--- tytul: "Teraźniejsza Prawda nr 451, Marzec–Kwiecień 1997 — \"Wzgardzony i odrzucony przez ludzi\" | Literatura Biblijna" opis: "Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii, 1997, nr 451. W numerze: \"Wzgardzony i odrzucony przez ludzi\" · Roczne sprawozdanie z Polski i Europy…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda/1997-17 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Teraźniejsza Prawda](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda) # Teraźniejsza Prawda nr 451 (1997) Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1997 · strona 17 · pozycja 1997-17 ## Spis treści - "Wzgardzony i odrzucony przez ludzi" - Roczne sprawozdanie z Polski i Europy Wschodniej - Człowiek pyta, a Bóg odpowiada Marzec-Kwiecień 1997 Nr 451 ## Redaktor: Bernard Hedman Zbliżając się do rocznicy końcowych cierpień i śmierci naszego Pana za nasze grzechy oraz rozmyślając nad tym, co On dla nas wycierpiał, nasze serca kierują się ku Niemu ze szczególną miłością oceną adoracją uwielbieniem i wdzięcznością. Ciąg dalszy z Teraźniejszej Prawdy nr 450. Co Biblia uczy o piekle? Czym będzie Zmartwychwstanie dusz? ## „WZGARDZONY I ODRZUCONY PRZEZ LUDZI” ## Mat. 26:47–68 ZBLIŻAJĄC się do rocznicy końcowych cierpień i śmierci naszego Pana za nasze grzechy oraz rozmyślając nad tym, co On dla nas wycierpiał, nasze serca kierują się ku Niemu z szczególną miłością, oceną, adoracją, uwielbieniem i wdzięcznością. Zaiste był On „wzgardzony i odrzucony przez ludzi, mąż boleści, oswojony z cierpieniem” (Iz. 53:3 KJV). U Mat. 26:47–68 jest opis niektórych cierpień Jezusa, związanych z wzgardzeniem i odrzuceniem Go przez ludzi. Jakże dziwne wydaje się to wszystko tym, którzy poznali Pana i dowiedzieli się, że taki szlachetny charakter i dobroczyńca został tak haniebnie potraktowany! Gdy jednak zastanawiamy się nad tym opisem i śledzimy okoliczności tak, jak byśmy byli tam obecni, rozumiemy że trudno było głównym aktorom otaczającym naszego Pana zrozumieć prawdziwą sytuację. Ale odwracając od nich uwagę i kierując ją na siebie, w czasach obecnych, możemy tę lekcję zastosować do siebie i uświadomić sobie, że my również stykamy się z wielkimi i ważnymi tematami oraz wydarzeniami, próbami i doświadczeniami, być może tak blisko, że nie jesteśmy w stanie zrozumieć ich prawdziwego znaczenia — że także i my powinniśmy myśleć, mówić i postępować bardzo ostrożnie, stale czuwać i modlić się, żebyśmy tak jak oni nie upadli w swoich próbach. Myśl o naszym własnym niebezpiecznym położeniu niewątpliwie pozwoli nam lepiej zrozumieć i współczuć tym, którzy znaleźli się w takich srogich próbach i mieli wielkie trudności w zachowaniu siebie, aby nie odpaść w czasie końcowych doświadczeń naszego Pana w ciele. Było to po agonii naszego Pana w Getsemane, kiedy Judasz ze zgrają przyszli Go pojmać. Wcześniej, gdy Jezus mówił swoim uczniom o zabraniu mieczy i został poinformowany, że były dwa miecze w tym gronie, On im powiedział, że to wystarczy (Łuk. 22:38). Piotr, który miał jeden z tych mieczy, teraz zaczął go używać w obronie Mistrza. Odciął prawe ucho Malchusowi, jednemu z sług dworu najwyższego kapłana. Ta manifestacja (a) gotowości uczniów do bronienia Pana oraz (b) faktu, że On nie został zabrany mimo woli, była zupełnie wystarczająca, stąd natychmiastowe polecenie: „Włóż miecz twój w pochwę”. W ten sposób Jezus miał okazję uleczyć to ucho i zamanifestować wielką wspaniałomyślność wobec swoich wrogów. Uczniowie najwyraźniej bardzo dobrze nauczyli się lekcji, że ten kto chwyta za miecz, od miecza zginie, gdyż nigdy potem nie słyszeliśmy, że używali siły fizycznej lub przemocy w służbie Pana. Jak byłoby dobrze, gdyby wszyscy naśladowcy Pana zrozumieli i zastosowali tę lekcje wobec siebie! Jej zaniedbanie zaplamiło karty historii, hańbiąc naukę Pana, i było szkodliwe dla Jego prawdziwej sprawy, choć korzystne dla chrześcijaństwa nominalnego — kościelnictwa — i jego wielkiej masy kąkolu. Wszyscy z ludu Pańskiego powinni sobie wziąć do serca to posłannictwo i zapamiętać słowa Pana: „Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni synami Bożymi nazwani będą” (Mat.5:9). Nigdy nie powinniśmy używać miecza, ziemskiej władzy, w dążeniu do wspierania sprawy Mistrza. Jedynym mieczem, jakiego lud Pana może obecnie używać, jest miecz Ducha, Słowo Boże, ten miecz ma przecinać sobie drogę własnym ostrzem i raczej mocą przenikania, niż siłą języka czy obelgi lub jakiegokolwiek przejawu gniewu ze strony tych, którzy go używają. Wprost przeciwnie, mają opowiadać Prawdę w miłości, tak aby Prawda mogła dokonać swego własnego dzieła, we własny sposób. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że uczniowie byli bardzo tchórzliwi, gdyż wszyscy opuścili Mistrza w chwili Jego aresztowania. Musimy jednak pamiętać, że była to osobista propozycja naszego Pana. Powiedział On do zbrojnych wysłanników kościelnych: „jeśli tedy mię szukacie, pozwólcie tym odejść” (Jan 18:8). Zrozumieli, że nie mogli być przydatni dla Pana, gdy znalazł się w rękach najwyższych kapłanów, którzy reprezentowali sąd cywilny, prawo narodu, i o których wiedzieli, że są uprzedzeni do Jezusa. Mogli nawet zrozumieć słowa Jezusa jako rozkaz pójścia swoja drogą. A poza tym, byli zakłopotani, ponieważ spodziewali się zupełnie innych rezultatów z powodu ich przynależności do Jezusa. Gdy oni oczekiwali Jego wyniesienia, On mówił im o ukrzyżowaniu, był smutny i przygnębiony, a teraz został aresztowany. Wszystko wprawiało w zakłopotanie i było przygnębiające. Prawdopodobnie udali się do swych domów zupełnie zniechęceni, z wyjątkiem Piotra i Jana, którzy podążali za Nim w oddali. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 451, Marzec–Kwiecień 1997 — "Wzgardzony i odrzucony przez ludzi"”. Cała liczy 9966 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.*