Teraźniejsza Prawda nr 182 (1959)

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii · 1959 · pozycja 1959-0

Spis treści

Styczeń 1959 .............. Nr 182

Redaktor: Raymund G Jolly.

ROCZNE GODŁO NA ROK 1959

„ZGOTUJCIE SERCA WASZE PANU I SŁUŻCIE JEMU SAMEMU”

/1 Sam. 7:3/

W harmonii z dobrym przykładem pozostawionym nam przez dwóch ostatnich członków gwiezdnych podajemy w dalszym ciągu naszym czytelnikom tekst stanowiący godło w danym roku. Zadaniem tekstu oraz artykułu tłumaczącego go jest nieść pomoc w doświadczeniach całego roku. Oprócz tego podajemy pieśń na roczne godło. Pan obficie błogosławił ten zwyczaj. Wielu braci oświadczyło, że otrzymali szczególne błogosławieństwa stosując aktualny tekst rocznego godła w różnych doświadczeniach swoich serc i umysłów. Co więcej każdego roku prosiliśmy Pana aby kierował nami w wyborze tekstu na nadchodzący rok. Potrzeby i doświadczenia każdego roku udowadniają, że Pan wysłuchuje naszą modlitwę. Wierzymy, że powyżej zacytowany tekst jako roczne godło sprowadzi wiele błogosławieństwa w ciągu 1959 roku dla tych, którzy staranną będą zwracali uwagę na jego oba napomnienia.

Najpierw zapoznajmy się z historią powyższego cytatu. Samuel, członek klasy Starożytnych Godnych /Żyd. 11:32/, o którym nie ma nigdzie żadnej wzmianki, że był niewierny Bogu lub ludowi izraelskiemu wypowiedział słowa naszego tekstu jako napomnienie dla Izraela. Przez dwadzieścia lat Arka Przymierza była w Karyjatyjarym po wyzwoleniu jej z rąk Filistynów. W tym czasie lud izraelski niewątpliwie mozolił się jeszcze w szkodliwych skutkach odziedziczonych w wyniku złych praktyk synów Heliego (Ofni i Finees - 1Sam. 2:22-25,34), których wybrał do pełnienia urzędu kapłańskiego, żyjących w dalszym ciągu bezbożnie pogrążających się coraz bardziej w nieprawości, gwałcących Przymierze zawarte z Bogiem. Lecz teraz po tych 20 latach Izrael zaczął pokutować za swe grzechy (płakał wszystek dom Izraelski - albo był zbliżony do siebie - zobacz A.R.V., margines - za Panem, w. 2).

W tym czasie prorok Samuel był ich uznanym wodzem a kiedy lud zupełnie zrozumiał swoją bezbożność, potrzebę Boga i wzajemnej pomocy aby móc wrócić do pokrewieństwa z Nim, Samuel zwołał ogólne zebranie przy pagórku zwanym Masfa (Strażnica, w.1sam7:5). Oni przyszli tam bardzo licznie z sercami napełnionymi żalem i zrozumieniem, że byli grzesznikami a tym samym odsuniętymi od Boga, że byli cudzoziemcami - bez Jego łaski. Oni przyszli szukać Boga i znaleźli Go.

Prorok Samuel przedstawił im sprawę jasno i wyraźnie podał warunki mówiąc: „Jeśliże ze wszystkiego serca waszego nawracacie się do Pana, wyrzućcie bogi cudze z pośrodku siebie i Astarota, a zgotujcie serca wasze Panu i służcie jemu samemu, tedyć was wybawi z ręki Filistynów” /w. 3/. Samuel był upoważniony do powiadomienia ludu, że wyzwolony zostanie z mocy swych nieprzyjaciół na podstawie obowiązującej umowy z Bogiem zawartej z nimi przez przymierze obiecującej, że na skutek przestrzegania Jego przykazań i lojalności w stosunku do Niego, On będzie ich Bogiem a oni będą Jego ludem, On będzie kierował ich sprawami dla ich najwyższego dobra w odniesieniu do narodu i jednostek. Jeżeli jednak nie będą posłuszni Jego ustawom i nie będą Mu wierni, to wtedy On poda ich w ręce nieprzyjaciół i ukarze siedmiorako (3 Moj. 26). Bóg zachował Swoją część przymierza lecz Izrael chybił nie zachowując swojej, dlatego Samuel słusznie zwrócił im uwagę na tę sprawę i zachęcał do pokuty oraz do postępowania prowadzącego do pokuty /Dz. 26:20/.

„Przetoż wyrzucili synowie Izraelscy Baala i Astarota a służyli Panu samemu” /w. 4/. Słowo „samemu” w 3, 4 wierszu wskazuje, że przed ich pokutą czczenie Jehowy było zewnętrzne i połączone z bałwochwalczym czczeniem. Słowo Baal (w liczbie mnogiej, Baalim) znaczy pan, mistrz, dozorca, opiekun. Izraelici byli wyraźnie ostrzeżeni aby nie czynili żadnego rodzaju bóstwa i aby trzymali się zdala od wszelkich bałwanów a nawet aby nie czynili „obrazu rytego” swego własnego Boga - Jehowy. Jehowa nie chciał mieć żadnego symbolu wśród Swego ludu lecz chciał aby Go chwalono w duchu i w prawdzie. Jednak wszędzie wokoło nich byli Chananejczycy, w postępowaniu z którymi nie okazali dostatecznej wiary i posłuszeństwa aby ich całkowicie wypędzić z ziemi. Chananejczycy mieli bożki Baala we wszystkich swych miastach, niektórzy nawet w domach - ufając im jako opiekuńczym duchom.

Astarot jest liczbą mnogą od wyrazu Astoret, bóstwa rodzaju żeńskiego - znanego Babilończykom jako Istar, Grekom jako Astarte, a Rzymianom jako Wenus. Ona była boginią miłości, płodności i stosunków płciowych. Cześć dla niej była połączona z licznymi wyuzdanymi obrządkami, które prawdopodobnie miały wzmagać płodność, tj. rozmnażanie się rodzaju ludzkiego. Jeżeli praca Samuela do momentu, w którym wszystek lud izraelski postanowił odrzucić swych Baalów i Astaroty (których świętymi miejscami były domy rozpusty, gdzie na cześć ich bóstwa niewiasty oddawały swoją cnotę), a czcić i służyć tylko Jehowie, to niewątpliwie Samuel dokonał wiele. Możemy również być pewni, że pewna ludzka działalność była połączona z tak wielkim i zewnętrznym objawieniem. Takie reformacje nie są wynikiem przypadku ani też nie są cudowne.

Dalszy ciąg po zalogowaniu

To jest początek pozycji „Teraźniejsza Prawda nr 182, 1959 — ROCZNE GODŁO NA ROK 1959 - „Zgotujcie serca was…”. Cała liczy 9166 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.

Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii — wydanie polskie: Świecki Ruch Misyjny „Epifania”, Nowy Dwór Mazowiecki. Roczniki 1921–2026; prawa do przekładu i składu należą do wydawcy.