Teraźniejsza Prawda nr 263 (1972)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1972 · strona 49 · pozycja 1972-49

Spis treści

Lipiec-Sierpień1972 ............. Nr 263

[1972]

Redaktor: Raymund G Jolly.

UTRACONE I PRZYWRÓCONE PANOWANIE

(P`71,34—36)

GDY BÓG stworzył człowieka, to obdarzył go przymiotami podobnymi do Swoich. Zaopatrzył go w przymioty sądu i sprawiedliwości, aby był mądrym i sprawiedliwym władcą; przymioty zaś miłosierdzia i miłości przygotowały go, aby był rozumnym i dobrotliwym władcą. Jest to krótki opis pierwszego króla ziemi — Adama. Na wyobrażenie jego Stwórcy (nie fizyczne, lecz umysłowe, moralne i religijne) został on wyposażony we władzę nad ziemią, nad jej stworzeniami i sprawami, tak jak Bóg jest władcą nad wszystkimi. Stąd czytamy (1 Moj. 1:26—28), że człowiek był stworzony nie tylko na wyobrażenie Boże, lecz także na Jego podobieństwo, mając panowanie nad rybami morskimi, nad ptactwem niebieskim, nad bydłem i nad wszelkim zwierzem, które się porusza — ,,na ziemi”. „Mało mniejszym uczyniłeś go od aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go. Dałeś mu opanować sprawy rąk twoich; wszystkoś poddał pod nogi jego” (Ps. 8:6,7). Adam był wyposażony we wszelką chwałę, cześć i panowanie, aby Bóg nie zarządził wówczas, aby cała ziemia była uczyniona odpowiednią i sprzyjającą dla trwałego bytu człowieka. Znając koniec na początku, Bóg wiedział, że Adam zgrzeszy, dlatego przygotował On tylko bardzo małą część ziemi. On ,,nasadził sad w Eden na wschód słońca i postawił tam człowieka, którego był stworzył” (1 Moj. 2:8). W taki sposób Jehowa zaopatrzył Adama we wszystkie warunki dobrobytu w ogrodzie przygotowanym dla jego próby. Środki zapewniające ciągłość doskonałego życia ludzkiego były — ogólnie mówiąc — w ,,każdym drzewie sadu” (1 Moj. 2:16), tzn., że żywność dostarczona Adamowi celem utrzymania jego życia była zupełnie wystarczająca, aby zaspokoić wszystkie potrzeby i zużycia jego organizmu i aby zachować świeżość i energię jego doskonałej istoty na zawsze — dając mu życie wieczne na ziemi.

Adam był poinformowany zaraz na początku, że jego nieposłuszeństwo Stwórcy sprowadzi na niego śmierć jako karę (1 Moj. 2:17). Adam nie był zwiedziony, lecz zgrzeszył samowolnie w swoim przestępstwie (1 Tym. 2:14). Sprawiedliwość wymagała, że kara — „śmierć” — musi być wykonana. Nie ma znaczenia, co się tyczy kary, czy Adam umrze tej samej chwili, kiedy stał się nieposłusznym, czy tego samego roku, czy też tysiąc lat później. Jednak on musiał umrzeć. Słowo ,,dzień” w Biblii odnosi się do określonego okresu czasu, czy to stosuje się do 12 lub 24-godzinnego okresu, czy to do 40-letniego „dnia pokuszenia na puszczy” (Ps. 95:8—10; Żyd. 3:8), czy do każdego z sześciu dni stworzenia, czyli epok, czy też do wszystkich z nich razem wziętych (1 Moj. 2:4), bądź do całego Wieku Żydowskiego mającego 1845 lat (Izaj. 65:2; Rzym. 10:21), do całego Wieku Ewangelii liczącego ponad 1900 lat („dzień zbawienia” dla Kościoła — 2Kor. 6:2), lub też do 1000-letniego dnia sądu dla świata (Dz. 17:31; 2Piotra 3:7,8; Izaj. 11:10; 25:9).

Pismo Święte pokazuje, że chociaż Bóg mógł spowodować śmierć Adama w ciągu dnia o 24 godzinach, w którym on zgrzeszył, to jednak on tego nie uczynił, lecz powiedział: „Dnia, którego jeść będziesz z niego, umierając śmiercią umrzesz” (1 Moj. 2:17, margines). Bóg wykonywał ten wyrok stopniowo po prostu przez odcięcie Adamowi przystępu do życiodajnego pokarmu dostarczonego przez drzewa w przygotowanym ogrodzie. Bóg wygnał Adama z ogrodu i przez cherubinów i miecz płomienisty uniemożliwił mu dostęp do drzewa (lasu, gaju, tzn. drzew) żywota (1 Moj. 3:22—24).

Jest głębokie znaczenie w wypowiedzianych słowach Stworzyciela, jak On posłał Swoje odpowiednio próbowane i sprawiedliwie potępione stworzenia, aby pracowały w przeklętej ziemi wśród cierni i ostu, w cierpieniach, smutku i boleści, i aby były poddane kolejom losu i nieszczęściom natury nieskończonego dzieła. On powiedział: „Przeklęta będzie ziemia dla ciebie” (1 Moj. 3:17—19), tzn., że ziemia w ogólności jest w jej obecnym niedoskonałym stanie dla twojej korzyści i doświadczenia, choć nawet ty ją za taką obecnie uważać nie możesz.

W ten sposób zdany na swoje własne zasoby zdobywania w pocie swego oblicza pierwiastków podtrzymujących życie, Adam uważał to za ciężki los, a przez jego skutki był on w stanie dowiedzieć się co to jest zło i poznać niezmierną gorzkość grzechu i jego wyniki. On niewątpliwie często pragnął, a może i modlił się, aby mu znowu pozwolono zamieszkać w ogrodzie Eden i prawdopodobnie przyobiecał, że z jego większą znajomością grzechu i zła będzie on — jeżeli jego żądanie zostanie spełnione — o wiele więcej oceniał dobre rzeczy, którymi się cieszył i będzie gorliwiej miłował oraz będzie posłuszny Temu, od którego pochodzi wszelki dobry i doskonały dar (Jak. 1:17). Ale chociaż Boski plan był nie mniej miłujący niż ten, to jednak był on obszerniejszy, mądrzejszy i więcej zrozumiały. Boski plan pozwalał nie tylko Adamowi, ale również jego całej rasie nauczyć się tej samej lekcji o gorzkości grzechu i nieposłuszeństwa, którą każdy musi się indywidualnie nauczyć w pełni oceniać. Potem po przyprowadzeniu wszystkich z powrotem do warunków Edenu, grzech będzie na zawsze usunięty, a chętnie posłuszni z całej ludzkości — „kto chce” — będą żyć wiecznie na ziemi w harmonii z Bogiem.

CZŁOWIEK STOPNIOWO UTRACIŁ DOSKONAŁOŚĆ

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 263, 1972 — Utracone i Przywrócone Panowanie”. Cała liczy 9842 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.