęcających się między Wiekami (M.G. ani P.O.E.) nie jest w niebez­pieczeństwie drugiej śmierci przy końcu obec­nego życia, choć poprzez uporczywe świadome grzeszenie mogą tak bardzo zdegradować swoje charaktery, że staną się klasą drugiej śmierci w Tysiącleciu lub po nim, kiedy ustanowione zostanie Królestwo (por. Mat. 23:33; PT 1980, s. 62).

Nie możemy czytać w sercach ani wiedzieć, kim ostatecznie okażą się wysyłani przez na­szego Pana słudzy, ale mamy przyjmować jako Jego ambasadorów tych, którzy dają dowo­dy, że są jego sługami i nauczają prawdy tak długo, dopóki nie okaże się coś przeciwnego. Choć bywa, że przyjmując nieznajomych, moż­na nieświadomie przyjąć złodziei, to musimy być gościnni, jeżeli wrażenia są pozytywne, bowiem w ten sposób niektórzy gościli anio­łów i posłańców Pańskich. Jeśli później ktoś, kto służył nam jako sługa Pański i przyniósł nam błogosławieństwa w prawdzie i jej duchu, ostatecznie stanie się rozbitkiem, nie zmieni to faktu, że my mimo wszystko otrzymaliśmy błogosławieństwo od Pana, przyjąwszy go jako jednego z Jego posłańców, kiedy nim rzeczy­wiście był. „A proszę was, bracia, abyście się strzegli tych, którzy wzniecają spory i zgorsze­nia wbrew nauce, którą przyjęliście; unikajcie ich” (Rzym. 16:17, BW).

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 544, Wiosna 2018 — Przyjmowanie Boga i Jezusa”. Cała liczy 9911 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.