Teraźniejsza Prawda nr 199 (1961)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1961 · strona 121 · pozycja 1961-121

Spis treści

Listopad - Grudzień 1961 ........ Nr 199

Redaktor: Raymund G Jolly.

DUCH ŚWIĘTY - JEGO ŚWIADECTWO - ODPOWIEDZI NA NIEUZASADNIONE ARGUMENTY

(E. tom, 15, roz. 10) (Ciąg dalszy z T. P. 1961, 120)

NAUKI biblijne wskazują jakie charakterystyki, czynności i doświadczenia cechujące ludzi jako synów Bożych, są w zgodzie z Boskim usposobieniem we wiernych Nowych Stworzeniach w uznawaniu ich, doświadczaniu ich, poświadczaniu o nich i pieczętowaniu ich jako synów Boga. Nauka ta dowodzi, że ci którzy mają Boskie usposobienie ("duchowi naszemu", w. 16) w sobie są Jego synami. Dowody ich synostwa są te sanie, o których Biblia naucza jako o znakach synów Bożych. Dlatego też ci, którzy maja charakterystyki ożywione i doświadczenia, o których Biblia mówi, iż są one w posiadaniu synów Bożych, mają Boskie świadectwo w Słowie, że są Jego Synami. Tacy nie budują swej pewności synostwa Bożego na lotnych piaskach przesadnych uczuć, snów, wizji, głosów, wrażeń i wyobrażeń, ale na niewzruszonej nauce Słowa Bożego i prawdziwych faktach odnośnie tego, jakie jest świadectwo Ducha, gdy chodzi o ich synostwo. To świadectwo nie zmienia się z powodu choroby lub zdrowia, bólu lub przyjemności, trudności lub pomyślności, niewygody lub wygody, popularności lub niesławy, ludzkiej pochwały lub nagany i prześladowania lub zachęty. Prawda w tej sprawie pozostaje niewzruszoną, świadczącą o synostwie tych, których odpowiednie zalety, działalności i doświadczenia istnieją. Dlatego wierni mogą pocieszać się tym świadectwem pomimo przeciwnego doświadczenia i radować się nim w każdej przeciwności a nawet mają przywilej radować się nim w każdym doświadczeniu, jakie by na nich przyszło.

Istnieje siedem rzeczy, o których Biblia naucza, że stanowią one pełne świadectwo Ducha. Każda z tych siedmiu rzeczy świadczy o synostwie tych, którzy ją posiadają; chociaż dla kompletności posiadania wszystkich tych siedmiu rzeczy jest wymagane. W krótkości można je przedstawić jak następuje: (1) oceniające zrozumienie głębokich rzeczy Słowa Bożego; (2) niebiańskie aspiracje; (3) sposobność służby; (4) wzrost w podobieństwo Chrystusowe; (5) prześladowanie za sprawiedliwość; (6) kary za błędy i (7) próby charakteru wśród pokus do złego. Biblia naucza, że każda z tych rzeczy wskazuje na synostwo Boże, czyli innymi słowy, na Nowe Stworzenie, na spłodzenie z Ducha. Obecnie będziemy rozważać każdy z tych siedmiu dowodów synostwa szczegółowo i w przedstawionym porządku. Po pierwsze zastanówmy się nad oceniającym zrozumieniem głębokich rzeczy Słowa Bożego jako nad jednym z tych świadectw. Aby zrozumieć głębokie rzeczy Słowa Bożego niezbędne jest specjalne Boże oświecenie serca i umysłu. Jeżeli nie ma takiego działania, nie ma też zrozumienia głębokich rzeczy Bożych, chociaż powierzchowne rzeczy ze Słowa Bożego mogą być poznane bez takiego specjalnego działania, co jest symbolicznie przedstawione przez tę część księgi zapieczętowanej siedmioma pieczęciami, na której było napisane na zewnątrz, a wlec widocznie dla wszystkich (Obj. 5:1). Ażeby jednak zrozumieć to co jest napisane wewnątrz, trzeba nie tylko Jezusa jako Bożego Pomocnika, który by otworzył pieczęci i rozwinął zwój księgi, lecz który by również otworzył oczy zrozumienia niektórych.

Jezus wskazuje, że ta łaska jest dawana ludowi Bożemu, lecz nie innym - obcym (Mar 4:10-12). Zanim Pan oświeci człowieka odnośnie głębokich rzeczy, człowiek ten musi się stać Jego uczniem, to zn. musi poświęcić się i starać się o wprowadzenie w czyn tego poświęcenia. Jeśli on to uczyni. Pan zaufa mu i da mu oświecenie odnośnie głębokich rzeczy Boskich, czyli oznajmi mu Swoje tajemnice. Zauważmy w jaki sposób jest to nauczane. Jezus mówi, że jeśli ktoś pełni Jego wolę, tzn. poświęca się i stara się wprowadzić w czyn to poświęcenie, taki pozna Jego naukę pochodzącą od Boga (Jan 7:17). On też powiedział, że jeśli ktoś przykazania Jego zachowuje (słucha Go, co się dzieje w poświęceniu), taki otrzyma Ducha Św. (Jan 14:15, 16), a Chrystus objawi mu samego siebie (w. 21). Tacy poświęceni to ludzie pokorni, których Pan uczy drogi Swojej i doktryny (Ps. 25:8-10), to są ci, którzy czczą Boga i którym Bóg przymierze oraz tajemnice Swoje oznajmuje (12,14). Św. Paweł w liście 1 Kor. 2:6-16 rozważa to. dzieło oświecenia Bożego w tych, którzy są dziećmi Bożymi spłodzonymi z Ducha, a więc poświęconymi, a przy szczegółowym omawianiu tych wierszy zapewnia nas, że mądrość albo Prawdę, Bóg daje Swemu ludowi, a nie ludziom świata tego, ani ich wodzom (w. 6). On określa to jako tajemnicę Bożą zakrytą przed ludźmi tego świata, lecz uplanowaną przed stworzeniem na chwałę wiernych Jemu (w. 7), rzecz nieznaną przywódcom judzkim, bo gdyby ją byli znali, nigdy by nie ukrzyżowali Jezusa (w. 8). Dowodzi on o jej istnieniu z Izaj. 64:4, jako o rzeczy, którą Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują, lecz której nie dostrzegają inni (w. 9). Te rzeczy Boskie Prawdy Bóg daje poznać wiernym poprzez ich Nowe Stworzenie, bo Nowe Stworzenie bada \ poznaje głębokie rzeczy Boskie (w. 10). Dalej Apostoł podaje, że tak jak na ocenienie i zrozumienie rzeczy ludzkich trzeba być człowiekiem, tak ażeby ocenić i zrozumieć rzeczy duchowe, nie wystarczy być tylko człowiekiem, lecz trzeba być Nowym Stworzeniem, spłodzonym z Ducha (w. 11). Ponieważ usposobienie ludzkie nie może wyrozumieć głębokich rzeczy duchowych, Bóg dał wiernym Swoje usposobienie w spłodzeniu z Ducha, aby oni mogli ocenić i zrozumieć wolny dar Prawdy danej od Boga (w. 12). Toteż ażeby można nauczać tych rzeczy, niezbędne jest oświecenie Duchem Bożym, by być w stanie porównywać duchowe rzeczy z rzeczami duchowym: (w. 13). Apostoł znowu podkreśla myśl, że nie" poświęceni nie mogą umysłowo zrozumieć rzeczy duchowych, a raczej uważają je za głupstwo; przyczyną tego jest to, że potrzeba je duchowo rozpoznawać, a jest to jedna z tych rzeczy, jakiej naturalny nie poświęcony człowiek nie posiada (w. 14). Jednak człowiek spłodzony z Ducha tworzy właściwy sąd co do wszystkich rzeczy duchowych jak należy, podczas gdy człowiek naturalny nie może sobie wyrobić o nich odpowiedniego zdania, ani też o człowieku spłodzonym z Ducha (w. 15). Powołując się na Izaj. 40: 13, Apostoł zaprzecza, by człowiek mógł coś doradzać Bogu lub pouczać odnośnie Jego planu, lecz pokazuje, że posiadając umysł, czyli Ducha Bożego, możemy zrozumieć ten plan w całej jego głębi (w. 16).

Powyższe teksty Pisma Świętego w krótkości wytłumaczone dowodzą, że tylko wiernym dzieciom Bożym, jest dane ocenienie i zrozumienie głębokich rzeczy Bożych; jeśli ktoś ma takie zrozumienie, to ma w sobie stanowczy dowód z Biblii pochodzący, że jest synem Bożym. Z tego wynika, że zrozumienie głębokich rzeczy jest świadectwem, czyli dowodem Ducha synostwa Bożego. Jeśli Szatan, świat lub własne ciało przypuści atak, zaprzeczając poświęconemu synostwa Bożego, to z punktu widzenia tej myśli powinien odeprzeć atak przez zbadanie samego siebie, czy Bóg prawdziwie przyjął go za syna przez darzenie go Swoim zaufaniem i powierzenie mu Swoich tajemnic. Jeżeli się przekona, że posiada to zaufanie, to wie on wtedy, iż jest synem Bożym. A ta pewność będzie pozostawać z nim w czasie dobrym i złym, w pochwale i naganie, w porozumieniu i sporze, w radości i smutku, w przyjemności i bólu, w chorobie i zdrowiu, w warunkach przyjemnych, miłych i pomyślnych, i w warunkach przykrych, trudnych i nieznośnych. Pewność ta pozostaje silną i niewzruszoną, podczas gdy świadectwo z podniosłości uczuć, snów, wizji, głosów i wrażeń, jak bańka mydlana pęka pod wpływem przeciwnych okoliczności. Taka pewność jest jako skala olbrzymia otoczona morzem, której szczyt sięga ponad chmury, rozkoszująca się w Boskich blaskach słońca, gdy o jej podstawę bezskutecznie biją spienione fale morza - ona jednak stoi wiecznie niewzruszona wśród prób i pokus.

Drugim świadectwem Ducha są niebiańskie aspiracje. Naturalny człowiek jest z ziemi i ma aspiracje zwrócone tylko ku ziemi. Dlatego stara się on tylko o zdobycie rzeczy ziemskich, jak np.: wiedzy, sławy, zaszczytu, wygody, osiągnięć, bezpieczeństwa, zysku, jedzenia, napoju, ubrania, zdrowia, życia, rodziny, przyjaciół, domu i kraju rodzinnego. Te rzeczy stanowią jego skarb, w nich umieszcza swe serce; a aspiracje, które ma w kierunku moralności i religii, są tylko tymi, które przemawiają do jego naturalnego, niespłodzonego duchowo serca i umysłu. Rzeczy te nie są godne nagany, bo bezgrzeszni Adam i Ewa, a nawet Jezus mieli takie pragnienia. Tylko wtedy te rzeczy stają się grzeszne, gdy pragnie się ich w przeciwieństwie do najwyższej miłości Boga i równej miłości bliźniego. Cielesny człowiek nie ma aspiracji niebiańskich jedynie dlatego, że jest człowiekiem cielesnym. Ponieważ tylko człowiek duchowy może mieć niebiańskie pragnienia i dążenia, dlatego człowiek cielesny nie spłodzony z Ducha, a więc nie duchowy, mieć ich nie może. Tak jak psy, koty, czy inne zwierzęta niższe od człowieka nie mogą mieć ludzkich aspiracji, tak ludzie cieleśni nie mogą mieć aspiracji czysto duchowych. Św. Paweł zapewnia nas o tym gdy mówi, że na serce ludzkie nie wstąpiło, nie było ludzkim pragnieniem, aspiracją i ambicją, posiadanie rzeczy duchowych, które Bóg przygotował dla Swych spłodzonych z Ducha synów (1 Kor. 2:9; Jan 1:12, 13). Dlatego nie powinniśmy winić ludzi cielesnych za ich brak zmysłu duchowego i duchowych aspiracji. Nowe Stworzenie będąc spłodzone od Boga, ma zaszczepione niebiańskie zdolności w swych organach mózgowych, które pozwalają mu sięgać pomad rzeczy ludzkie, tj. do rzeczy na poziomie niebiańskim, a które odpowiadają uczuciom ludzi cielesnych, którymi przywiązują się do rzeczy na poziomie ludzkim. Wynika z tego, że człowiek duchowy posiada jeszcze jedną szczególną cechę, tj. niebiańskie aspiracje, czyli rzeczy odpowiednie dla Nowego Stworzenia; to jest dowodem świadectwa Ducha, a według nauki biblijnej taki jest synem Bożym. Podobnie posiadanie przez człowieka cech ludzkich jest dowodem, świadectwem natury, że jest on człowiekiem.

Zauważmy te niebiańskie rzeczy, które są przedmiotem niebiańskich aspiracji dla wiernych stanowiące dowód członkostwa w Nowym Stworzeniu, których posiadanie jest świadectwem Ducha, że wierni są synami Bożymi. Wierni pragną mieć i utrzymać Boga, jako Boga i Ojca swych Nowych Stworzeń; Jezusa jako swego starszego Brata, Głowę i Oblubieńca, Jego i wiernych braci jako dziedziców Bożych i współdziedziców z Jezusem w Boskiej naturze, jak również różne niebiańskie urzędy np.: członkostwo w Oblubienicy Chrystusowej, w Ciele Proroka dla całego świata, Kapłana, Króla, Pośrednika, Wodza, Prawodawcy, Sędziego, Matki, Pasterza, Pana, Mesjasza, Wybawiciela, Doktora i Wykonawcy. W dodatku mają oni dążenia, by mieć charakter podobny do charakteru Boga i Chrystusa ze wszystkimi wyższymi i niższymi niebiańskimi pierwszymi, drugimi i trzecimi uczuciami i łaskami, które pozwalają im skierowywać ich duchowe uczucia na przedmioty na duchowym poziomie, odpowiadające ludzkim przedmiotom, ku którym były kierowane ich ludzkie uczucia przed ich spłodzeniem z Ducha. Oznacza to, że chcieliby mieć niebiańskie zamiast ziemskich posiadłości, wygody i zabezpieczenia, niebiański zamiast ziemskiego pokarmu i napoju, niebiańskie zamiast ziemskiego zdrowie i życie, niebiańskiego zamiast ziemskiego małżonka, małżonki, niebiańskich zamiast ziemskich dzieci, braci i przyjaciół, niebiański zamiast ziemskiego dom i kraj. Także pragną oni uzyskać niebiańską Prawdę i jej Ducha. Ponieważ cały rozwój od spłodzenia z Ducha aż do narodzenia z Ducha jest na to, by dać im zmianę natury z ludzkiej na Boską i dziedzictwo Boże oraz współdziedziczenie z Jezusem jest koniecznym, by mieli oni niebiańskie dążenia i by skrystalizowali swój charakter tak, aby był on odpowiedni do bytu niebiańskiego. Oni muszą skierować swe uczucia i dążenia na rzeczy niebiańskie, jak przystoi synom Bożym. Ażeby mogli mieć takie dążenia i uzyskać te upragnione cele, oni muszą stać się synami spłodzonymi z Ducha, bo gdy byli tylko ludźmi dążyli do rzeczy ludzkich, co dowodzi, że są oni synami Bożymi, spłodzonymi z Ducha. Tak więc, niebiańskie dążenia są dowodem synostwa Bożego.

Zwróćmy uwagę na kilka tekstów Pisma Św. dowodzących, że duchowe, czyli niebiańskie dążenia, są świadectwem Ducha odnośnie synostwa Bożego. Charakterystyczną cechą wszystkich wiernych dzieci Boga jest rozwijanie takich dążeń przez pełnienie woli Bożej, skierowanie swych uczuć w kierunku ich rozwoju, oraz ku prawu duchowemu (Ps. 40:8). Tak jako jeleń pragnie do strumienia wód, tak oni tęsknią do Boga, pragnąc Go ujrzeć (Ps. 42:2, 3; 63:2; 84:3). Wierne dzieci Boże szukają Boga, mocy Jego i łaski (Ps. 105:4). One rozmiłowały się w Bogu i w Jego Prawdzie (Ps. 119:2, 10, 20, 40). One łakną i pragną sprawiedliwości, oraz charakteru podobnego Bogu i Chrystusowi (Mat. 5:6). A ponad to wszystko pragną, by mogły być przemienione do charakteru i natury Boskiej, a także stać się dziedzicami Bożymi i współdziedzicami z Chrystusem (Mat. 6:33). Z taką usilnością dążą oni do tych rzeczy, iż wszystkiego innego wyrzekają się dla nich, starając się z wszelką gorliwością, by je osiągnąć (Filip. 3:12-14; 2Piotra 1:5-11). Ponieważ oni są Nowymi Stworzeniami doznającymi zmartwychwstania w sercu i w umyśle, dlatego przytłumiają swe uczucia do rzeczy ziemskich, a skierowują je do rzeczy nadziemskich; umierają względem siebie i świata, a żyją jedynie dla Boga, dążąc do rzeczy wyższych, niebiańskich, mając zapewnienie, że o ile pozostaną wiernymi osiągną to wszystko do czego dążyli (Kol. 3:1-4). Zauważmy, że w. 1Tego ustępu mówi, iż my, rozwijając w sobie podobieństwo Chrystusowe, przechodzimy proces zmartwychwstania w nowo stworzonym umyśle, sercu i woli, jak na to wskazuje Apostoł w liście do Rzymian 6:4, 5 i Kol. 2:12. Przeto jest przywilejem Nowych Stworzeń skierowanie swych uczuć do rzeczy niebiańskich, kultywowanie w sobie dążenia niebiańskiego i oddalanie się od rzeczy tego świata. Za takie wierne trwanie w uprawianiu niebiańskich dążeń, Nowe Stworzenia będą nagrodzone współdziedziczeniem z Chrystusem, jak na to wskazuje Kol. 3:1-4. Dlatego też te niebiańskie dążenia, będąc poprzednikami naszego niebiańskiego dziedzictwa, towarzyszą działalnościom Nowych Stworzeń, co dowodzi, że są one spłodzone z Ducha, a więc że są świadectwem Ducha. To pokazuje, że jeśli mamy niebiańskie dążenia, to mamy pewny dowód synostwa Bożego.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 199, 1961 — Duch Święty – Jego Świadectwo – Odpowiedzi na N…”. Cała liczy 19 083 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.