Teraźniejsza Prawda nr 315 (1981)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1981 · strona 17 · pozycja 1981-17

Spis treści

Marzec - Kwiecień 1981 ............. Nr 315

Redaktor: August Gohlke

Nr 315

DWIE PAMIĄTKI WIELKANOCY

Mar.14:12-25

“Albowiem ilekroćbyscie jedli ten chleb, i ten kielichbyście pili, śmierć Pańską opowiadajcie, ażby przyszedł” (1 Kor. 11:26).

TEMAT tej lekcji stanowi jeden z najbardziej interesujących osobliwości ziemskiej służby Jezusa. Jezus wiedział, że Apostołowie nie zdawali sobie sprawy z tego, że była to Jego Ostatnia Wieczerza z nimi. Chociaż On napomknął o bliskości Swojej śmierci, to jednak Jego uczniowie nie byli w stanie zrozumieć, że to nieszczęście, o którym On im oznajmił, może być tak blisko. Jednakże, Jezus, z pełną świadomością tego, co to oznacza, pragnął spełnienia Swego dzieła. Prawdopodobnie było to w tym właśnie dniu, przy końcu którego, On i Jego uczniowie udali się na wieczerzę Wielkanocną, gdy Jezus powiedział “Aleć mam być chrztem ochrzczony; a jakom jest ściśniony [w trudności], póki się to nie wykona!” (Łuk. 12:50) - chrztem w śmierć, który skończył się następnego dnia.

Piotr i Jan byli tymi dwoma uczniami, którzy zostali wysłani do przygotowania Wielkanocy (Łuk. 22:8). Widocznie Jezus, gdy wydał to polecenie, był w Betanii, w domu Łazarza. Przypuszcza się, że wielka górna sala, w której Jezus ze Swymi uczniami spożywał Wieczerzę Wielkanocną, była tą samą, w której zebrani Apostołowie i inni czekali na błogosławieństwa Zielonych Świątek. Ten sam pokój nadal istnieje według tradycji, lecz znajduje się on pod kontrolą muzułmanów, którzy są szczególnie o niego zazdrośni starając się, by nie stał się własnością chrześcijan.

Wieczorem tego samego dnia, Jezus w tej sali, w której poczyniono wszelkie przygotowania, spotkał się z Dwunastoma. Zeszli się, ażeby w czasie na to wyznaczonym obchodzić żydowską Wielkanoc. Baranek się upiekł, przaśny chleb był przygotowany, gorzkie zioła także. Wszystko, możemy być pewni, było stosownie do oryginalnych wymagań, ponieważ Jezus i jego Apostołowie byli zobowiązani wypełnić każdy zarys prawa żydowskiego, tak samo jak pozostali Żydzi - a nowa dyspensacja nie była jeszcze zapoczątkowana. Każdy rys Zakonu obowiązywał aż do czasu błogosławieństw Zielonych Świąt, które zaznaczyły Boską aprobatę ofiary Jezusa i Boskie przyjęcie tych wszystkich, którzy stali się Jego uczniami przez zupełne poświęcenie.

PRAGNIENIE ZASZCZYTÓW KRÓLESTWA

Apostołowie, dalecy od zdania sobie sprawy z tego, że znajdują się w przededniu wielkiej tragedii, wierzyli, że Jezus wkrótce będzie osadzony na tronie jako Król. Pamiętali o Jego obietnicy, iż razem z Nim zasiądą na Jego tronie. Ta obietnica zdawała im się być bliska realizacji i nie mogli myśleć o niczym innym jak o tym, jaki stopień zaszczytu otrzymają w Królestwie. Zdaje się, iż mieli wrażenie, że jeśli nie będą dzielnie z sobą współzawodniczyć, nie otrzymają takich zaszczytnych stanowisk. Jezus spostrzegając postawę ich umysłu, powiedział do nich “Królowie narodów panują nad nimi… Lecz wy nie tak:

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 315, 1981 — Dwie Pamiątki Wielkanocy”. Cała liczy 11 258 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.