Teraźniejsza Prawda nr 187 (1959)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1959 · strona 157 · pozycja 1959-157

Spis treści

LISTOPAD 1959 Nr 187

Redaktor: Raymund G Jolly.

GŁÓWNE CELE POWROTU NASZEGO PANA

/E. tom 17, rozdz. 1 - dokończenie/

USŁUGUJE SPOSOBNOŚCIAMI RESTYTUCYJNYMI

(6) Szóstym celem powrotu naszego Pana jest błogosławienie całego rodzaju ludzkiego - żywych i umarłych - dające sposobność uzyskania Restytucji. Restytucja oznacza powrót do pierwotnego stanu. Pierwotny stan rodzaju ludzkiego był obrazem i podobieństwem Boga, jak to było udowodnione na Ojcu Adamie i Matce Ewie. Przez obraz Boży rozumiemy doskonałość istnienia, stan w którym jest się bardzo dobrym (1 Moj. 1:26,27,31; Żyd. 2:6-8; Kol. 3:10; Efez. 4:23,24), a przez podobieństwo Boże - przywilej władania człowieka nad ziemią tak jak Bóg włada Wszechświatem (1 Moj. 1:26,28,29; Mat. 25:34). Obraz Boży oznacza doskonałość we władzach fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych. Adam i Ewa przed upadkiem, oraz Jezus, gdy był na ziemi, są przykładami tej doskonałości (1 Moj. 2:6-9). Podobieństwo Boże oznacza doskonałą ziemię z doskonałymi władcami nad nią. Lecz, jak wynika ze słów Św. Pawła (Żyd. 2:8), zarówno obraz jak i podobieństwo Boże (pierwotna doskonałość istnienia i władzy) zostały stracone. Na miejsce podobieństwa Bożego przyszła fizyczna, umysłowa, moralna i religijna degradacja, przyszła tyrania przeklętej ziemi (1 Moj. 3:17-19) nad człowiekiem, aby go ciemiężyć aż do końca życia. Wszystko to - jak zapewnia nas Biblia - przyszło na człowieka z powodu grzechu Adama, przykładu człowieka w pierwotnej próbie (1 Moj. 3:1-24; Rzym. 5:12-21; 1Kor. 15:21-22). Teraz rodzina ludzka jest tylko szczątkiem tego, czym była w Adamie i Ewie. To smutne położenie naszego rodzaju zaapelowało do współczucia Stwórcy, który wydając wyrok niezadowolenia (śmierć - a nie żywot wieczny w mękach), wspomniał na Swoją litość wobec upadłego i potępionego człowieka, posyłając Swego umiłowanego Syna na świat, jako cenę odkupienia człowieka od śmierci (Mat. 20:28; 1Tym. 2:4-6; Jan 3:17; Rzym. 5:7,8,16-19). Tak jak pierwsze przyjście Jezusa miało na celu złożenie ceny okupu (Wiek Ewangelii miał stanowić okres wyboru Jego Oblubienicy między Jego dwoma przyjściami. W tym czasie błogosławieństwa miały być dostępne tylko dla wybranych, Jego Kościoła), tak Jego Wtóre Przyjście ma uczynić cenę okupu dostępną dla uzdrowienia nie wybranych w Restytucji. A więc, ma na celu przywrócić ich do pierwotnego stanu, z ruin utraconego obrazu i podobieństwa Boga sprowadzonych dziedzicznie na wszystkich przez grzech Adama.

W ten sposób śmierć bezgrzesznego Jezusa stanowi zasługę wystarczającą do uwolnienia wszystkich ludzi od nieprawości grzechu Adamowego i gwarantuje sposobność uzyskania pełnego wyzwolenia od jego skutków, dając sposobność powrotu do pierwotnej Adamowej doskonałości. Chrystus powraca na ziemię, aby dokonać przywrócenia rodzaju ludzkiego do chwalebnego obrazu Boga, dać mu doskonałe ciała, umysły i serca oraz przywrócić w nim wspaniałe podobieństwo Boże (tj. dać rodzajowi ludzkiemu doskonałą władzę nad rajską ziemią). Wszyscy, którzy będę posłuszni rozsądnym wymogom tysiącletniego Królestwa Chrystusowego, uzyskają wszystkie te błogosławieństwa. W tym celu, aby uzyskać w nich udział, wszyscy umarli, którzy byli wykluczeni ze sposobności stania się Oblubienicą Chrystusa (do czego została zaproszona tylko klasa wiary - ci, którzy chodzą wiarą a nie widzeniem) zostaną obudzeni i będą ponownie żyć na ziemi. Bo z jakiego powodu ta część klasy niewierzącej, która przypadkowo żyje w czasie powrotu Chrystusa miałaby mieć sposobności restytucyjne, a ta druga część, która zmarła przed tym czasem, miałaby być wykluczona od tych błogosławieństw, jeżeli drogi Boże są jednakowe i bezstronne (Ezech. 18:29-32), i gdy śmierć sama od siebie nie ustala charakteru?

Przytoczymy teraz i wyjaśnimy niektóre Pisma, uczące o tym, co było wyżej podane. Dz.3:19-21: „Czasy ochłody” [w ang. Biblii podane: „czasy odświeżenia” - times of refreshing. Słowo odświeżenie jest tutaj użyte na oznaczenie ponownego rozpalenia życia i pobudzenia wzrostu dokonanego przez deszcz padający na skoszoną i spaloną trawę, z którą porównany jest upadły rodzaj ludzki (Izaj. 40:5,6).

To odświeżenie jest wyraźnie stwierdzone jako skutek panowania Chrystusa nad naszym rodzajem, skoszonym przekleństwem i spalonym srogimi promieniami grzechu (Psalm 72:6,16)] „gdyby przyszły od obliczności [w ang. obecności – presence] Pańskiej” [w języku greckim wyrazem oznaczającym obecność jest oblicze czyli twarz, tzn. łaska (4 Moj. 6:24-26). Biblia pokazuje, że podczas panowania grzechu Boski tył a nie twarz, jest ukazany człowiekowi (Jer. 18:17). Lecz w czasie Tysiąclecia jak wskazuje ten ustęp zwróci On Swą twarz ku człowiekowi, twarz promieniejącą łaską, litością i prawdą dla naprawienia człowieka. Proszę zauważyć, że to jest przedstawione w następnym wierszu, jako mającym łączność z powrotem Chrystusa]; „a posłałby onego, który wam opowiedziany jest [podczas Wieku Ewangelii] Jezusa Chrystusa, który zaiste niebiosa ma objąć [niebiosa mają Go objąć, zatrzymać - jak długo?] AŻ DO CZASU NAPRAWIENIA [RESTYTUCJI] WSZYSTKICH RZECZY [każda cecha obrazu i podobieństwa Bożego będzie przywrócona chętnym i posłusznym w Tysiącleciu],co był przepowiedział [obiecał] Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków”. Ten ustęp wyraźnie uczy, że Chrystus nie wróci aż do czasów Restytucji, czasów ochłody, czy odświeżenia. Dlatego wraca On aby przywrócić rodzaj ludzki do pierwotnego stanu i odświeżyć go. Św. Piotr mówi nam, że dają o tym świadectwo wszyscy święci prorocy, jak tego cytaty wyżej podane dowodzą.

Dz.15:14-17 są dalszym ustępem w tym kierunku: „Szymon [Piotr] powiedział jako Bóg najpierw [począwszy w domu Korneliusza - Dz. 10] wejrzał na pogany, aby z nich wziął lud [Kościół - Ciało Chrystusa] imieniowi swemu”. (Żydzi spodziewając się tylko jednego przyjścia Mesjasza, mieli trudność w pogodzeniu swych nadziei Jego chwalebnego panowania z wysłaniem Ewangelii do pogan. Św. Jakub godzi pozorną sprzeczność, wykazując, że są dwa przyjścia; że okres czasu między nimi jest wypełniony przez wybór Oblubienicy dla Chrystusa spośród żydów i pogan, że potem przyjdzie chwalebne panowanie Mesjasza, oraz że ten pogląd na rzeczy godzi fakty z Pismem). Z tym zgadzają się słowa proroków (nie ma sprzeczności między nauczaniem o wyborze Oblubienicy Chrystusa i Jego błogosławieniem ludzkości całego świata.

Jest wszystko czego trzeba, aby je utrzymać oddzielnie i wyraźnie co do czasu ich działania. Wpierw wybierana jest Oblubienica, potem następuje Wtóre Przyjścia i panowanie błogosławieństwa), jak jest napisane: „Potem [po nawiedzeniu pogan celem wyboru Oblubienicy] się wrócę [nastąpi Wtóre Przyjście] a pobuduję [wzniosę w królewskości] zasię przybytek Dawidowy [dom, rodzinę Dawida, w większym synu wielkiego Dawida – Jezusie] upadły [w czasie zdetronizowania Sedekiasza w 607 roku przed Chr., w tym to roku upadł królewski dom Dawida, tj. przestał panować]; a obaliny jego zasię pobuduję [od czasu upadku królewskiego domu Dawida, Izrael jako królestwo był w ruinach, lecz to królestwo ma być odbudowane przy powrocie Pana, gdy będzie dane świadectwo w całym świecie tyczące wyboru Oblubienicy Chrystusowej - Dz. 1:6-8], i znowu go wystawię [Królestwo - dlaczego Chrystus powraca i ustanawia Królestwo?], aby ci, co pozostali z ludzi [co pozostali - to co pozostało, gdy część została zabrana, oznacza więc wszystkich pozostałych nie mających sposobności stania się Oblubienicą, tj. cały nie wybrany świat składający się z żywych i umarłych], szukali Pana i wszyscy narodowie [z pogan], nad którymi wzywano imienia mojego...” Jest różnica w wyrażeniu „lud imieniowi Swemu”, w odniesieniu do wyrażenia „wszyscy narodowie, nad którymi wzywano imienia mojego”. Jest to ta sama różnica, która istnieje w sposobie nazywania żony imieniem jej męża i w sposobie nazywania jakiejś własności w akcie urzędowym, imieniem właściciela. Ten ustęp jasno wykazuje, że nasz Pan po dokonanym wyborze Oblubienicy wróci aby ustanowić Królestwo Boże i błogosławić tych wszystkich, którzy zostali pominięci i pozostali bezwładni w czasie Jej wyboru. Stąd oznacza to błogosławieństwa dla żywych i umarłych.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 187, LISTOPAD 1959 — GŁÓWNE CELE POWROTU NASZEGO PANA”. Cała liczy 9718 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.