Teraźniejsza Prawda nr 230 (1967)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1967 · strona 1 · pozycja 1967-1

Spis treści

• Nasz Tekst Godła Na Rok 1967
• „Dobry Pasterz” i „Drzwi”
• Wnijdzie i Wynijdzie, a Pastwisko Znajdzie
• Fałszywi Pasterze
• „Dobry Pasterz”
• Tylko Jedna Owczarnia Owiec w Wieku Ewangelii
• „Współdziedzicami Tej Samej Obietnicy”
• „Drugie Owce” z Innej Owczarni
• „Dlatego Mię Miłuje Ojciec, Iż Ja Kładę Duszę Moje”
• Powolne Samobójstwo Skutkiem Nadmiernego i Nieodpowiedniego Jedzenia
• Napomnienia Brata Russella
• Pospolite Błędy Popełniane w Odżywianiu Się
• Fizyczna Wartość Poszczenia
• Trzech „Białych Braci”
• Biały Cukier
• Biała Sól
• Biała Mąka
• Posłuszeństwo Boskim Prawom Sprowadza Błogosławieństwa
• Obecne Kierownictwo Ludu Bożego — Ciąg dalszy
• Dobrzy Lewici Nie sąOszukani Błędem
• „ Mniejszy Od Większego Błogosławieństwo Bierze”
• Pytania i Odpowiedzi
• Roczne Sprawozdaniez Wieczerzy Pańskiej
• Świadectwo Redaktora
• Data Wieczerzy Pańskiej
• Sprostowanie

Styczeń - Luty 1967 Nr 230

Redaktor: Raymund G Jolly.

NASZ TEKST GODŁA NA ROK 1967

Nasz Pan Jezus, on wielki, pasterz owiec, gdy wypuści owce swoje idzie przed nimi, a owce idą za nim; bo znają glos jego. Jam jest on pasterz dobry ,i znam owce moje, a moje mię też znają

(Żyd. 13:20; Jan 10:4,14).

ZALECAMY powyższy zespół tekstów Pisma Świętego dla naszego szczególnego rozważania w ciągu roku 1967, ponieważ zawiera on nauki, które są całkiem na czasie, szczególnie potrzebne i wypełniane obfitymi błogosławieństwami dla tych, którzy są prawdziwymi uczniami Jezusa, owcami Jego pastwiska.

Jehowa jest w najwyższym znaczeniu Wielkim Pasterzem. On dba o tych, którzy w odpowiedzi na Jego zaproszenie (Przyp. 23:26) zwrócili się do Niego przez Chrystusa, poświęcili swoje życie Jemu i stali się tym sposobem Jego owcami i naśladowcami idącymi za Jego kierownictwem (Psalm 23; 79:13; 80:2; 95:7; 100:3; Jer. 31:10; Ezech. 34:10; Zach. 9:16; Efez. 5:1). Lecz Niebiańskiemu Ojcu upodobało się dokonać wszystkiego przez Swego jednorodzonego Syna, Logosa jako Wykonawcę, Swego Namiestnika (Jan 1:1—3; Mat. 28:18; 1Kor. 8:6; Kol. 1:13—20; Efez. 1:10,17—23). Boskie „ramię [Jezus] panować będzie nad nim ... Jako pasterz trzodę swoją paść będzie; do naręcza swego zgromadzi baranki [dopomagając nawet najsłabszym z Jego prawdziwych owiec] i na łonie swym piastować je będzie, a kotne z wolna poprowadzi [lub da piersi – margines, tzn. tym, którzy karmią niemowlęta]” (Izaj. 40:10,11).

Bóg postanowił pozafiguralnego Dawida, Swego „Umiłowanego” (Mat. 13:17; 17:5; Efez. 1:6) jako „księcia pasterzy” nad Swoimi owcami, aby je prowadził, karmił, strzegł i panował nad nimi (1 Piotra 5:4; Jer. 30:9; Ezech. 34:23,24; 37:24; Łuk. 1:32). Tą klasą owiec są ci, którzy pokutowali za grzech, odwrócili się od niego, przyjęli Jezusa jako Zbawiciela i tym sposobem stali się usprawiedliwieni przed Bogiem przez Jego zasługę okupu, a na tej podstawie poświęcili swoje życie Bogu i na Jego służbę oraz są „przyjęci w umiłowanym”. Jezus, który dał Swoje życie za owce (Jan 10:11), jest „dobrym pasterzem” — „Pasterzem i Biskupem dusz waszych” (1 Piotra 2:25).

Cały rodzaj ludzki w pewnym sensie jest podobny do zgubionych owiec, gdyż ludzie wypadli z pierwotnej owczarni Boskiej opieki Edenu, a popadli w stan przekleństwa. Stan ten jest opisany jako ziemia pusta, jako wielka i straszna puszcza (5Moj. 32:10), po której chodzili zubożeni — bez pastwiska, wody i pasterza. Niezliczone są kierunki, niebezpieczne drogi, nieszczęśliwe niepewności, znużenia, trudy i cierpienia tych zbłąkanych owiec (Psalm 119:176; Izaj. 53:6; Mat. 9:36; 10: 6; 18:11—13; Łuk. 15:4-7).

Gdy Jezus, ten „dobry pasterz”, który dał Swoje życie za świat (Jan 6:51), znajduje i czyni niektórych ludzi Swoimi naśladowcami, to jeszcze oni są nazwani owcami, aczkolwiek teraz są owcami Jego trzody (Mat. 26:31; Mar. 14:27; Jan 10:1—16; 21:15—17; Dz. 20:28; 1Piotra 2:25; 5:2). Ci, którzy wiarą przyjęli Jezusa jako swojego Zbawiciela i przez poświęcenie przyjęli Go jako Króla, są obecnie uprzywilejowani mieć Jezusa za specjalnego opiekuna, za swego wielkiego lub głównego Pasterza pod kierownictwem Boga. W przyszłym Wieku Jezus stanie się Pasterzem dla restytucyjnej klasy owiec — dla tych z rodzaju ludzkiego, „którzy zechcą” się stać takimi (Obj. 22:17; Ezech. 37:24; Miche. 5:4; Jan 10:16; Mat. 25:32). Z tego więc zgubionego i zubożonego stanu Jezus wyzwala zarówno Swoich wybrańców, jak i Swoje nie wybrane owce, przyprowadza je z powrotem do zupełnej harmonii z Bogiem i zachowuje je bezpiecznie w Swojej opiece jako wielki Pasterz.

W Ew. Jana 10:2,3 mamy powiedziane, że „odźwierny” otwiera drzwi owczarni pasterzowi. Rozumiemy, że ten odźwierny przedstawia Przymierze Zakonu. Izrael pod Przymierzem Zakonu uważał Jehowę za swego wielkiego Pasterza (Psalm 23:1; 80:2). Jehowa ostatecznie „zgromadzi w jedno wszystkie rzeczy w Chrystusie, i te, które są na niebiesiech, i te, które są na ziemi” (Efez. 1:10). Ale Przymierze Zakonu nie mogło dokonać Zbawienia zgubionej ludzkości i przywrócić ją do doskonałego życia i praw życiowych utraconych dla niej w Ogrodzie Eden (Gal. 2:16; Rzym. 8:2—4; Żyd. 7:18,19). Zakon służył jako nauczyciel celem doprowadzenia Izraela do Chrystusa, aby mógł być usprawiedliwiony z wiary (Gal. 3:24—26).

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 230, Styczeń–Luty 1967 — Nasz Tekst Godła Na Rok 1967”. Cała liczy 11 017 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

• Załóż bezpłatne konto
• Zaloguj się

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.