Teraźniejsza Prawda nr 300 (1978)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1978 · strona 65 · pozycja 1978-65

Spis treści

Wrzesień-Pazdziernik 1978 ............ Nr 300

[1978]

Redaktor: Raymund G Jolly.

KRÓTKA OGÓLNIKOWA HISTORIA WĘDRÓWEK IZRAELA

5Mojż. 1 - 4

PIĄTA księga Mojżeszowa w hebrajskim Piśmie Świętym jest nazwana Debarim (zobacz np. u Leesera), od jej pierwszych dwóch słów. Nazwa ta powszechnie znana w języku angielskim — Deuteronomy — została zaczerpnięta z greckiego tłumaczenia Septuaginty (i podobnie występuje w łacińskiej Wulgacie) nazwanego Deuteronomion, zawierając znaczenie drugiego prawa. Tak jest nazwana, ponieważ w znacznej mierze zawiera powtórzenie udzielonego już wcześniej prawa. Na tę okoliczność została określona przez niektórych rabinów jako mishneh, powtórzenie lub podwojenie. Tym niemniej w 5Mojżeszowej występują pewne rzeczy uzupełniające, które uprzednio nie zostały podane w Pentateuchu, a zasługujące na uwagę (5 Mojż. 29:1). Omówimy niektóre z nich zastanawiając się nad pewnymi punktami dotąd jeszcze dostatecznie nie wyjaśnionymi. Nie jest naszym celem zbadanie 5 księgi Mojżeszowej w szczegółach.

(2) Okres czasu, w którym miały miejsce wydarzenia opisane w 5 księdze Mojżeszowej trwał tylko około dwóch miesięcy. Rozpoczął się „czterdziestego roku, jedenastego miesiąca, pierwszego dnia tegoż miesiąca” (1:3) i trwał przez trzydziestodniowy okres żałoby po śmierci Mojżesza, która nastąpiła po 120 latach jego życia (34:1,7,8). Krótko po tym Izrael udał się w drogę i po trzech dniach przybył nad Jordan, którego następnego dnia przekroczył, to jest „dziesiątego dnia miesiąca pierwszego” (Joz. 3:1—5; 4:19). Dlatego Mojżesz wypowiedział swoje pożegnalne mowy i umarł na jakiś czas przed siódmym dniem poprzedniego miesiąca. Te pożegnalne przemówienia stanowią największą orację wszystkich czasów szczególnie, gdy ich wymowa jest oceniana w świetle minionych 40 lat doświadczeń Izraelitów i w obliczu zbliżającej się śmierci Mojżesza, ich umiłowanego wodza. Jak wspaniale ten wielki i dobry mąż Boży użył swych ostatnich kilku dni tego ziemskiego życia do błogosławienia ludu Bożego!

(3) Izraelici zbliżali się do końca swojej czterdziestoletniej podróży po puszczy i mieli właśnie wejść do swej Ziemi Obiecanej. Wielu z nich tylko w małym stopniu było świadkami różnych doświadczeń na puszczy, gdyż za wyjątkiem Jozuego i Kaleba, poprzednia generacja umarła na puszczy zgodnie z zapowiedzią Boga (4 Mojż. 14:29—35; 5Mojż. 1:35—39). Aby Izraelitom wpoić ważność przestrzegania ich przymierza z Bogiem a następnie przygotować ich do dziedzictwa, jakie właśnie Bóg miał im dać, Mojżesz powtórzył główne wydarzenia czterdziestu lat i podkreślił z naciskiem konieczność czczenia, miłowania i słuchania ich Boga przymierza. Powtórzył też dziesięć przykazań, z wyjaśnieniami, i pewne zarządzenia należące do Zakonu, dodając nowe, które uprzednio nie zostały udzielone. Potwierdził cały Zakon w najbardziej uroczysty sposób uwydatniając cenne obietnice przeznaczone dla tych, którzy go przestrzegają i srogie kary dla tych, którzy wobec niego będą nieposłuszni. Odnowił przymierze pomiędzy Bogiem i Jego ludem, przepowiedział rzeczy, które miały nastąpić w późniejszym czasie i wszystkie pokolenia błogosławił proroczo wybornymi błogosławieństwami duchowymi i doczesnymi, a potem, po obejrzeniu Ziemi Obiecanej ze szczytu góry Nebo, z wierzchołka Fazga (5 Mojż. 34:1; 3:27), umarł.

(4) Piąta księga Mojżesza zawiera trzy główne podziały, które ze swymi poddziałami mogą być przedstawione następująco:

A. Trzy długie przemówienia Mojżesza (rozdziały 1—30).

l. Ogólna historia wędrówek (rozdz. 1—4).

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 300, 1978 — Krótka ogólnikowa historia wędrówek Izraela”. Cała liczy 9644 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.