---
tytul: "Teraźniejsza Prawda nr 398, 1989 — Wieczerza Pańska | Literatura Biblijna"
opis: "Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii, 1989, nr 398. W numerze: Wieczerza Pańska · Skorowidz wersetów biblijnych. Spis treści i początek…"
adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda/1989-33
jezyk: pl
---

> [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Teraźniejsza Prawda](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda)

# Teraźniejsza Prawda nr 398 (1989)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1989 · strona 33 · pozycja 1989-33

## Spis treści

- Wieczerza Pańska
- Skorowidz wersetów biblijnych

Marzec 1989..................... Nr 398

\[1989\]

## Redaktor: Bernard Hedman

W chrześcijaństwie znane są różne teorie na temat Wieczerzy Pańskiej - jej znaczenia i właściwego czasu obchodzenia tej uroczystości. Większość chrześcijańskich naukowców uznaje fakt ustanowienia jej, jako antytypu żydowskiej Paschy. Zastanówmy się nad głęboką biblijną symboliką tego święta.

Skorowidz wersetów biblijnych występujących w Teraźniejszej Prawdzie w 1987 roku od nr 372 do nr 383 (dokończenie z nr 394 Ter. Pr.).

## WIECZERZA PAŃSKA

Mat. 26:17 - 30 "To czyńcie na pamiątkę moją" (Łuk. 22:19)

W CHRZEŚCIJAŃSTWIE znane są różne teorie na temat Wieczerzy Pańskiej - jej znaczenia i właściwego czasu obchodzenia, tej uroczystości. Większość chrześcijańskich naukowców uznaje fakt ustanowienia jej jako antytypu żydowskiej Paschy. W starszych kościołach, rzymskokatolickim, greckokatolickim, episkopalnym i in., czyni się wysiłki, aby obchodzić śmierć naszego Pana jako pamiątkę powtarzaną corocznie. Pierwotnie rocznicę tę święcono w czasie obliczanym według metody żydowskiej, czyli czternastego dnia pierwszego miesiąca żydowskiego - Nisan, w którym Żydzi zabijali baranka paschalnego. Później jednak nastąpiła zmiana w sposobie obliczania tej daty i postanowiono obchodzić pamiątkę śmierci naszego Pana w piątek najbliższy Jego zmartwychwstania w niedzielę, t j., w Wielki Piątek i Niedzielę Wielkanocną.

Powstałe później denominacje w chrześcijaństwie na ogół zarzuciły ten sposób obliczania, prawdopodobnie z zamiarem podkreślenia tylu różnic, ile tylko było możliwe między zwyczajami i ceremoniami protestanckimi a katolickimi. Rozumiemy, że w następstwie tego większość protestantów nie skojarzyła faktu śmierci baranka żydowskiego każdego roku obchodzonego w dniu czternastym Nisan, będącego typem na naszego Pana Jezusa, który poniósł śmierć w tym samym dniu - dzień ów był antytypem, wypełnieniem typu.

Niedopatrzenie to nie jest zupełnie usprawiedliwione, bowiem przypominamy sobie, że chociaż starsze kościoły obchodziły śmierć naszego Pana w jej rocznicę, to jednak wprowadziły też inne ceremonie przypominające Pamiątkę, lecz nie sankcjonowane przez Pismo Święte, ani w niczym nie odnoszące się do typu. Na przykład, dla przeciętnego umysłu katolickiego i protestanckiego msza jest tylko pamiątką śmierci naszego Pana, ale to nie jest jej (mszy) prawdziwe znaczenie. Msza właściwie rozumiana z teologicznego punktu patrzenia jest świeżą ofiarą a nie jedynie przypomnieniem tej jedynej ofiary złożonej na Kalwarii. Protestanci interpretując ją błędnie jako powtórzenie Wieczerzy Pańskiej doszli do wniosku, że od najdawniejszych czasów Pamiątkowa Wieczerza była obchodzona w każdym dogodnym czasie. Stąd u protestantów taka różnorodność poglądów na ten temat jedni uczestniczą w niej co tydzień, inni co miesiąc, jeszcze inni co kwartał, w zależności od oceny indywidualnej jej największej potrzeby i użyteczności.

Utrzymujemy, iż taka nieregularność nie była zamierzona przez naszego Pana ani przez Apostołów. Nasz Pan ustanowił, i to było właściwe, Pamiątkę swojej śmierci w określonym czasie i w określonym dniu roku a słowa "to czyńcie, ilekroć pić będziecie", upamiętniając to całe wydarzenie, odnoszą się nie tylko do chleba i kielicha, lecz również do czasu. Nie będziemy tutaj wdawać się w szczegóły rzymskokatolickiej doktryny o mszy, lecz odeślemy naszych Czytelników do trzeciego tomu Wykładów Pisma Świętego, str. 100 do 107, zwracając przy sposobności uwagę, że dla poinformowanych katolików greckich i rzymskich, msza w żadnym znaczeniu tego słowa nie jest pamiątką oryginalnej ofiary Chrystusa. Twierdzi się, że pierwsza ofiara Chrystusa była wystarczająca za grzechy w przeszłości, ale nie za grzechy popełniane po jej złożeniu i dlatego Bóg udzielił stosownej władzy właściwie mianowanym biskupom i kapłanom reprezentatywnego stwarzania w każdym wypadku Chrystusa na nowo i ofiarowywania Go na nowo za szczególny grzech lub grzechy - za szczególne grzechy jednostki odprawia się sumę, za ogólne grzechy kongregacji - mszę.

## Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 398, 1989 — Wieczerza Pańska”. Cała liczy 4149 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

- [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register)
- [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login)

*Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.*