--- tytul: "Teraźniejsza Prawda nr 330, 1983 — Święta, uroczyste Pańskie - typ i antytyp - 3 M… | Literatura Biblijna" opis: "Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii, 1983, nr 330. W numerze: Święta, uroczyste Pańskie - typ i antytyp - 3 Moj.23 · Święta i ofiary - typ…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda/1983-65 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Teraźniejsza Prawda](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda) # Teraźniejsza Prawda nr 330 (1983) Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1983 · strona 65 · pozycja 1983-65 ## Spis treści - Święta, uroczyste Pańskie - typ i antytyp - 3 Moj.23 - Święta i ofiary - typ i antytyp - 4 Moj. 28; 29 - Święto Namiotów, Jana 7:37-46 Lipiec 1983 ............... Nr 330 ## Redaktor: August Gohlke ## Nr 330 ## ŚWIĘTA UROCZYSTE PAŃSKIE – TYP I ANTYTYP ## 3Mojżeszowa 23 PIĘCIOKSIĄG nie zawiera ani jednego kompletnego spisu świąt, jednakże wszystkie dłuższe stosowne ustępy mówiące o świętach zdają się uwydatniać specyfikę sposobów obchodzenia ich, cechującą poszczególne ich zarysy. 3Mojż. 23 oraz 4Mojż. 28; 29 zawierają w sobie najobszerniejsze źródła informacji. 3Mojż. 23 nie podaje spisu wszystkich świąt ani streszczenia czy skompletowania odpowiednich instrukcji uprzednio podanych w różnych miejscach, lecz po prostu podaje listę — spraw odnoszących się do — okresów w Boski sposób wyznaczonych, w których obchodzono zgromadzenia święte o szczególnie uroczystym charakterze. To, jak najwyraźniej stwierdza nagłówek, są (w. 2): „Święta uroczyste Pańskie, które nazywać będziecie zgromadzenia święte, te są święta uroczyste moje”, to jest, te święta, które mają być traktowane jako święta dla Mnie, Mnie poświęcone. (2) Zgodnie z Zakonem okresami szczególnych publicznych nabożeństw, były: (a) pory codziennych porannych i wieczornych ofiar, czasami zwanych „całopaleniem ustawicznym”, (b) cotygodniowe sabaty; (c) dni nowiu miesiąca i (d) „święta uroczyste” (4 Mojż. 29:39), czyli pięć wyznaczonych świąt obchodzonych rokrocznie, jak: Święto Przejścia, Pięćdziesiątnica, Pamiątka Trąbienia, Dzień Pojednania (Dzień Oczyszczenia) i Święto Namiotów (1 Kron. 23:30, 31; 2Kron. 8:13; 31:3; Neh. 10:33; Izaj. 1:13, 14). Na każdą z tych okazji wyznaczono składanie szczególnych ofiar. Z tego powodu te wszystkie okazje są wymienione w 4Mojż. 28; 29. Wspomniane rozdziały określają w szczegółach owe świąteczne ofiary, czego nie ma w żadnym innym pojedyńczym ustępie. Te ofiary są kilkakrotnie wymieniane w 4Mojż. 28:3, 9, 11, 16, 26; 29:1, 7, 12. Stąd dni składania każdodziennych ofiar rano i wieczorem (4 Mojż. 28:3, 4) oraz podczas nowiu księżyca (z wyjątkiem siódmego) nie były dniami uroczystych zgromadzeń, zgromadzeń świętych, nie są więc włączone do 3Mojż. 23. (3) W języku hebrajskim w 3Mojż. 23 występują dwa różne słowa moad i chag — tłumaczone na „święto” lub „święta”, (1) Moad (lmn., moadim) jest użyte w wierszu 3Mojż. 23:2,(dwa razy), 4, 37 oraz 44 i oznacza „święta uroczyste” lub „wyznaczone okresy”, jak to oddają A.R.V., R.S.V., Rotherham i inne Biblie. W Izaj. 33:20; Ezech. 45:17; 46:11, moadim także jest przetłumaczone jako „święta uroczyste”. I także w 3Mojż. 23:2 „Te są święta uroczyste moje”. (2) Chag (lmn., chaggim) występuje w wierszach 6, 34, 39, 41, a jego pochodzenie źródłowe oznacza „tańczyć” i tym samym odnosi się do okresów szczególnej radości i świętowania. Jest ono użyte w związku z radosnym Świętem Przejścia, Pięćdziesiątnicą i Kuczkami, w których to okresach wszyscy mężczyźni izraelscy mieli „ukazać się” przed Jehową (2 Mojż. 23:17; 34:23; 5Mojż. 16:16; E 11, 398, 399; Ter. Pr. '55,9 Nr 161). 3Mojż. 23 nie tylko wymienia te trzy wielkie okresy zadowolenia i świętowania ## Nr 330 (chaggim), lecz także przedstawia wszystkie „wyznaczone okresy” (moadim) jako „zgromadzenia święte”, które oczywiście obejmują te trzy wielkie okresy uroczystości (chaggim). (4) Liczba siedem często występuje w związku z zarządzeniami dotyczącymi tych świąt (wiersze: 3, 6, 8, 15, 16, 18, 24, 27, 34, 36, 39, 41, 42). Powtarzanie jej jest silnym dowodem, iż te wszystkie święta były pochodzenia Boskiego i zamierzone w tym celu, by wszystkie same w sobie stanowiły całość. Antytypowo, Bóg polecił Jezusowi jako Swemu Wykonawcy i jako Wodzowi Swego ludu (w. 1), by poinformował lud Boży Wieku Ewangelii (i podobnie Chrystus otrzyma polecenie, by poinstruował lud Boży Tysiąclecia) o licznych błogosławionych warunkach czy stanowiskach, które On przygotował dla niego (ludu), a w których ten lud miał uczestniczyć i które to warunki i błogosławieństwa, jak został celowo napomniany, miał ogłosić jako szczególnie poświęcone Bogu a zawierające dla niego (ludu) błogosławione wzajemne przywileje i doświadczenia w łasce, wiedzy i służbie (w. 2). Wspomniane wspólne przywileje i doświadczenia obejmują (a) we Wieku Ewangelii antytypowych Izraelczyków jako całość, szczególnie jednak tych z pierwszego i ostatniego okresu zgromadzeń — ze Żniw (Ps. 50:5; 1Kor. 10:11) i (b) całe chrześcijańskie życie poszczególnych antytypowych Izraelczyków, szczególnie jednak w okresach początkowym i końcowym (zobacz Ter. Pr. '46,78, kol. 2). Bez wątpienia podczas Żniw występowały najbardziej błogosławione i uroczyste wspólne przywileje i doświadczenia w łasce, wiedzy i służbie, obejmujące antytypowego Izraela. Cieszmy się bardzo z tych, które zostały nam udzielone! ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 330, 1983 — Święta, uroczyste Pańskie - typ i antytyp - 3 M…”. Cała liczy 11 820 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.*