Teraźniejsza Prawda nr 385 (1988)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1988 · strona 17 · pozycja 1988-17

Spis treści

Luty 1988 Nr 385/29

Redaktor: Bernard Hedman

RÓŻNE ZARYSY BOSKIEGO PLANU W STRESZCZENIU

ZNACZENIE WSTĄPIENIA JEZUSA DO NIEBA. DWIE OFIARY ZA GRZECH. DZIAŁANIE JEZUSA W ZADOŚĆUCZYNIENIU SPRAWIEDLIWOŚCI. UDZIAŁ KOŚCIOŁA W ZADOŚĆUCZYNIENIU SPRAWIEDLIWOŚCI. ZARYSY PRZYMIERZA SARY W PRZYMIERZU ABRAHAMOWYM. POSTĘPOWANIE KOŚCIOŁA NA WĄSKIEJ DRODZE. CIERPIENIA KOŚCIOŁA. WIELKA KOMPANIA. UPADEK CZŁOWIEKA. DOZWOLENIE NA ZŁO. DWA ZBAWIENIA. POWRÓT IZRAELA. RADOSNA NOWINA. HARMONIJNOŚĆ BIBLII. DLACZEGO POWINNIŚMY OCZEKIWAĆ PANOWANIA CHRYSTUSA NAD ZIEMIĄ? CZY BIBLIA DAJE NADZIEJĘ KOMUKOLWIEK Z NIE ZBAWIONYCH ZMARŁYCH? CZY BIBLIA NAUCZA O DRUGIEJ PRÓBIE? POWRÓT NASZEGO PANA. TYSIĄCLECIE. ZMARTWYCHWSTANIE. RESTYTUCJA. DZIEŃ SĄDU ŚWIATA. DROGA ŚWIĘTA. POŚREDNIK NOWEGO PRZYMIERZA. NOWE PRZYMIERZE CZYNNE WYŁĄCZNIE PO WIEKU EWANGELII. PRZYJDŹ KRÓLESTWO TWOJE. POŚWIĘCENIE.

OBJAŚNIENIA Wykresu wieków uprzednio podanie w ogólnym zarysie, mimo że stanowią kompletny zbiór, nie wyczerpują wszystkich tematów zilustrowanych na Wy kresie wieków. Obecnie podamy w streszczeniu różne tematy biblijne wraz z odpowiednimi wersetami dla każdego przedmiotu. Mamy nadzieję, że te streszczenia bada przydatne dla wszystkich, zwłaszcza dla tych, którzy przygotowują wykłady, gdyż w zwięzłej i podręcznej formie podają one stosowne dowody, które w łatwy sposób mogą stanowić konspekt wykładu.

(1) Znaczenie wstąpienia Jezusa do nieba (Efez. 1:20 - 23; 4:8). Już wcześniej wykazaliśmy, że piramida h na poziomie M na naszym Wykresie wieków przedstawia Jezusa jako Nowe Stworzenie. Piramida i na poziomie L, poziomie doskonałej istoty duchowej, przedstawia zmartwychwstałego naszego Pana w Boskiej naturze. Piramida k na poziomie K przed stawia Jezusa po Jego wniebowstąpieniu, siedzącego po prawicy Jehowy (Ps. 110:1). Wielkie korzyści wynikające z tego wniebowstąpienia odniósł przede wszystkim On Sam: gloryfikację w zakresie osoby, urzędu i czci, obejmującą Jego .powrót na miejsce poprzedniej chwały, radosne spotkanie ż Ojcem, radosne przyjęcie Go przez zastępy anielskie, objęcie stanowiska Głównej Istoty cieszącej się łaską Bożą (Obj. 3:21), odziedziczenie przez Niego wszystkich rzeczy (Żyd. 1:2), przyjęcie od Jehowy najwyższej władzy w niebie i na ziemi, wszelkiej władzy nad aniołami, Maluczkim Stadkiem, Wielką Kompanią i Młodocianymi Godnymi oraz nad upadłymi ludźmi i aniołami w zakresie ustanawiania granic dla ich działań, i, ostatecznie, sprawowanie tej władzy.

Następnie wniebowstąpienie Jezusa przyniosło błogosławieństwa innym: Bóg zyskał w Nim wiernego Namiestnika, dobrzy aniołowie w swej służbie na rzecz Kościoła i świata zyskali w Nim Nadzorcę o wiele znamienitszego niż Jezus jako Logos, Maluczkie Stadko, Wielka Kompania i Młodociani Godni zyskali w Nim swego Nauczyciela, Usprawiedliwiciela, Poświęciciela i Wyzwoliciela (1 Kor. 1:30). Świat odnosi obecnie korzyści z dostępowania ograniczonych błogosławieństw, z przygotowywania przez Pana Maluczkiego Stadka wraz z Wielką Kompania i Młodocianymi Godnymi jako pomocnikami do jego wybawienia. Pokutujący upadli aniołowie zyskują wielkie błogosławieństwa wynikające z wniebowstąpienia Jezusa i wprowadzenia Go na urząd Wybawcy. Ostatecznie Jego wniebowstąpienie oznacza, że będzie On rozwijał swoje dziedzictwo wiecznie, udoskonalając jedną planetę po drugiej i przyprowadzając do doskonałości nowe rodzaje istot. Szczegóły na temat wniebowstąpienia Jezusa podaje E 15, str. 305 - 314, pt. Christ Spirit Covenants (Chrystus Duch Przymierza).

(2) Dwie ofiary za grzech (Żyd. 13:12, 13). Piramida g na poziomie N, przedstawia Jezusa jako ofiarę za grzech, Jego ofiarowane człowieczeństwo; a piramida h przedstawia Go jako Nowe Stworzenie, które ofiarowało to człowieczeństwo. Kościół, jako Nowe Stworzenia, jest zobrazowany w niepełnej piramidzie n na poziomie M, poziomie spłodzenia z Ducha, a uwielbiony Jezus jest Tym, który kieruje ofiarowaniem człowieczeństwa Kościoła jako drugorzędną ofiarą za grzech, chociaż jako podkapłani, członkowie Kościoła współpracują z Nim w ofiarowaniu się. Jezus zapoczątkował ofiarowanie Kościoła w dniu zesłania Ducha Świętego i w tym początkowym akcie ofiarowywał Kościół przez cały wiek Ewangelii. Gdy mówimy o Kościele, który wraz z Jezusem, podlegając Jemu d dzięki Niemu stanowi ofiarę za grzech nie rozumiemy, że to znaczy, iż ofiara Kościoła, w znaczeniu zasługi jest niezbędna do pojednania Boga z człowiekiem, bowiem cała zasługa użyta w dziele pojednania jest wyłącznie zasługą Jezusa. Po przypisaniu jej na rzecz Kościoła, który w ten sposób został jej poczytalnym posiadaczem, ofiara Kościoła stała się niezbędna do uwolnienia zasługi Jezusa z embargo nałożonego na nią przed sprawiedliwością, z powodu przypisania jej Kościołowi, ażeby wolna od wszelkich żądań, które nakładało na nią to embargo, gdy przed sprawiedliwością zabezpieczała Kościół będący w stanie ofiarowywania, ona - jedna zasługa Chrystusa - mogła być zastosowana na rzecz świata, bowiem cała, zasługa (stąd musi być wolna od wszelkich nałożonych na nią restrykcji) jest niezbędna, aby uwolnić w Tysiącleciu Adama i jego rasę od wyroku śmierci.

Rozważmy obecnie niektóre wersety Pisma Świętego mówiące o dwóch ofiarach za grzech, wpierw pewne dosłowne ustępy: Rzym. 6:1 - 11; Mar. 10:35 - 39; por. z Ew. Jana 18:11; Łuk. 12:50; Jan 17:18; 20:21; Mat. 16:24; Rzym. 8:10, 17, 18; 12:1; 1Kor. 15:29 - 34; 2Kor. 1:5; 4:8 - 11; Gal. 2:20; 6:17; Filip. 3:10; Kol. 1:24, 26; 2:11, 12; 2Tym. 2:10 - 12; 1Piotra 2:19 - 24; 3:14, 17, 18; 4:12 - 14, 16, 19. Następnie wymienimy kolejno symboliczne ustępy zaczynając od obrazujących Chrystusa: Kol. 1:27; Rzym. 8:10; 1Kor. 12:12, 13; 15:23; Gal. 3:16, 29; Efez. 4:12, 13; Kol. 1:24; Żyd. 3:14; 2Kor. 1:21; 1Jana 2:20, 27. W drugiej kolejności przedstawimy wersety obrazujące kapłaństwo, gdyż Jezus z Kościołem stanowią Kapłaństwo: Żyd. 3:1; 1Piotra 2:5, 9; Obj. 1:5, 6; 5:10; 20:6. Kapłani ci przynosili ofiary za grzech: Żyd. 5:1; 7: 26, 27; 13:10 - 13, por. z 3Moj. 16; Żyd. 10:4 - 10. W trzeciej kolejności przedstawimy wersety obrazujące Pośrednika: Żyd. 9:13 - 23. W czwartej dwie symboliczne instytucje (a) chrzest (Mat. 3:13 - 15) i (b) Pamiątkę śmierci (Łuk. 22:19, 20; 1Kor. 10:16, 17; 11:24, 25; Filip. 3:10). Na koniec ilustrację rodzicielską, tak jak jest przedstawiona do Rzym. 5:12 - 19; 1Kor. 15:21 - 29, 45 - 48; Izaj. 9:6; 2Kor. 11:2, 3; Efez. 5:31, 32; Obj. 19:2 - 8; Zach. 13:3, 4; Izaj. 60:4. Po dalsze szczegóły odsyłamy czytelników do E 7, rozdz. VII

(3) Działanie Jezusa w zadośćuczynieniu sprawiedliwości (Żyd. 13:12). Działanie to jest podejmowane w wieku Ewangelii i Tysiącleciu (na naszym Wykresie łuki F i G). Liczne obrazy biblijne to przedstawiają. Jezus jako Odkupiciel dostarcza zasługi okupu, która jest użyta za podstawę zaspokojenia wymagań sprawiedliwości. Przez doskonałe posłuszeństwo naturalnemu prawu (Rzym. 2:13, 14; 5:13, 18, 19) i Zakonowi Mojżeszowemu (Mat. 5:17) Jezus udowodnił, iż ma prawo do doskonałego ludzkiego życia i związanych z nim praw życiowych (Rzym. 10:5). Jednakże On zrzekł się ich jako równoważnej ceny (1 Tym. 2:6; Mat. 20:28) za Adama i potępiony w jego biodrach rodzaj ludzki (Jan 1:29; Żyd. 2:9; 1Jana 2:2; Rzym. 5:18, 19; 1Kor. 15:21, 22). Przez swoja śmierć na krzyżu (Filip. 2:8) Jezus uwolnił tych. którzy podlegali Zakonowi Mojżeszowemu od dodatkowego potępienia jako skutku działania tego Prawa (Gal. 3:13; 4:4, 5; Rzym. 10:4).

Jezus (Nowe Stworzenie) jako Kapłan (3 Moj. 16:11 - 16; Żyd. 10:6 - 9, 12, 14) ofiarował swoje człowieczeństwo (cielca) i użył zasługi tej ofiary (krwi) na rzecz Wybrańców wieku Ewangelii, przypisując ją im wobec Boskiej sprawiedliwości, przed zastosowaniem jej na rzecz świata. Jezus jako Orędownik (1 Jana 2:1) podobnie używa ofiary okupu, ponieważ przedkłada On swoją zasługę przed Trybunałem Boskiej Sprawiedliwości dla dobra Wybrańców jako zadośćuczynienie Boskiej sprawiedliwości. Chociaż Jezus umarł za wszystkich, to jednak w wieku Ewangelii (łuk F, na Wykresie) przypisuje On swoją zasługę nie światu, lecz tylko tym, którzy Go przyjmują (Żyd. 9:24; Jan 3:36; 5:24; Rzym. 3:20 - 26; 4:4 - 8; 10:4). Czyni to pod warunkiem ich ofiarowywania się (Żyd. 9:24; 10:14; Rzym. 12:1; 4:11; Jak. 2:14 - 26; 1Kor. 6:11). Zasługa Jezusa była wystarczającą do zaspokojenia sprawiedliwości w sposób przypisany, Jego prawo do życia i prawa życiowe zostały bowiem przypisane Kościołowi, jak to przedstawiają: List do Rzym. 5:9, 10 ; 1Jana 2:2.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 385, Luty 1988 — Różne zarysy Boskiego planu”. Cała liczy 12 398 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.