---
tytul: "Teraźniejsza Prawda nr 316, 1981 — Chrystus: Jego Okup | Literatura Biblijna"
opis: "Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii, 1981, nr 316. W numerze: Chrystus: Jego Okup · Gorliwość · Interesujące Pytania i Odpowiedzi…"
adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda/1981-33
jezyk: pl
---

> [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Teraźniejsza Prawda](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/terazniejsza-prawda)

# Teraźniejsza Prawda nr 316 (1981)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1981 · strona 33 · pozycja 1981-33

## Spis treści

- Chrystus: Jego Okup
- Gorliwość
- Interesujące Pytania i Odpowiedzi, 2Moj.16:19,20

Maj - Czerwiec 1981 ................ Nr 316

## Redaktor: August Gohlke

## CHRYSTUS: JEGO OKUP

(Dokończenie z Ter. Pr. '81,32)

NIC NIE zmusiło Boga do wprowadzenia zarządzeń w sprawie okupu. Z pewnością nic nie znajdowało się w Boskiej sprawiedliwości, co zmuszałoby Go do podjęcia zarządzeń na rzecz okupu, ponieważ sprawiedliwość skazała Adama na śmierć sprawiedliwie, gdy odmówił spełnienia warunku, na podstawie którego mógłby mieć zapewnioną ciągłość przywileju życia, udzielonego mu darmo, to jest życia, które mógłby zachować tak długo, jak tylko wypełniałby łaskawe żądanie Stworzyciela dotyczące używania go zgodnie z Jego wymaganiami. Dlatego Jego sprawiedliwość była zadowolona z jego śmierci i, oczywiście, nie mogłaby być pobudzona do wyprowadzenia go ze śmierci z własnej inicjatywy, ponieważ to zmieniłoby Jego sprawiedliwość w niesprawiedliwość. Także nie było niczego w Boskiej mądrości, co zmusiłoby Jego sprawiedliwość do uwolnienia człowieka. Nawet miłość, która we właściwym czasie przynaglała sprawę okupu zaplanowanego przez mądrość, nie mogła przymusić sprawiedliwości do powstrzymania się od wykonania kary. Ani nie było niczego w mocy, co zmuszałoby sprawiedliwość do wycofania kary za grzech sprawiedliwie nałożonej na człowieka, ponieważ Boska mądrość, moc i miłość nigdy nie odstawiają na stronę sprawiedliwości, gdyż ona jest podstawą Jego panowania (Ps. 89:15) i kiedykolwiek one działają, to współdziałają harmonijnie ze sprawiedliwością, a nigdy w sprzeczności z nią. Ale sprawiedliwość w harmonii z sobą samą mogła przyjąć okup, jako odpowiednią cenę za dług, tak jak został zaplanowany przez mądrość, przynaglany przez miłość, wykonany przez moc i dla jego zasługi uwolnić potępiony rodzaj ludzki od wyroku. A w ten sposób sprawiedliwość w zupełnej harmonii ze swoimi wymaganiami jest gotowa, ze względu na okup, pozwolić miłości i mocy wziąć ludzkość z jej potępiających rąk i przekazać w ręce miłości i mocy w celu wybawienia. Tak więc sprawiedliwość, bez jakiegokolwiek przymusu, dobrowolnie przyjmuje okup jako zupełne zadośćuczynienie jej wymaganiom wobec skazanego na śmierć rodzaju ludzkiego, podobnie jak sprawiedliwość bez okupu zatrzymałaby ludzkość na zawsze w śmierci we własnym zadośćuczynieniu.

Okup z każdego punktu widzenia posiada rozumne cechy. Jest on rozumną rzeczą w odniesieniu do sprawiedliwości wymagającej odpowiedniej ceny pod względem wartości w stosunku do długu, ponieważ sprawę stanowił dług sprawiedliwie wyważony, który w sposób rozumny mógłby być spłacony jedynie przez odpowiednią cenę. Jest on rozumny jako wyrażenie Boskiej mądrości, miłości i mocy. Jest rozumny, ponieważ okup wprowadza Odkupiciela na stanowisko, na którym On może przywrócić ludzkości te same cenne rzeczy, które utracił Adam i ludzkość w nim. Okup jest rozumny w tym, że przykrywa wszystkich, przeciwko którym występuje dług Adama, ponieważ on jest równy temu długowi. Jest on rozumny, ponieważ wprowadzi rodzaj ludzki w co najmniej tak sprzyjającą sposobność zdobycia wiecznego życia, jaką miał Adam do uzyskania go, a potem stracił ją dla niego. 0kup jest rozumny, gdyż jako depozyt — bez utracenia przez Chrystusa prawa do jego wartości mógł sprawić, aby stanowić zabezpieczenie przez przykrycie Kościoła podczas jego czasu próby, a gdy to zabezpieczenie nie wymagało dalszego embarga z tego powodu, że Kościół z chwilą śmierci nie potrzebuje już tego zabezpieczenia — mógłby być i będzie, po zdjęciu embarga, użyty do kupna świata. On jest rozumny z punktu widzenia ekonomii cierpienia, ponieważ Jezus, stawszy się odpowiednią ceną za Adama, mógł jedynie przez Swoją własną śmierć i niezrodzonego nasienia w Swoich biodrach stać się nabywcą Adama i rodzaju ludzkiego, straconego w biodrach Adama, w celach odrodzenia.

Gdyby cały rodzaj ludzki był stworzony doskonałym i postawiony na próbie — Adam był przykładem tego, co mógłby uczynić niedoświadczony doskonały człowiek na próbie do życia — byłoby rozumnym wnioskować, że wszyscy w podobnych okolicznościach uczyniliby to, co on uczynił, to jest, zgrzeszyliby. Następnie w celu odkupienia ich musiałoby cierpieć i umrzeć tylu zbawców, ilu byłoby indywidualnych grzeszników. Okup, jako odpowiednia cena za Adama, dlatego ocalił życie miliardom zbawicieli z miliardami grzeszników cierpiących mniej, aniżeli cierpieliby, gdyby jako jednostki byli doskonałymi a następnie upadliby, ponieważ sukcesywne generacje dziedzicząc wzrastające słabości cierpiały mniej i krótszy czas, niżeli cierpieliby, gdyby jako doskonali byli indywidualnie potępieni, podobnie jak Adam cierpiał więcej od któregokolwiek z jego potomków w utracie doskonałego życia, itd., i to przez blisko 930 lat. Ze stanowiska naszego Pana okup jest rozumny. Czyni rozumną Jego karnację, aby mógł stać się odpowiednią ceną za Adama. Czyni rozumną Jego wieczną śmierć jako ludzkiej istoty, gdyż gdyby wycofał Swoją ludzką naturę, skasowałby okup. Czyni rozumnym Jego zmartwychwstanie jako duchowej Istoty w Boskiej naturze, przez co mógł obejść się bez unieważnienia okupu przez jego wycofanie. Okup czyni rozumnym Jego odpowiedniość, stosowność, do stania się Zbawicielem wybranych i świata, ponieważ w złożeniu go rozwinął właściwe cechy, które przygotowały Go, aby był wiernym i miłosiernym w przypisywaniu i zastosowywaniu okupowej zasługi oraz w usługiwaniu zgodnie z potrzebami obu klas. On czyni rozumnym doświadczenie ze złem przez jego zabezpieczenie doświadczenia z dobrem. Tak więc okup jest najbardziej rozumnym dla głowy i pokrzepiającym dla serca, a to, z punktu widzenia Boga, świata, wybranych, Jezusa i doświadczenia ze złem.

Okup jest bardzo korzystną rzeczą. Daje Bogu sposobność, aby był sprawiedliwym i ponadto usprawiedliwiającym Kościół i zapraszającym go do wysokiego powołania oraz, aby zachował Swoją sprawiedliwość podczas uwalniania świata od przekleństwa i dawania mu tysiącletnich sposobności. Daje Jemu najchwalebniejszą sposobność do objawienia Samego Siebie — jako doskonałego w mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości a wszystko w doskonałej równowadze i krystalizacji — Kościołowi i aniołom obecnie, a później światu. Daje Mu sposobność uczynienia się ponownie Głową upadłych aniołów, którzy rozwiną dobro, i upadłej ludzkości, która się zreformuje. Daje Mu sposobność, jako Stworzycielowi, powołania do egzystencji istot na różnych poziomach, w bezgrzesznym stanie i w doskonałości, do wiecznego życia, w którym zawsze będą objawiać w swoich charakterach panowanie moralnych praw. Daje Mu bogactwo ojcostwa w stosunku do wszystkich wybranych ludzi i aniołów na różnych poziomach istnienia, jako specjalnych synów i sług, szczególnie Chrystusa. Daje Mu czysty wszechświat, na zawsze uwolniony od grzechu i niedoskonałości. O, okup jest chwalebnym w owocowaniu dla Boga, którego On Sam dostarczył jako drogę tych wszystkich chwał! Okup jest korzystny dla Chrystusa, ponieważ wynikiem okupu było Jego osobiste, urzędowe i zaszczytne wywyższenie, jako Wykonawcy Jehowy i Wiceregenta, ponad każdą istotę i rzecz pod zwierzchnictwem Ojca. Uczynił Mu możliwym zdobycie Kościoła jako Swej Oblubienicy, Wielkiej Kompanii oraz Starożytnych i Młodocianych Godnych, jako Swych pomocników, w celu zdobycia wszechświata jako Swego dziedzictwa a rodzaju ludzkiego jako Swej posiadłości, z zamiarem podniesienia go do doskonałości przez procesy restytucyjne, jak również aby odnieść zwycięstwo, które zniszczy wszelkie zło i niereformowalne złe osoby a uczyni trwałym wszelkie dobro i wszystkie dobre osoby. Okup jest owocnym dla Niego. Jest on owocnym dla Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii pomagając im na każdym kroku zbawienia i umożliwiając zdobycie im odpowiednich wywyższeń w naturze, urzędzie, zaszczycie, dziedzictwie i stosunkach. W podobny sposób działał on częściowo i będzie działał całkowicie na rzecz Starożytnych i Młodocianych Godnych. Okup będzie korzystnym dla świata i pokutujących aniołów, ponieważ postawi Chrystusa na stanowisku dającego im ich tysiącletnie sposobności, tak jak takim aniołom dane były pewne sposobności Wieku Ewangelii w celu pobudzenia ich do pokuty. Nawet dobrzy aniołowie korzystają przez niego, ponieważ jego złożenie wykwalifikowało Chrystusa, aby był najzdolniejszym ich wodzem. Wielkie, zaprawdę, wypływają korzyści z okupu.

Nieco uwagi należy zwrócić na poczwórne użycie okupu: (1) dostarczenie go (2) zdeponowanie go, (3) przypisanie go i (4) zastosowanie go. Każde z nich może zatem zasługiwać na nasze przestudiowanie. Przez dostarczenie okupu rozumiemy jego złożenie, to jest, złożenie przez Jezusa na śmierć Swego ludzkiego ciała, życia, prawa do życia i prawa do praw życiowych. Tuż przed przyjściem do Jordanu rozpoczął ciężki proces składania ich na śmierć przez Swoją 31/2 roku trwającą służbę: przez fizyczne wyczerpanie wynikające z Jego wielkiego trudu, wyrzeczeń i znojów, przez umysłowe smutki osiągające punkt kulminacyjny w Getsemane i na krzyżu i przez fizyczny gwałt cechujący Jego trzynaście ostatnich godzin. Szczegóły tych rzeczy podaliśmy w E 15, rozdziale II, Chrystus; Jego wąska ścieżka, Ter. Pr. '63, 29 i w rozdziale III, Chrystus; Jego cierpienia, Ter. Pr. '71, 61, dlatego nie będziemy pisać więcej na temat tego zarysu okupu. Depozyt jest drugim użyciem okupu. Odniesienie do tego mamy w Łuk. 23:46, w słowach, “Ojcze! w ręce twoje polecam \[deponuję\] ducha mojego". Grecka forma użytego tu słowa znaczy deponować, złożyć w depozyt, złożyć lub powierzyć coś komuś pod opiekę lub urzędowe powiernictwo. Tak więc akt złożenia w depozycie pieniędzy u bankiera był i jeszcze jest wyrażany przez użytą tu formę (strona medium) słowa paratithemai. Zobacz także: Łuk. 12:48; Dz. 14:23; 20:32; 1Tym. 1:18; 2Tym. 2:1; 1Piotra 4:19. Z tego względu Jezus tutaj powierzał, deponował lub oddawał w opiekę (nie polecał, jak podają niektóre wersje) Swego Ducha Ojcu. Jak już często widzieliśmy, słowo duch ma 12 różnych znaczeń w Biblii a jednym z tych jest prawo do życia (Ps. 3:6; Dz. 7:59). Jezus miał dwa prawa do życia, (1) to Swojej ludzkiej natury i (2) to Swojego nowego stworzenia. On odnosi się tutaj do nich obu i w momencie śmierci zdeponował oba u Ojca w pełnej wierze, że On będzie się właściwie o nie troszczył; to, Jego ludzkiej natury, to jest okup, zdeponował u Ojca, aby mógł w harmonii z wolą Bożą użyć go do kupienia od Boskiej sprawiedliwości każdego członka rodzaju Adama i to, Jego nowego stworzenia, aby mógł w czasie właściwym, w Swoim zmartwychwstaniu, otrzymać je z powrotem dla Swej egzystencji, jako duchowej istoty w Boskiej naturze, zgodnie z Boską obietnicą (Jan 5:26). W transakcji okupu tutaj interesowaliśmy się depozytem Jego ludzkiego prawa do życia, ponieważ ono zawiera okup. Wobec tego ktokolwiek ma prawo do ludzkiego życia, ma przez to prawo do doskonałego ludzkiego ciała i życia oraz prawo do ludzkich praw życiowych. Innymi słowy, cały okup mieści się w wyrażeniu, prawo do życia ludzkiego. Stąd ta forma językowa, “W ręce twoje deponuję ducha mojego", uczy, że On także deponował zasługę okupową pod opiekę Ojca.

Przypisanie jest użytkowaniem okupu dokonywanym przez Jezusa podczas Wieku Ewangelii, różniącym się od zastosowania, które jest użytkowaniem okupu mającym być dokonanym przez Jezusa podczas Wieku Tysiąclecia. Z wielu faktów jest widocznym, że Jezus nie kupuje nas obecnie w sposób aktualny i następnie nie daje nam aktualnie zasługi okupowej: (1) Gdyby to czynił, bylibyśmy obecnie aktualnie doskonałymi, co, oczywiście, nie jest prawdą, jak to jest widoczne z naszych niedoskonałości fizycznych, umysłowych, artystycznych, moralnych i religijnych, braków, wad i słabości. (2) Gdyby to uczynił, nasze usprawiedliwienie byłoby obecnie aktualnym, a takim nie jest, ponieważ gdyby było aktualnym, bylibyśmy aktualnie doskonałymi pod każdym względem. (3) Lecz musi ono być poczytalnym, czego dowodem są nasze niedoskonałości. (4) Ponieważ aktualnie zniesienie wyroku Adamowego i aktualne danie doskonałości wymaga nawet dla jednego tyle zasługi, ile dla wszystkich z rodzaju ludzkiego, to gdyby zasługa była dana aktualnie Kościołowi podczas Wieku Ewangelii, nie pozostałoby z niej nic do kupna Adama i rodzaju ludzkiego i do dania im w Tysiącleciu. Te cztery powody nieodparcie dowodzą, że użycie okupu nie jest obecnie aktualnym kupnem przez zasługę okupową i danie jej obecnie. Dlatego, to musi być poczytalne kupno i danie, jakie obecnie operuje, ponieważ Biblia naucza, że sprawiedliwość, to jest zasługa Chrystusa, jest nam obecnie przypisywana, nie dawana. Nasza wiara, przyswajająca sprawiedliwość Chrystusa, jest przez tę przyswojoną sprawiedliwość przypisana nam za sprawiedliwość. Dlatego zasługa Chrystusa jest obecnie przypisaną a nie daną nam aktualnie (Rzym. 4:5). Ponadto, jest powiedziane, że Bóg bezpośrednio przypisuje nam sprawiedliwość, to znaczy, że sprawiedliwość Chrystusa jest naszą w przypisaniu przez wiarę (Rzym. 4:6). Z tego powodu Jezus, w Swej okupowej zasłudze, jest obecnie przez wiarę, nie przez uczynki, to jest poczytalnie, nie aktualnie, Sprawiedliwością wierzących (Rzym. 10:4; 1Kor. 1:30; Filip. 3:9). Sprawiedliwość Jego tak jak szata przykrywa nasze nieprawości i grzechy, przez co Bóg daje nam przebaczenie (Rzym. 4:7,8). Co to jest, to przypisanie, które Bóg daje? Jest to pożyczka dla wierzącego na poczet kredytu z zasługi zdeponowanej u Boga. W ten sposób nie jest ona bezpośrednim darem. Nie jest darem, lecz pożyczką, która pokrywa nasze zadłużenia i uznaje, poczytuje nas, za doskonałych. Dzieje się tak z tego powodu, że pożyczamy na kredyt ze zdeponowanej zasługi Chrystusowej, z której nic nie jest dawane aktualnie przez Chrystusa, jednakże z powodu tych kredytowych pożyczek nałożone jest embargo na tę zdeponowaną zasługę, która ze względu na to wyłącza Chrystusa od wzięcia czegokolwiek z tego depozytu lub użycia jego cząstki inaczej, niż w formie pożyczki na kredyt dla wierzących. Embarga te są zniesione (1) przez ofiarniczą śmierć zupełnie wiernych, (2) przez przymusową śmierć częściowo wiernych i (3) przez śmierć nowych stworzeń zupełnie niewiernych, ponieważ w tych trzech rodzajach stanów śmierci zasługa nie jest już potrzebna do pokrycia ich poprzednich pożyczek. Stąd przy końcu tego wieku, gdy te wszystkie trzy rodzaje użytkowników przypisań przestaną żyć, zdeponowana zasługa będzie w pieczy Ojca bez jakiegokolwiek embarga, niedostępna dla przypisywań obciążających zasługę Chrystusa bez jakiegokolwiek embarga.

Potem Chrystus może wziąć i weźmie ją z depozytu i przez nią kupi rodzaj ludzki od Boskiej sprawiedliwości i da ją ludzkości na warunkach posłuszeństwa. Transakcję tę nazywamy zastosowaniem. W odróżnieniu od kredytowych pożyczek z Wieku Ewangelii, zabezpieczonych zdeponowaną zasługą, nie będzie żadnych kredytowych pożyczek w Tysiącleciu, ponieważ gdy pożyczka kredytowa może działać i działa w związku z poczytalnym usprawiedliwieniem, poczytalną sprawiedliwością, to nie może działać w związku z aktualnym usprawiedliwieniem, z aktualną sprawiedliwością, tak jak będzie działać podczas Tysiąclecia. Tutaj więc leży różnica pomiędzy przypisaniem a zastosowaniem: w odniesieniu do aktu kupna, pierwsze jest pożyczką kredytową, którą Jezus podejmuje dla użytkowników okupu Wieku Ewangelii, a Ojciec przyjmuje jako poczytalne kupno, natomiast drugie jest bezpośrednim aktualnym kupnem, które Ojciec akceptuje jako kupno świata. W odniesieniu do udzielenia zasługi okupowej, pierwsze jest poczytane jako danie użytkownikom okupu Wieku Ewangelii chociaż nie jest daniem aktualnym, natomiast drugie jest aktualnym udzieleniem zasługi okupu posłusznym ze świata. Oba działania, przypisanie i zastosowanie, w stosunku do Boga są dziełami momentalnymi. W stosunku do człowieka przypisanie jest momentalnym i dla Kościoła jako całości nastąpiło w Zielone Świątki (Dz. 2:38), a dla jednostek momentalnie w sposób próbny, gdy przyjmują Jezusa jako Zbawcę (Rzym. 3:21, 22; 4:1—8), i w sposób ożywiony, gdy w poświęceniu Bóg miał właśnie zamiar przyjąć poświęcenie przez spłodzenie z Ducha (Żyd. 9:24; 10:14) i kontynuował pokrywanie późniejszych grzechów na podstawie zastosowanej do nich pokuty i wiary (1 Jana 2:1, 2), natomiast zastosowanie wobec człowieka będzie stopniowym świadczeniem dzieła, wymagającym pełnego tysiąca lat na jego skompletowanie (1 Kor. 15:23—26). Wobec Boga zastosowanie będzie uczynione momentalnie, i to tuż przed ucztą weselną Baranka, po kompletnej śmierci Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych, którzy są pokryci, pierwsi w sposób ożywiony, ostatni próbnie, przez przypisaną zasługę. Wobec człowieka zastosowanie rozpocznie się od Starożytnych i Młodocianych Godnych przez wzbudzenie ich od umarłych, doskonałych we wszystkich władzach i zachowanie ich w tym stanie, podczas gdy będą stawali się stopniowo doskonałymi w charakterze przez posłuszeństwo w ciągu Tysiąclecia. Wkrótce po zmartwychwstaniu Godnych zastosowanie wobec człowieka rozciągnie się na tych z klasy restytucyjnej, którzy nie wejdą w stan śmierci i będzie ich stopniowo podnosiło fizycznie, umysłowo, artystycznie, moralnie i religijnie, w miarę jak będą posłuszni zarządzeniom Królestwa. Potem, gdy żywi dostatecznie posuną się naprzód w restytucji i poczynią przygotowania do przyjęcia umarłych, następował będzie powrót z grobu pierwszej, potem później, drugiej grupy itd. z odpowiednią przerwą czasową zachodzącą między każdym wzbudzeniem grupy. W miarę jak wzbudzani będą okazywać posłuszeństwo, będą stopniowo otrzymywać zastosowaną okupową zasługę. I tak to będzie trwać aż do końca Tysiąclecia, gdy cała zastosowana zasługa okupowa będzie dana posłusznym, co w rezultacie doprowadzi ich do zupełnej doskonałości (Obj. 21:4, 5; 22:1—3). Jedynie samowolnie nieposłuszni omieszkają przyswoić wszystko z zastosowanej zasługi. Oni będą umierać wtórą śmiercią po 100 latach niewłaściwego wykorzystania sposobności (Iz. 65:20).

## Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 316, 1981 — Chrystus: Jego Okup”. Cała liczy 11 367 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

- [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register)
- [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login)

*Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.*