Teraźniejsza Prawda nr 306 (1979)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1979 · strona 70 · pozycja 1979-70

Spis treści

Wrzesień-Październik .......... Nr 306

Redaktor: August Gohlke

TYPY BIBLII

BIBLIA zawiera siedem różnych kierunków myśli. Wszystko, co w niej jest zawarte należy do jednego lub drugiego kierunku. Są to: doktryny, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i typy. Niniejszy artykuł omawia ostatni z tych siedmiu kierunków myśli — typy.

Angielskie słowo type (polskie typ) pochodzi z greckiego tupos (l. poj.), tupoi (l. mn.). To słowo 15 razy występuje w greckim Nowym Testamencie, a gdyby przyjąć słabo świadczącą interpretację 1Kor. 10: 11, to wówczas występowałoby 16 razy. Jednakże słowo tupikos, przysłówek, urobione od rzeczownika tupos, a przetłumaczone typowo, jest podtrzymywane przez liczbowanie biblijne oraz manuskrypty: Watykański, Synaicki i Aleksandryjski, t j. przez trzy najstarsze i najlepsze. Stąd niewątpliwie interpretacja 1Kor. 10:11 jest właściwa.

Staranne studiowanie wszystkich tekstów Nowego Testamentu, w których występuje wyraz tupos doprowadza ostatecznie do wniosku, że ten wyraz jest użyty w czterech różnych znaczeniach, według których tych 15 słów odpowiednio podzielimy na grupy: (1) znak, dwukrotnie występuje w Ewangelii Jana 20:25 (ze znaczenia tego wyrazu wywodzi się słowo czcionka, używane przez nas w sensie mechanicznej formy lub form, którymi się drukuje); (2) przykład, (Filip. 3:17; 1Tes. 1:7; 2Tes. 3:9; 1Tym. 4:12; Tyt. 2:7; 1Piotra 5:3); (3) wzór (Dz. 7:43, 44; 23:25; Rzym. 6:17] ;(4) typ w takim znaczeniu w jakim zwykle to słowo używamy, tzn. w sensie jednego z siedmiu podanych wyżej kierunków myśli biblijnych (Rzym. 5:14; 1Kor. 10:6, 11, jeśli przyjmie się słowo tupoi zamiast tupikos. Jeśli ono będzie tu przyjęte jako właściwa interpretacja, to jego znaczenie będzie pochodzić z czwartego znaczenia słowa tupos). Czwarte znaczenie tego słowa jest naszym tematem.

OKREŚLENIE TYPÓW

W tym czwartym znaczeniu tego słowa typami są: instytucje, osoby, zasady, rzeczy i wydarzenia Starego Testamentu oraz osoby, rzeczy i wydarzenia Nowego Testamentu przepowiadające przyszłe rzeczy. Kilka przykładów posłuży do wyjaśnienia tej definicji.

Jako instytucje Starego Testamentu można przytoczyć obrzezanie, stanowiące typ chrztu i coroczną wieczerzę wielkanocną, będącą typem Wieczerzy Pańskiej. Do osób Starego Testamentu można zaliczyć Sarę, stanowiącą typ Boskiego Przymierza związanego Przysięgą rozwijającego Chrystusa i Agarę przedstawiającą Przymierze Zakonu, podczas gdy Izaak (syn Sary) i Ismael (syn Agary) mogą być wymienieni jako będący typami Chrystusa i cielesnego Izraela. Do zasad Starego Testamentu zaliczamy dziesięcioro przykazań, będących typem tysiącletniego prawa miłości obowiązkowej do Boga i człowieka. Do tego zakresu należą prawne zarysy Prawa Zakonu. Jako rzeczy Starego Testamentu można wymienić miasto Jeruzalem: przedstawiające czasem Kościół wojujący, czasem Kościół triumfujący, czasem Starożytnych Godnych, czasem chrześcijaństwo, a czasem kościół nominalny i rzekę Jordan będącą typem: czasem przekleństwa, czasem rodzaju ludzkiego pod przekleństwem, czasem ludów chrześcijaństwa. Jako wydarzenia Starego Testamentu można przytoczyć danie Prawa Zakonu .stanowiące typ dania Nowego Przymierza i odprawienie Agary z Ismaelem na skutek natarczywości Sary, będące typem odrzucenia przez Boga od Swej specjalnej łaski Przymierza Zakonu i Izraela cielesnego, ponieważ cierpienia sług wysokiego powołania (stanowiących osobowe części Przymierza Sary) doznane ze strony sług Przymierza Zakonu (stanowiących osobowe części Przymierza Agary) i ze strony dzieci Zakonu przemówiły do Boga, aby wybawił Swoje Maluczkie Stadko od prześladowań cielesnego Izraela.

Jako osobę Nowego Testamentu można zacytować Jezusa będącego typem Maluczkiego Stadka w Paruzji i Epifanii oraz dwunastu Apostołów (w równoległych żniwach) będących typem brata Russella. Jako rzecz Nowego Testamentu można zacytować Jeruzalem będące typem religijnego rządu Tysiąclecia („... jest [przedstawia] miasto wielkiego króla" — Mat. 5: 35) i nominalnego ludu Bożego (,,... nie może być, aby miał prorok zginąć, oprócz [poza obrębem] w Jeruzalemie" — Łuk. 13: 33). Cuda Jezusa i Apostołów można zacytować jako typy różnych przyszłych rzeczy i czynów, szczególnie w Tysiącleciu. Rzekę Jordan natomiast można zacytować jako typ ofiarniczej śmierci. Do wydarzeń Nowego Testamentu można zaliczyć zdradę Judasza jako typ zdrady Maluczkiego Stadka Paruzji i Epifanii przez członków wtórej śmierci. A kler żydowski skazujący Jezusa na śmierć jest typem kleru chrześcijańskiego skazującego Maluczkie Stadko na odcięcie od jego praw jako Boskiego narzędzia mówczego.

Tych kilka przykładów wyjaśnia naszą definicję a ustępy takie jak Rzym. 5: 14; 1Kor. 10: 6, 11; Gal. 4: 24; Koi. 2: 16, 17; Żyd. 9: 9, 23, 24; 10:1 oraz wiele innych potwierdzają prawdziwość naszej definicji. W pierwszych trzech zacytowanych tekstach (w jęz. gr.) wyraźnie występuje wyraz typ (w jęz. pol. wzór), a w pozostałych jego synonimy, podczas gdy w tekście do Żyd. 9: 24 Grecy używają wyrazu antitupa (przetłumaczonego wizerunkiem) a w 1Piotra 3: 21 antitupos (przetłumaczonego jako wzór) w takim znaczeniu w jakim my zwykle używamy słowa typ. Następujące wyrażenia: „wzór" (Żyd. 9: 9), „tajemnica" (Efez. 5: 32), „według porządku Melchisedekowego" (Żyd. 6: 20; 7: 11, 15, 17), „przypodobany" (Żyd. 7: 3), „cuda" (Jan 2:11) oraz „znamiona" (Mar. 16: 17; Żyd. 2: 4) są używane jako synonimy słowa typ, tak jak w przypadku słów „... przed ... któremu ..." do Rzym. 4: 17.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 306, 1979 — Typy Biblii”. Cała liczy 7437 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.